รูปเกมอยู่ในแนวทางที่ดีนะ ถึงเกมเมื่อวาน การครองบอลของเราจะดูไร้ประโยชน์นิดๆ 555+
(นึกภาพไปถึงลิเวอร์พูลยุคท้ายๆของรอดเจอร์ หรือแมนยูยุคฟานกัลเลยแหละ)
แต่อย่างน้อยมันก็เป็นการเล่นที่ดี เมื่อบอลอยู่กับเรา เขาก็ยิงไม่ได้ ถึงเราจะยิงไม่ได้เช่นกันก็เหอะ
นิชิโนะ คงรู้สรรพคุณเวียดนามเป็นอย่างดี
ครึ่งแรกเลยมาเน้นรัดกุมไปซักหน่อย
ไม่ค่อยให้แบ็คขึ้นเติมเกมรุกเกินไป
ข้อดีคือเราจะป้องกันเกมสวนกลับได้ดีขึ้น
แต่ข้อเสียก็อย่างที่เห็น ผู้เล่นในพื้นที่สุดท้ายไม่มี
เพราะฉีกหน้าคู่แบบศุภโชคมาเปิดบอลแทนการเติมเกมของฟูลแบ็ค
แล้วมิดฟิลด์แดนกลางไม่ค่อยสอดขึ้นไปพื้นที่สุดท้ายแทนตำแหน่งกองหน้า เรียกว่าไม่สอดเลยดีกว่ามั้ง 5555+ (ไม่รู้จะยืนกองกันอยู่แถว 2 ทำไม แบ่งไปช่วยเจ้านิวมันลุ้นประตูซักคน 2 คนไม่ได้เหรอ นี่มันเป็นจังหวะเข้าทำนะโว๊ย เราจะมายืนเหมือนเล่นเกมรับไม่ด๊ายยยยย ผมไม่คิดว่านิชิโนะสั่งมาให้เล่นแบบนั้นหรอกนะ น่าจะเป็นความไม่เข้าใจจังหวะเกมของนักเตะเรามากกว่า)
เมื่อมีเจ้านิวคนเดียวในเขตโทษ
มันก็เลยกลายเป็นการทำเกมรุกที่ไม่มีประสิทธิภาพเลยซักกะนิด เหมือนที่ตาโจ้ 5 หลา พูดนั่นแหละ
ผู้เล่นเราในพื้นที่ที่จะทำประตูได้มันน้อยเกินไป ทั้งๆที่เราเล่นบอลโยนจากด้านข้าง
อีกอย่างที่เสียหายนิดๆคือการคลอสบอลของศุภโชค
ไม่ว่าจะคลอสเข้าไป หรือตัดหลัง มันไม่มีน้ำหนักที่ดีเลย
บางจังหวะก็คือโยนไปงั้นแหละ มันได้เวลาต้องโยนนิ 5555+
แต่การทำเกมจากด้านข้าง ด้วยความสามารถเฉพาะตัวของศุภโชคผมว่าเด่นเลยทีเดียว เป็นทีเด็ดเดียวที่ทำให้หลังเวียดนามปวดตับได้
เด่นพอๆกับการโฮลด์บอลของสารัชเลยแหละ
ทำให้การเชื่อมบอลเราไหลลื่นขึ้น ซึ่งหลังจากไม่มีสารัชในสนาม ก็อย่างที่เห็น สะเปะสะปะครับพี่น้อง
ส่วนเกมรับเราน่ะเหรอ หึหึ
ต้องขอบคุณฝนฟ้าที่ตกลงมาด้วย เพราะเวียดนามไม่สามารถเล่นเกมสวนกลับแบบชิ่งบอลจังหวะเดียวได้ถนัดเลย
อันนี้เห็นชัดเจนเลยในครึ่งแรก เวียดนามพยามจะเบ่นชิ่งกันใรหลายๆจังหวะ แต่น้ำหนักบอลมันไม่เป็นใจเสียจริง ติดน้ำ แฉลบน้ำ
ชิ่งไม่ได้ ทั้งๆที่เซ็นเตอร์แบ็คเรา เอิ่ม.. เรียกว่าอ่อนให้แล้วนะโว๊ย
ต่างจากเราที่เน้นครองเกมดึงโซนเกมรับเวียดนามขึ้นมา เพื่อวางบอลตัดหลัง ฝนฟ้าเลยไม่ได้สร้างปัญหาเท่าที่ควร
แต่การอ่านเกมของนักเตะเรานี่แหละที่เป็นปัญหา หลายๆลูก ถ้าเรามีตัวสอดขึ้นไปช่วยเจ้านิว ฐิติพันธ์นะ มันต้องมาซักเม็ดล่ะครับ เจ็บใจ เจ็บโว๊ย กำแพงครึ่งชั้น
แต่ก็เอาเถอะ เพิ่ง 10 วันของโค๊ชนิชิโนะเองนิ
จะให้เบ่นเนียนเหมือนเล่นกันมาเป็นปีก็ไม่ใช่
ส่วนเรื่องเบสิคฟุตบอลเนี่ย
ผมเคยคิดว่านักเตะไทยเราเหนือกว่าเวียดนามนะ
แต่เอาเข้าจริงแล้ว แย่กว่าพอควร
จังหวะจับบอล ส่งบอล มันกระท่อนกระแท่นยังไงไม่รู้ แทบทุกตัวเลย แม้แต่ศุภโชคที่ว่าความสามารถเฉพาะตัวดีๆก็เหอะ
ต่างจากนักเตะเวียดนามที่จับบอลแรกเนียน และการส่งบอลคือไม่ต้องเสียเวลารอหรือแต่งเยอะ คนที่รับบอลสามารถแตะเล่นต่อได้เลย
นี่คือสิ่งที่เราต้องทำให้ได้อย่างเขา ถ้าเราทำได้ เกมจะไหลได้มากกว่านี้เยอะ
ไม่รู้ว่าเกมรุกเวียดนามเก่ง หรือหลังเรามันอ่อนนะ
แต่หลายจังหวะที่เวียดนามขึ้นมาแค่คน 2 คน พวกพี่แกดันสามารถหาโอกาสยิงได้ ทั้งๆที่เราอยู่กันเพียบ
นั่งเชียร์อยู่ทางบ้านก็ใจหายวาบเล็กน้อย เวลาเขาลุยมา
จังหวะสุดท้ายของเกม ถ้าศุภโชคเสี่ยงยิงสวนผู้รักษาประตูไปเลย
ผมอาจจะไม่ได้กินมาม่าก็ได้ กำแพงครึ่งชั้น ตายอนาถครับ
อยู่ในแนวทางที่ดี
(นึกภาพไปถึงลิเวอร์พูลยุคท้ายๆของรอดเจอร์ หรือแมนยูยุคฟานกัลเลยแหละ)
แต่อย่างน้อยมันก็เป็นการเล่นที่ดี เมื่อบอลอยู่กับเรา เขาก็ยิงไม่ได้ ถึงเราจะยิงไม่ได้เช่นกันก็เหอะ
นิชิโนะ คงรู้สรรพคุณเวียดนามเป็นอย่างดี
ครึ่งแรกเลยมาเน้นรัดกุมไปซักหน่อย
ไม่ค่อยให้แบ็คขึ้นเติมเกมรุกเกินไป
ข้อดีคือเราจะป้องกันเกมสวนกลับได้ดีขึ้น
แต่ข้อเสียก็อย่างที่เห็น ผู้เล่นในพื้นที่สุดท้ายไม่มี
เพราะฉีกหน้าคู่แบบศุภโชคมาเปิดบอลแทนการเติมเกมของฟูลแบ็ค
แล้วมิดฟิลด์แดนกลางไม่ค่อยสอดขึ้นไปพื้นที่สุดท้ายแทนตำแหน่งกองหน้า เรียกว่าไม่สอดเลยดีกว่ามั้ง 5555+ (ไม่รู้จะยืนกองกันอยู่แถว 2 ทำไม แบ่งไปช่วยเจ้านิวมันลุ้นประตูซักคน 2 คนไม่ได้เหรอ นี่มันเป็นจังหวะเข้าทำนะโว๊ย เราจะมายืนเหมือนเล่นเกมรับไม่ด๊ายยยยย ผมไม่คิดว่านิชิโนะสั่งมาให้เล่นแบบนั้นหรอกนะ น่าจะเป็นความไม่เข้าใจจังหวะเกมของนักเตะเรามากกว่า)
เมื่อมีเจ้านิวคนเดียวในเขตโทษ
มันก็เลยกลายเป็นการทำเกมรุกที่ไม่มีประสิทธิภาพเลยซักกะนิด เหมือนที่ตาโจ้ 5 หลา พูดนั่นแหละ
ผู้เล่นเราในพื้นที่ที่จะทำประตูได้มันน้อยเกินไป ทั้งๆที่เราเล่นบอลโยนจากด้านข้าง
อีกอย่างที่เสียหายนิดๆคือการคลอสบอลของศุภโชค
ไม่ว่าจะคลอสเข้าไป หรือตัดหลัง มันไม่มีน้ำหนักที่ดีเลย
บางจังหวะก็คือโยนไปงั้นแหละ มันได้เวลาต้องโยนนิ 5555+
แต่การทำเกมจากด้านข้าง ด้วยความสามารถเฉพาะตัวของศุภโชคผมว่าเด่นเลยทีเดียว เป็นทีเด็ดเดียวที่ทำให้หลังเวียดนามปวดตับได้
เด่นพอๆกับการโฮลด์บอลของสารัชเลยแหละ
ทำให้การเชื่อมบอลเราไหลลื่นขึ้น ซึ่งหลังจากไม่มีสารัชในสนาม ก็อย่างที่เห็น สะเปะสะปะครับพี่น้อง
ส่วนเกมรับเราน่ะเหรอ หึหึ
ต้องขอบคุณฝนฟ้าที่ตกลงมาด้วย เพราะเวียดนามไม่สามารถเล่นเกมสวนกลับแบบชิ่งบอลจังหวะเดียวได้ถนัดเลย
อันนี้เห็นชัดเจนเลยในครึ่งแรก เวียดนามพยามจะเบ่นชิ่งกันใรหลายๆจังหวะ แต่น้ำหนักบอลมันไม่เป็นใจเสียจริง ติดน้ำ แฉลบน้ำ
ชิ่งไม่ได้ ทั้งๆที่เซ็นเตอร์แบ็คเรา เอิ่ม.. เรียกว่าอ่อนให้แล้วนะโว๊ย
ต่างจากเราที่เน้นครองเกมดึงโซนเกมรับเวียดนามขึ้นมา เพื่อวางบอลตัดหลัง ฝนฟ้าเลยไม่ได้สร้างปัญหาเท่าที่ควร
แต่การอ่านเกมของนักเตะเรานี่แหละที่เป็นปัญหา หลายๆลูก ถ้าเรามีตัวสอดขึ้นไปช่วยเจ้านิว ฐิติพันธ์นะ มันต้องมาซักเม็ดล่ะครับ เจ็บใจ เจ็บโว๊ย กำแพงครึ่งชั้น
แต่ก็เอาเถอะ เพิ่ง 10 วันของโค๊ชนิชิโนะเองนิ
จะให้เบ่นเนียนเหมือนเล่นกันมาเป็นปีก็ไม่ใช่
ส่วนเรื่องเบสิคฟุตบอลเนี่ย
ผมเคยคิดว่านักเตะไทยเราเหนือกว่าเวียดนามนะ
แต่เอาเข้าจริงแล้ว แย่กว่าพอควร
จังหวะจับบอล ส่งบอล มันกระท่อนกระแท่นยังไงไม่รู้ แทบทุกตัวเลย แม้แต่ศุภโชคที่ว่าความสามารถเฉพาะตัวดีๆก็เหอะ
ต่างจากนักเตะเวียดนามที่จับบอลแรกเนียน และการส่งบอลคือไม่ต้องเสียเวลารอหรือแต่งเยอะ คนที่รับบอลสามารถแตะเล่นต่อได้เลย
นี่คือสิ่งที่เราต้องทำให้ได้อย่างเขา ถ้าเราทำได้ เกมจะไหลได้มากกว่านี้เยอะ
ไม่รู้ว่าเกมรุกเวียดนามเก่ง หรือหลังเรามันอ่อนนะ
แต่หลายจังหวะที่เวียดนามขึ้นมาแค่คน 2 คน พวกพี่แกดันสามารถหาโอกาสยิงได้ ทั้งๆที่เราอยู่กันเพียบ
นั่งเชียร์อยู่ทางบ้านก็ใจหายวาบเล็กน้อย เวลาเขาลุยมา
จังหวะสุดท้ายของเกม ถ้าศุภโชคเสี่ยงยิงสวนผู้รักษาประตูไปเลย
ผมอาจจะไม่ได้กินมาม่าก็ได้ กำแพงครึ่งชั้น ตายอนาถครับ