ทรยศ​

คือผมกับแฟนคบกันมา7ปี มีลูกด้วยกัน1คนตอนนี้3ขวบจะ4ขวบแล้วครับ ผมและลูกกับแฟนอยู่กินกันมาลำบากไปด้วยกันตลอด ทั้งที่ไม่ได้รักกัน  จนวันนี้ผมตัดสินใจเดินออกมาด้วยความใจร้อน+โกรธ ทั้งๆที่หน้าลูกก็ไม่

ทุกคนเคยรู้สึกหรือเคยเป็นไหมคะว่าเราไม่เหมาะที่จะเป็นแฟนกับใครสักคนทั้งฐานะทางสังคมแตกต่างกัน😞 เรากลัวจะพาเขามาลำบากกลัวเขาจะรับทางบ้านไม่ได้.ทุกครั้งที่ึืคิดจะมีใครสักคนเรื่องนี้จะเป็นสิ่งแรกที่เรากั

คิดถึงลูกมากค่ะแต่ยังไม่อยากเอาเขามาลำบากกับเราอยากมีเงินมีพร้อมค่อยเอาเขามาอยู่ด้วยทรมานชีวิตไม่รู้จะไปทางไหน

เราเป็นผู้หญิงคนหนึ่งที่อยากมีแฟนสักคนมาอยู่เคียงข้าง แต่เราเป็นผู้หญิงที่คิดมาก กลัวว่าจะเอาเค้ามาลำบากกับเราหรือเปล่า อยากให้เพื่อนๆแนะนำวิธีคิดหน่อยค่ะ ว่าควรเปลี่ยนความคิดยังไง หรือควรทำยังไงค่ะ

ตอนนี้ ไม่ว่าไปที่ไหนนก็มีแต่เสียงบ่นชีวิตความเป็นอยู่ ตกงาน หางานยาก รายได้ต่ำ ค่าครองชีพแพง บ่นรัฐบาล บ่นเศรษฐกิจ คนมีลูกน้อยลงเพราะกลัวเกิดมาลำบาก แต่สิ่งที่เป็นความจริง ที่ชาวโลกเห็นคือ ไทยคือประ

คือ วังโซชีวิตบัดซบมาตลอด จนถึงวันเวลาที่ปลดปล่อย ไม่มีใครรักก็ไม่ต้องรัก ไม่มีห่วงก็ไม่ต้องห่วง แล้วทำไม ยังต้องให้วังโซเสียสละอีก ที่ผ่านมาลำบากไม่พอ ทุกข์ไม่พองั้นเหรอ จากหมาป่าที่ไม่มีนาย วังโซต้อ

ขออณุญาตลบค่ะ

สุชาติทั้งอบอุ่นเเสนดีเเละเป็นมหาเศรษฐี โอมแค่พนักงานใหม่เพิ่งออกจากคุกมาทำงาน จะมีเหรอที่ใครมีโอกาสสบายแล้วจะยอมกลับมาลำบากอีกครั้งถ้ามีตัวเลือกที่ดีกว่า หรือความรักเก็บไว้ในใจ มันกินแทนข้าวไม่ได้ คิ

ฐานะทางบ้านเราไม่ค่อยดี มีหนี้ ใช้จ่ายไปได้แค่วันๆ บางวันก็ไม่มีเลยต้องเก็บผักที่ปลูกมาทำกินเอา ปล.เราลูกสาวคนเล็กนะคะ มีพี่สาวหนึ่งคนเรียนมหาลัยอยู่ปี3 ตัวเรากำลังขึ้นม.6ค่ะ ตอนนี้ก็ทำงานหาเงินเก็บไว