เหงามากกกกกกกกกกกกกกกกกก กไก่ล้านตัว 555
ช่วงที่ผ่านมาก็คุยๆ กับเพื่อนเก่าสมัยประถม เล่าสารทุกข์สุขดิบ
เราก็แชทๆคุยทั่วไป เราก็เล่าให้เพื่อนฟังว่าเราอึดอัดมากในหลายๆเรื่อง
เหมือนต้องตัดสินใจว่า ทำงานที่ดีที่มั่นคง พ่อแม่คาดหวังมากๆ หรือว่างานที่อยากจะทำและทำได้กันแน่
เพราะจบมาหนึ่งปี เปลี่ยนงานบ่อยมากๆๆ อยู่ไม่เคยครบ 3 เดือนเลยสักที เลยตัดสินใจยากสุดๆ
เรารู้สึกว่าเพื่อนเราโครตๆเข้าใจเราเลยอะ เราฟังไปร้องไห้ไปแบบพอคุยและกันโล่งอะ
ความรู้สึกแบบเพื่อนอะโล่งสบายใจคุยได้ทุกอย่าง
ทีนี้สุดสัปดาห์ถัดมา เราก็นัดกันไปกินบุฟเฟ่
และก็ต่อด้วยขนมหวาน เม้ากันสนุก5555
แต่ก่อนไปเจอกัน เราก็เริ่มคิดอกุศลกับเพื่อนเราแล้วแหละ แบบมันเข้าใจฉันไรงี้ น่ารักเนอะตั้งใจฟังเรื่องฉัน เรานี้ใจง่ายมากเวอร์55555
เจอใครทำดีด้วยหน่อยคือรู้สึกดีเวอร์วังมากๆๆๆๆๆๆ
แต่ก่อนหน้านี้ เราก็มีนัดเจอกันทั้งๆที่เจอกันปีล่ะ ครั้งหรือแทบไม่เจอกัน แต่ก็มีเม้นติดตามกันบ้างปะปลายในเฟส
รู้สึกเหมือนไปเดทกะผู้555 แต่เราสักเกตเพื่อนเราแล้วแบบจำไรเกี่ยวกับเราได้น้อยมาก เฟลนิดนึ่งอะ
หลักจากที่ไปเจอมาก็คุยแชทกันโทรคุยกันบ้างเป็น ชั่วโมงๆ เรารู้สึกแบบ เราอยากเล่า
ให้คน คนนี้ฟังว่าแต่ล่ะวันเราทำอะไรมาบ้าง ชีวิตเราไม่ได้มีแต่เรื่องทุกข์นะ เรายังมีเรื่องมีความสุข
แต่ก็นะมีแต่เรานิล่ะที่ทักไปก่อน5555ตลอด แต่เขาก็ขกพิมพ์ เราก็จะใช้วิธีโทรคุยกันยาวๆจ้าแต่ล่ะครั้ง
จนตอนหลังเพื่อนเรา ถามเราว่า "เขาเป็นคิวที่เท่าไหร่ของเรา" และนิก็รู้สึกว่เราคุยกันดึกๆทำให้เขา
เสียการเสียงานในตอนเช้า และเราก็ไม่ได้อยากจะพัฒนาความสัมพันธ์รู้สึกว่าเป็นอย่างนี้มันก็ดีอยู่แล้ว
แบบแรกเปลี่ยนทัศนคติกันเป็นกำลังใจให้กัน แต่เรารู้สึกเกรงใจเขาที่ต้องมาฟังเรื่องของเรา555555
รู้สึกเห็นแก่ตัวที่เวลามีความทุกข์ก็จะไปเล่าจะปรึกษา พอมาคิดๆเหมือนแค่ "เหงา"อะ และก็เหมือน
กลัวว่าถ้ายิ่งทำอย่างนี้ต่อไปเรื่อยๆ มันจะเกินกว่าคำว่าเพื่อนกันจะทำให้เราไม่สบายใจที่จะเล่า กลัวไม่
เป็นอย่างที่หวัง รู้สึกตัวเองไม่ได้มีเวลาว่างเทคแคร์อะไรกัน และก็มีหลายๆเรื่องที่เราแตกต่างกัน
ก็เลยอยากจะหยุดพฤติกรมนี้ แต่ก็รู้สึกเหงาๆจริงๆ จะหากิจกรรมอะไรทำ
ขอบใจมากนะพ่อนักฟังที่ดีของฉัน อยากให้อยู่ข้างๆกันแบบนี้
https://www.youtube.com/watch?v=vqwvN8q36JM กลัวจ้า
ไม่อยากเหงาแล้ว จริงๆเฟรนโซนก็ดีอยู่นะ
ช่วงที่ผ่านมาก็คุยๆ กับเพื่อนเก่าสมัยประถม เล่าสารทุกข์สุขดิบ
เราก็แชทๆคุยทั่วไป เราก็เล่าให้เพื่อนฟังว่าเราอึดอัดมากในหลายๆเรื่อง
เหมือนต้องตัดสินใจว่า ทำงานที่ดีที่มั่นคง พ่อแม่คาดหวังมากๆ หรือว่างานที่อยากจะทำและทำได้กันแน่
เพราะจบมาหนึ่งปี เปลี่ยนงานบ่อยมากๆๆ อยู่ไม่เคยครบ 3 เดือนเลยสักที เลยตัดสินใจยากสุดๆ
เรารู้สึกว่าเพื่อนเราโครตๆเข้าใจเราเลยอะ เราฟังไปร้องไห้ไปแบบพอคุยและกันโล่งอะ
ความรู้สึกแบบเพื่อนอะโล่งสบายใจคุยได้ทุกอย่าง
ทีนี้สุดสัปดาห์ถัดมา เราก็นัดกันไปกินบุฟเฟ่
และก็ต่อด้วยขนมหวาน เม้ากันสนุก5555
แต่ก่อนไปเจอกัน เราก็เริ่มคิดอกุศลกับเพื่อนเราแล้วแหละ แบบมันเข้าใจฉันไรงี้ น่ารักเนอะตั้งใจฟังเรื่องฉัน เรานี้ใจง่ายมากเวอร์55555
เจอใครทำดีด้วยหน่อยคือรู้สึกดีเวอร์วังมากๆๆๆๆๆๆ
แต่ก่อนหน้านี้ เราก็มีนัดเจอกันทั้งๆที่เจอกันปีล่ะ ครั้งหรือแทบไม่เจอกัน แต่ก็มีเม้นติดตามกันบ้างปะปลายในเฟส
รู้สึกเหมือนไปเดทกะผู้555 แต่เราสักเกตเพื่อนเราแล้วแบบจำไรเกี่ยวกับเราได้น้อยมาก เฟลนิดนึ่งอะ
หลักจากที่ไปเจอมาก็คุยแชทกันโทรคุยกันบ้างเป็น ชั่วโมงๆ เรารู้สึกแบบ เราอยากเล่า
ให้คน คนนี้ฟังว่าแต่ล่ะวันเราทำอะไรมาบ้าง ชีวิตเราไม่ได้มีแต่เรื่องทุกข์นะ เรายังมีเรื่องมีความสุข
แต่ก็นะมีแต่เรานิล่ะที่ทักไปก่อน5555ตลอด แต่เขาก็ขกพิมพ์ เราก็จะใช้วิธีโทรคุยกันยาวๆจ้าแต่ล่ะครั้ง
จนตอนหลังเพื่อนเรา ถามเราว่า "เขาเป็นคิวที่เท่าไหร่ของเรา" และนิก็รู้สึกว่เราคุยกันดึกๆทำให้เขา
เสียการเสียงานในตอนเช้า และเราก็ไม่ได้อยากจะพัฒนาความสัมพันธ์รู้สึกว่าเป็นอย่างนี้มันก็ดีอยู่แล้ว
แบบแรกเปลี่ยนทัศนคติกันเป็นกำลังใจให้กัน แต่เรารู้สึกเกรงใจเขาที่ต้องมาฟังเรื่องของเรา555555
รู้สึกเห็นแก่ตัวที่เวลามีความทุกข์ก็จะไปเล่าจะปรึกษา พอมาคิดๆเหมือนแค่ "เหงา"อะ และก็เหมือน
กลัวว่าถ้ายิ่งทำอย่างนี้ต่อไปเรื่อยๆ มันจะเกินกว่าคำว่าเพื่อนกันจะทำให้เราไม่สบายใจที่จะเล่า กลัวไม่
เป็นอย่างที่หวัง รู้สึกตัวเองไม่ได้มีเวลาว่างเทคแคร์อะไรกัน และก็มีหลายๆเรื่องที่เราแตกต่างกัน
ก็เลยอยากจะหยุดพฤติกรมนี้ แต่ก็รู้สึกเหงาๆจริงๆ จะหากิจกรรมอะไรทำ
ขอบใจมากนะพ่อนักฟังที่ดีของฉัน อยากให้อยู่ข้างๆกันแบบนี้
https://www.youtube.com/watch?v=vqwvN8q36JM กลัวจ้า