สวัสดีครับ นี้เป็นกระทู้แรกของผมนะครับ ผิดถูกยังไงขออภัยด้วย ผมอยากแชร์เรื่องราวในชีวิตที่เกิดขึ้นในช่วงเวลาไม่ถูกต้องให้ฟังนะครับ
อยากที่ ผมบอกเคยมั้ยกับความรักที่ไม่สามารถที่จะเข้าไปได้เกินกว่าแค่คนรู้จัก ปัจจุบันผมเป็นผู้ชายวัยทำงานอายุ 30 ต้นๆ มีตำแหน่งหน้าที่การงานดี มีครอบครัว มีบ้านมีรถ มีทุกอย่างยกเว้นตัง 555 อ้าวไม่ใช่ไม่ใช่ ผมมีครอบครัวมาแล้วเกิน 10 ปี ผมกับแฟนมีลูกด้วยกัน 1 คน ครอบครัวเราก็ดูจะมีความสุขดีนะครับ แฟนผมเป็นคนดีมากๆเธอทำงานช่วยหาเงิน และไม่เคยทำให้ผมรู้สึกผิดหวังเลยที่ได้มาใช้ชีวิตร่วมกับเธอ
เริ่มเรื่องเลยดีกว่า เมื่อประมาณ 1 ปี ที่แล้ว ผมได้มีโอกาศเข้าไปทำงานในบริษัทแห่งหนึ่ง และได้พบเจอกับผู้หญิงที่ผมเห็นหน้าเธอครั้งแรกแล้ว รู้สึกเลยว่ารักแรกพบมันเป็นยังไง (ในชีวิตนี้ผมยังไม่เคยเจอนะครับ ต้องบอกก่อนนะครับ ว่าผมไม่ได้เป็นคนเจ้าชู้ขนาดที่เจอใครก็ชอบนะครับ ในชีวิตผมมีแฟนแค่ 2 คน คนแรกตอนเรียนหนังสือช่วงอายุ สิบกว่า ส่วนคนปัจจุบัน เจอกันตอนเรียนมหาลัย) เธอเป็นผู้หญิงที่สวยดูดีมากๆ เธอเข้ามาทำงานทีหลังผมนะครับ แต่เราได้เข้ามาทำงานในตำแหน่งที่จะต้องประสานงานกันตลอด คือพูดง่ายๆต้องคุยกันบ่อยมากๆ อย่างที่บอกครับ ผมแอบชอบเธอตั้งแต่ครั้งแรกที่พบ ผมก็ได้แต่เก็บซ่อนความรู้ไว้ในใจตลอดเวลา เพราะผมรู้ว่ามันไม่สามารถเป็นไปได้ แต่มันห้ามความรู้สึกไม่ได้จริงๆ เธอเป็นคนนิสัยดี อธัยาศัยดี แต่เธอก็มีครอบครัวมีลูกแล้วเหมือนกันนะครับ ตลอดเวลาที่ทำงานร่วมกันผมมีความสุขมาก ที่ได้มาทำงานและเจอกับเธอทุกวัน เราเริ่มได้คุยกันมากขึ้น ได้ไปกินข้าวด้วยกัน(ข้าวกลางวันนะครับยังไม่มีอะไรเกินเลย)แต่ที่มันเกินเลยคือความคิดของผมเอง ผมเริ่มมีความรู้สึกห่วงเธอ หึงเธอ หงุดหงิด เวลาเธอคุยกับผู้ชายคนอื่น และมันก็เป็นหนักขึ้นเลยๆถึงขั้นกินไม่ได้นอนไม่หลับ ผมไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นได้ยัง ส่วนเธอนั้นก็ดูมีทีถ้าที่จะชอบผมอยู่เหมือนกัน แต่เธอไม่ค่อยแสดงออกเท่าไรต่อหน้าคนอื่น ทำไมผมถึงคิดว่าเธอก็ชอบผมเหมือนเพราะชอบแอบมองผมเหมือนที่ผมแอบมองเธอ เธอเขินอายเวลาพี่ผมเข้าไปคุยด้วยแล้วและการแสดงออกเวลาคุยกับผมไม่เหมือนกับคุยกับผู้ชายคนอื่นๆ ซื้อน้ำหรือของที่ผมชอบกินมาให้ แต่เธอจะอ้างว่าซื้อมาให้ทุกคนแต่จะมีของผมแยกมาพิเศษตลอด แล้วเป็นแบบนี้จะไม่ผมคิดไปไกลได้ยังไงครับ " คนเราอ่ะความรู้สึกมันห้ามกันไม่ได้ แต่สิ่งที่ห้ามได้คือการกระทำ"
ผมเริ่มรู้ตัวครับว่าถ้าปล่อยไปแบบนี้มันจะเกินเลยมากขึ้น ซึ่งผมคิดว่าเธอก็คงเริ่มรู้ตัวและคิดเหมือนกันกับผมแต่เราไม่เคยคุยกันเรื่องนี้นะครับ เพราะความสัมผัสของเรากับเธอมันก็ยังคลุมเครือ จนผมมีโอกาสได้งานที่ใหม่ ผมเลยทำให้ผมตัดสินใจลาออกจากที่นั้น จริงๆเหตุผมหลักคือเพราะอยากตัดใจจากเธอ ไม่อยากเป็นแบบนี้แล้วมันรู้สึกผิดมาครับกับคนที่บ้าน รู้สึกผิดกันคนของเธอด้วย(ลืมเล่าไปเธอชอบมีปัญหากับแฟนเธอนะครับ และเธอก็จะมาเล่าหรือปรึกษาผมตลอด ซึ่งจริงๆแล้วมันเป็นเรื่องที่ไม่น่าจะมาเล่าให้ฟังกันนะครับ คงเป็นเพราะเธอไว้ใจผม) จะด่าผมก็ได้นะครับ แต่ผมได้งานที่เงินดีกว่ามาก ผมจึงตัดสินใจแบบนั้น วันที่ผมบอกเธอว่าผมจะลาออกเธอตกใจมาก และบอกกับผมตลอดว่าจะไปจริงหรือบอกว่าทิ้งงาน แต่เสียงหรือคำพูดคือหมายถึงผมทิ้งเธอ และมีอยู่วันนึงก่อนผมจะออกจากที่นั้น ผมมีโอกาสได้บอกเธอว่าผมชอบเธอ เพราะตัวผมเองไม่อยากให้มันค้างคา บอกไปเลย จะได้ไม่ติดคาใจ เธอก็บอกผมนะว่าเธอก็รู้สึกดีกับผมเมื่อกัน ด่าผมได้อีกนะแต่อย่าแรงครับ ผมคิดว่าความรักมันไม่จำเป็นต้องได้ครอบครองนะครับแค่เรารู้สึกดีๆกับใครคนนึงและเขาก็รู้สึกดีกับเราเป็นไม่จำเป็นต้องเกินเลยแบบนี้สำหรับว่ามันไม่ผิดจนเกินไปนักนะ แต่จริงๆมันก็ผิดเพราะเรามีคนของเราแล้ว เพราะผมก็ได้คุยกันเธอไปแบบนี้เหมือนกัน เธอไม่ตอบอะไร วันสุดท้ายที่ผมทำงานที่นั้น ก็ได้ไปเลี้ยงส่งกันตามปกติ หลังจากวันนั้นผมก็ไม่ติดต่อเธออีกเลย ไม่ไลน์หา ไม่โทรหา ซึ่งเธอก็ไม่ติดต่อผมเช่นกัน ผมคิดว่ามันคงจบแล้วแต่....
ไว้มาเล่าต่อครับ ขอทำงานก่อนนะครับ
เคยมั้ยสำหรับรัก ที่รักไม่ได้ !!!
อยากที่ ผมบอกเคยมั้ยกับความรักที่ไม่สามารถที่จะเข้าไปได้เกินกว่าแค่คนรู้จัก ปัจจุบันผมเป็นผู้ชายวัยทำงานอายุ 30 ต้นๆ มีตำแหน่งหน้าที่การงานดี มีครอบครัว มีบ้านมีรถ มีทุกอย่างยกเว้นตัง 555 อ้าวไม่ใช่ไม่ใช่ ผมมีครอบครัวมาแล้วเกิน 10 ปี ผมกับแฟนมีลูกด้วยกัน 1 คน ครอบครัวเราก็ดูจะมีความสุขดีนะครับ แฟนผมเป็นคนดีมากๆเธอทำงานช่วยหาเงิน และไม่เคยทำให้ผมรู้สึกผิดหวังเลยที่ได้มาใช้ชีวิตร่วมกับเธอ
เริ่มเรื่องเลยดีกว่า เมื่อประมาณ 1 ปี ที่แล้ว ผมได้มีโอกาศเข้าไปทำงานในบริษัทแห่งหนึ่ง และได้พบเจอกับผู้หญิงที่ผมเห็นหน้าเธอครั้งแรกแล้ว รู้สึกเลยว่ารักแรกพบมันเป็นยังไง (ในชีวิตนี้ผมยังไม่เคยเจอนะครับ ต้องบอกก่อนนะครับ ว่าผมไม่ได้เป็นคนเจ้าชู้ขนาดที่เจอใครก็ชอบนะครับ ในชีวิตผมมีแฟนแค่ 2 คน คนแรกตอนเรียนหนังสือช่วงอายุ สิบกว่า ส่วนคนปัจจุบัน เจอกันตอนเรียนมหาลัย) เธอเป็นผู้หญิงที่สวยดูดีมากๆ เธอเข้ามาทำงานทีหลังผมนะครับ แต่เราได้เข้ามาทำงานในตำแหน่งที่จะต้องประสานงานกันตลอด คือพูดง่ายๆต้องคุยกันบ่อยมากๆ อย่างที่บอกครับ ผมแอบชอบเธอตั้งแต่ครั้งแรกที่พบ ผมก็ได้แต่เก็บซ่อนความรู้ไว้ในใจตลอดเวลา เพราะผมรู้ว่ามันไม่สามารถเป็นไปได้ แต่มันห้ามความรู้สึกไม่ได้จริงๆ เธอเป็นคนนิสัยดี อธัยาศัยดี แต่เธอก็มีครอบครัวมีลูกแล้วเหมือนกันนะครับ ตลอดเวลาที่ทำงานร่วมกันผมมีความสุขมาก ที่ได้มาทำงานและเจอกับเธอทุกวัน เราเริ่มได้คุยกันมากขึ้น ได้ไปกินข้าวด้วยกัน(ข้าวกลางวันนะครับยังไม่มีอะไรเกินเลย)แต่ที่มันเกินเลยคือความคิดของผมเอง ผมเริ่มมีความรู้สึกห่วงเธอ หึงเธอ หงุดหงิด เวลาเธอคุยกับผู้ชายคนอื่น และมันก็เป็นหนักขึ้นเลยๆถึงขั้นกินไม่ได้นอนไม่หลับ ผมไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นได้ยัง ส่วนเธอนั้นก็ดูมีทีถ้าที่จะชอบผมอยู่เหมือนกัน แต่เธอไม่ค่อยแสดงออกเท่าไรต่อหน้าคนอื่น ทำไมผมถึงคิดว่าเธอก็ชอบผมเหมือนเพราะชอบแอบมองผมเหมือนที่ผมแอบมองเธอ เธอเขินอายเวลาพี่ผมเข้าไปคุยด้วยแล้วและการแสดงออกเวลาคุยกับผมไม่เหมือนกับคุยกับผู้ชายคนอื่นๆ ซื้อน้ำหรือของที่ผมชอบกินมาให้ แต่เธอจะอ้างว่าซื้อมาให้ทุกคนแต่จะมีของผมแยกมาพิเศษตลอด แล้วเป็นแบบนี้จะไม่ผมคิดไปไกลได้ยังไงครับ " คนเราอ่ะความรู้สึกมันห้ามกันไม่ได้ แต่สิ่งที่ห้ามได้คือการกระทำ"
ผมเริ่มรู้ตัวครับว่าถ้าปล่อยไปแบบนี้มันจะเกินเลยมากขึ้น ซึ่งผมคิดว่าเธอก็คงเริ่มรู้ตัวและคิดเหมือนกันกับผมแต่เราไม่เคยคุยกันเรื่องนี้นะครับ เพราะความสัมผัสของเรากับเธอมันก็ยังคลุมเครือ จนผมมีโอกาสได้งานที่ใหม่ ผมเลยทำให้ผมตัดสินใจลาออกจากที่นั้น จริงๆเหตุผมหลักคือเพราะอยากตัดใจจากเธอ ไม่อยากเป็นแบบนี้แล้วมันรู้สึกผิดมาครับกับคนที่บ้าน รู้สึกผิดกันคนของเธอด้วย(ลืมเล่าไปเธอชอบมีปัญหากับแฟนเธอนะครับ และเธอก็จะมาเล่าหรือปรึกษาผมตลอด ซึ่งจริงๆแล้วมันเป็นเรื่องที่ไม่น่าจะมาเล่าให้ฟังกันนะครับ คงเป็นเพราะเธอไว้ใจผม) จะด่าผมก็ได้นะครับ แต่ผมได้งานที่เงินดีกว่ามาก ผมจึงตัดสินใจแบบนั้น วันที่ผมบอกเธอว่าผมจะลาออกเธอตกใจมาก และบอกกับผมตลอดว่าจะไปจริงหรือบอกว่าทิ้งงาน แต่เสียงหรือคำพูดคือหมายถึงผมทิ้งเธอ และมีอยู่วันนึงก่อนผมจะออกจากที่นั้น ผมมีโอกาสได้บอกเธอว่าผมชอบเธอ เพราะตัวผมเองไม่อยากให้มันค้างคา บอกไปเลย จะได้ไม่ติดคาใจ เธอก็บอกผมนะว่าเธอก็รู้สึกดีกับผมเมื่อกัน ด่าผมได้อีกนะแต่อย่าแรงครับ ผมคิดว่าความรักมันไม่จำเป็นต้องได้ครอบครองนะครับแค่เรารู้สึกดีๆกับใครคนนึงและเขาก็รู้สึกดีกับเราเป็นไม่จำเป็นต้องเกินเลยแบบนี้สำหรับว่ามันไม่ผิดจนเกินไปนักนะ แต่จริงๆมันก็ผิดเพราะเรามีคนของเราแล้ว เพราะผมก็ได้คุยกันเธอไปแบบนี้เหมือนกัน เธอไม่ตอบอะไร วันสุดท้ายที่ผมทำงานที่นั้น ก็ได้ไปเลี้ยงส่งกันตามปกติ หลังจากวันนั้นผมก็ไม่ติดต่อเธออีกเลย ไม่ไลน์หา ไม่โทรหา ซึ่งเธอก็ไม่ติดต่อผมเช่นกัน ผมคิดว่ามันคงจบแล้วแต่....
ไว้มาเล่าต่อครับ ขอทำงานก่อนนะครับ