ทุกสายตาจับจ้องมาที่เรา เมื่อได้ยินขึ้นว่าเราไม่นับถือศาสนา มันเป็นความรู้สึกที่ว่าเรานี่กลายเป็นตัวประหลาดในกลุ่มคนพวกนั้นเลยหรือ เมื่อก่อนเรานับถือพุทธ ตามครอบครัวแต่พอโตมา ได้เรียน ได้รับรู้ อะไรหลายๆ อย่าง กลับกลายเป็นว่าความเชื่อเรื่องพวกนี้เราไม่มีอยู่เลย เรานับถือแค่ตัวเอง นับถือสิ่งที่ตัวเองทำ 

ถามว่าเราทำบุญไหมเรา เราก็ทำนะแต่การทำบุญของเราไม่ใช่เอาเงินไปบริจาควัด หรือให้ในทางศาสนา แต่เราให้ในลักษณะที่เป็นการช่วยเหลือเพื่อนร่วมโลกมากกว่า ไม่ว่าจะเป็นคนด้อยโอกาส สัตว์ คนเร่ร่อน

แต่การที่เรามีความคิดแบบนี้มันก็ไม่ถึงขั้นที่จะเป็นปรปักษ์กับใคร เราไม่ได้ไปเบียดเบียนใคร เราอยู่ในโลกของเรา เราพอใจในสิ่งที่เราเป็น