เกริ่นก่อนนะคะ
ความสัมพันธ์ของแม่กับเรา ยามดีดีใจหาย ยามร้ายก็สุดๆ มันเป็นแบบนี้มาเนิ่นนาน
ตั้งแต่จำความได้ ในสายตาคนอื่น แม่ คือโครตดี โครตชิลล์ น่ารักมาก 
แต่เวลามีปัญหาอะไร เชิญลบสิ่งที่คุณอ่านไปข้างต้นได้เลย เพราะมันตรงกันข้าม
เวลาทะเลาะ แม่ถูกเสมอไม่พอ คำพูดที่ออกมาจากปากคนเป็นแม่นี่พูดได้เลยว่าแย่มากๆ
ในตอนที่เราเด็ก เราจำยอม เพราะทุกอย่างที่ออกจากปาก เท่ากับ เถียง
แต่เมื่อโตแล้วในบางเรื่องมันต้องยอม ต้องฟังบ้าง แต่นี่ไม่เลย เอาแต่ใจ ฉันแม่ ฉันถูกเสมอ พ่อก็เอาไม่อยู่
คำพูร้ายๆ แรง และไม่เรยนึกถึงจิตใจเรา ออกมาแบบไม่ยั้ง เป็นแบบนี้เสมอมา 
และมาถึงวันนี้จุดที่เราไม่ไหวแล้ว...
มันเป็นแบบนี้เรื่อยมา เมื่อก่อนเราทนได้ แต่ตอนเราทนไม่ได้ เพราะเรามีลูก

เรื่องที่ทะเลาะกันวันนี้คือ จะพาหลานไปหาปู่ย่า(บ้านแฟน) แล้วแม่เราดราม่าชุดใหญ่
เรา:แม่พรุ่งนี้ไปบ้านปู่ย่านะ ไปด้วยกันมั้ย?
แม่:ไปทำไม
เรา:ก็พาหลานไปหาไง
(คือลางไม่ดีด้วยน้ำเสียงแล้ว)
แล้วก็ดราม่า ใหญ่โต เดี๋ยวมาต่อในส่วนนี้***

ถ้าคุณไม่เข้าใจว่าแค่นี้เป็นปัญหาอย่างไร เราจะอธิบาย ดังนี้
เราคบกับแฟนคบมาสิบกว่าปีแล้ว และตลอดเวลาที่ผ่านมา คือพาเข้าบ้านให้เกียรติแม่มากๆ
ขนาดหมั้นกันแล้วอยู่หอด้วยกันตอนเรียนมหาวิทยาลัย เสาร์อาทิตย์ยังกลับไปหาแม่ทุกอาทิตย์
เพราะถ้าไม่ไปก็งอล ถ้าไปบ้านแม่แฟนก็งอล ก็เลยใช้วิธีเวลาไปบ้านแม่แฟนไปวันที่เรียนนั้นแหละ
เลิกเรียนแล้วไป เช้าตรู่ตื่นไปมหาลัย ซึ่งไกลแต่ก็ยอมเพื่อให้แม่สบายใจ จนเรียนจบจดทะเบียน และทำงาน
แฟนทำงาน1เดือนแล้วพัก15วัน เพราะงั้นช่วงพักเราก็ไปนอนบ้านแฟน2วัน นอกนั้นอยู่บ้านแม่
ขนาดแบ่งดีๆแล้ว ยังมีงอนบ้างนะ งงมาก บางครั้งแฟนลงรถมาไปไหว้พ่อแม่ก่อนแล้วมาบ้านก็เป็นปัญหา
มาไหว้แม่ก่อน แล้วค่อยไปบ้านแฟนก็เป็นปัญหา คือเดาใจไม่ถูก จริงๆแม่ควรชิลล์นะ
ตัวเองใช้ชีวิตอยู่เมืองนอกมายี่สิบกว่าปี แฟนฝรั่งเออ น่าจะมุมมอง การคิด แตกต่างต่างเปิดกว้างกว่านี้ แต่นี่ไม่มีเลย
เราอ่ะเข้าใจว่าตั้งแต่แม่อยู่กับพ่อ ก็แม่บ้านเต็มตัว ไม่ต้องทำงาน ดูแลเรา เราทำกิจกรรมตัวติดกันตลอด
วันหนึ่งที่เรามีแฟน ก็แอบรับไม่ได้เหมือนถูกแย่งความรัก ทั้งๆที่เราก็อยู่กับแม่ตลอด แฟนก็ยอมแต่งเข้าบ้านเรา
ที่ไม่สร้างบ้างใหม่เพราแม่ทำไว้ใหญ่โต ให้เราอยู่ด้วยกันเป็นครอบครัว ก็คิดว่าดีจนถึงตอนนี้...

ย้อนไป1ปีก่อน เราท้องเราเลยไม่ไปนอนบ้านแฟนอีกเลย เพราะไม่สะดวกหลายอย่าง
ตลอดระยะเวลา1ปีที่ท้อง ไปเยี่ยมสวัสดีอยู่ไม่นานก็กลับ มันเป็นแบบนี้มานาน
เรารับรู้ว่าแม่ไม่พอใจที่เราไปนั้นในทุกๆกรณี ปากว่า เข้าใจ แต่จริงๆก็ไม่ ชอบพูด’อย่าไปนานนะ’, อย่ามัวนะ ‘ โอ้ยย!!! พูดเพื่อ!??? นานๆจะไปที ก็ยังมิวาย แต่เราก็ไม่พูดอะไร คร้าๆๆตัดปัญหา
จนตอนนี้
มันเป็นปัญหาอีกแล้ว ลูกเกิดมา ช่วงแรกก็ไม่ได้ไปหายังเล็ก
หลังมาโตขึ้น แฟนไม่อยู่ เราก็พาหลานไปหาปู่ย่า อาทิตย์ ละครั้ง ครั้งละชั่วโมง
ด้วยว่าอย่างที่บอกบ้านไม่สะดวกหลายอย่างไปให้หายคิดถึงแล้วกลับ
แฟนไม่ได้บอกให้ไป หรือปู่ย่าไม่ได้บอกว่าต้องมา แต่มันคือเราที่เคลูกชายไม่อยู่ เราก็พาหลานไปหา 
ตัวเราเองทำงานอยู่บ้านไม่มีปัญหาอะไร แต่แม่ชอบมากับเราปากบอกห่วงหลาน แต่จริงๆก็กลัวอยู่นาน
ส่วนปู่ย่า นานๆทีจะมา หรือถ้าเราติดงานไม่ได้ไปนานๆ ปู่ย่าก็จะพากันมาหาหลาน ซึ่งต้องทำความเข้าใจก่อนว่า ย่าปกติไม่ขับรถยนต์ และมอไซรก็ไปไม่ไกลมาก ปู่ขับรถได้แต่ปกติก็ไม่ไปไหน กินข้าวนอกบ้านยังไม่เคย แต่แม่เราขาเที่ยว ขาขับ ขับเก่ง ไปคล่อง 
ตอนแรกบ้านมีรถ2คัน แต่ตอนนี้มีคันเดียว เพราะแฟนเอาไปใช้ที่ทำงาน จึงเหลือมอไซ กับ รถยนต์1คัน
‘’แรกมาบอกไกล (14โล) ค่าน้ำมัน
อ่ะเราออกค่าน้ำมันจบ
ไปๆมาๆ ชอบพูดว่า’ไปอีกแล้ว!’
เอาเข้าๆ เวลาไปรีบกลับจนน่าเกลี่ยด แบบสตาร์ทรถพาหลานไปนั่งบ่นว่าหลานร้อน
คือไปกันใหญ่อ่ะพูดเลย ‘’

และพ่อแม่แฟนเนี่ยต้องบอกก่อนว่า ที่แฟนอยู่บ้านเราได้ เพรามีพี่สาวที่บ้านห่างจากพ่อแม่500เมตร มีหลานอยู่ใกล้ๆอยู่แล้ว
ไม่พอแฟนเรา กู้เงินมาสร้างบ้านให้พ่อแม่ตัวเองออกคนละครึ่งกับพี่สาว แต่สร้างในที่พี่สาวให้พ่อแม่ เพราะพี่สาวว่า500เมรตไกล อยู่ใกล้ๆจะได้ดูแล
แต่อีบ้านใหม่ที่มีความสะอาดและสะดวกไปไม่ได้จร้าาา แฟนเรากับพี่สาวทะเลาะกัน แฟนเราก็ไม่ยอมไปเหยียบบ้านนั้นอีกเลย เราก็ไม่ไป
พ่อแฟนก็ยังอยู่บ้านเก่า เวลาไปหาก็ไปบ้านเก่านั้นแหละ

***ต่อจากที่สนทนากับแม่
แม่: ต้องไปอีกแล้วรถเรายังไม่ได้ซ้อมเลย
หุยย!!!!! ว่างตั้งนานไม่ไป เฉพาะจะไปบ้านนั้น ต้องซ่อม
เรา:ปัญหามันคืออะไรเนี่ยตอนนี้!?
แม่:ปัญหาสิ ทำไมเราต้องไปเป็นฝ่ายไปหา ไป10 เขามาหาเราแค่ครั้งเดียว
โอ้ยยยยยย!!!!!!! ทำไงเนี่ย??????
เรา:แม่หนูเป็นสะไภ้นะ หนูทำหน้าที่ของหนู (อารมณ์แบบพ่อแม่แฟนรักเราเอ็นดูเรา และรักแม่เราด้วยนะ)
แม่ก็เริ่มไปใหญ่แล้วจร้า
เราไม่เคยนึกถึงแม่เลย
ทำอะไรกันทำไม่ไม่นึกถึงแม่ 
ใช้สิ ทำอะไรไม่เกรงใจนี่บ้าน แม่ รถแม่นะ!!!!!!

เท่านั้นแหละเราคือไปต่อไม่ไหวแล้ว คำว่าบ้านแม่ รถแม่ เท่ากับ กฏแม่ งี้หรอ
คือแม่พูดเสียแบบพ่อเราก็รับไม่ได้ และช่วยเราไม่ได้เลยเพราะพ่อเราเถียงแม่ไม่ได้ บ้านที่ทุกอย่างเป็นชื่อแม่ แต่เป็นเงินพ่อ แต่พ่อต่างชาติ เข้าใจแล้วใช่มั้ยคะ อารมณ์ดีๆ เงินพ่อแต่เก็บหอมรอมริบจากฝีมือแม่ ที่ทำให้มีบ้านมีทุกอย่างอย่างทุกวันนี้
อารมณ์ไม่ดี บ้านแม่ รถแม่ ทุกอย่างของแม่หมด เราพ่อลูกก่อนนะ เหมือนเห็บมาอาศัยเลย
ตอนแม่พูดรู้สึกแบบนั้น แล้วแฟนเรานี่จะรู้สึกยังไง นี่แฟนเราทำทุกอย่างให้แม่เรานะไม่ได้อาศัยอยู่เฉยๆ ทำจนเรารู้สึกแย่เลยบางที
กลับจากทำงาน ต้องมาทำงานบ้าน แต่แฟนก็พูดตลอดว่าทำให้แม่เรา ในใจคงรู้สึกว่าครอบครัวเดียวกันทำให้กันเรื่องธรรมดา
ที่แฟนไม่สร้างบ้านใหม่ ไม่เอาเงินที่กู้ไปซื้อบ้าน ไม่เอาเราไปที่ทำงานเพราะอันตราย
ก็เพราะแม่พูดว่าอยู่เป็นครอบครัว เพราะเรารู้สึกว่านี่คือบ้านของเรา ไม่ใช่ของแม่แต่เพียงผู้เดียว
หนักเข้า
ก็ลากตั้งแต่เราเก่าก่อนมาพูดเสียแบบอัดอั้นตันใจ
คือที่อยู่มาที่คิดว่าเรามีความสุขครอบครัวเรา
กลายเป็นแค่เปลือกงี้หรอ?
แล้วถ้าพูดแค่เพราะอารมณ์
คือต้องพูดทุกครั้งที่ทะเลาะกันงี้หรอ ลูกเราก็โตขึ้นเข้าใจมากขึ้นต้องมาโตมาเผชิญกับยายที่เราทนโตมางี้หรอแบบเดียวกัน ไม่นะเราจะไม่ยอมแต่ทำยังไง
บ้านแฟนอยู่ไม่ได้
ที่ทำงานแฟนอันตรายอยู่ไม่ได้
บ้านเราใหญ่อยู่ชั้นบนหลบยังนะไม่ขึ้นมาตามจิก แตเราก็แบบไม่โอเคมากๆ
เราเหนื่อย 20กว่าปีลำพังตัวเอราเองเราทนได้ แต่ลูกที่โตมาเราจะไม่ทนให้ต้องมาเจออะไรแบบนี้

ควรทำอย่างไรดี
คุยให้แฟนฟังไม่ได้ นึกถึงตอนไม่มีปัญหาอะไร ก็แบบมันดีมากครอบครัว
แต่มีปัญหาทีไร แฟนเราที่รู้ๆที่เคยก็ไม่อยากอยู่ เราเลยไม่แยากให้รับรู้อะไรเลย
จะทิ้งพ่อไป พ่อพูดโครตหน้าสงสาร แบบรู้เลยว่าบั้นปลายชีวิตเขาจะไม่มีความสุขถ้าไม่มีเรา เขาพูดเราว่าถ้าต้องไปก็ต้องไป แต่พ่อจะทำไงดี
เราไม่ค่อยมีเพื่อนพูดไม่ได้ 
ใจนี่อยากเล่าให้เพื่อนแม่ฟังมาก ว่าจริงๆแม่เรานี่สิ่งที่เห็นกับที่เป็นนี่โอ้โหหหคนละขั่ว
แต่แม่ก็ยังรักแม่มากเกินกว่าจะทำไง เอาไงละที่
เครียดมากๆ