สวัสดีครับ นี้เป็นกระทู้แรกของผม ที่จะมาเล่าเรื่องความรักของผมเอง ที่มีให้กับผู้หญิงคนหนึ่ง
(อยากข้ามก็ข้ามได้นะครับ)ก่อนจะเล่าถึงความรักของผม ผมจะขอแนะนำตัวก่อน ผมเป็นเด็กม.6ธรรมดาคนนึง ผมไม่เคยมีแฟนเลย ไม่ใช่ว่าผมไม่หล่อนะ ผมก็พอมีหน้ามีตาอยู่ แต่ขอย้อนไปเมื่อตอนผมขึ้นมัธยม ตอนนั้นผมไม่หล่อเลยย เป็นเด็กบ้านนอกที่เข้าไปเรียนในเมือง ผมเป็นเด็กผู้ชายธรรมดาที่ไม่ค่อยเป็นที่สนใจนัก จนผมจะจบม.ต้น ได้มีโอกาศไปหาหมอฟันเพราะแมงกินฟัน ซึ้งเพราะครั้งนั้นมันทำให้ผมรู้ว่า วิธีการเคี้ยวของผมนั้นผิดวิธี ทำให้รูปหน้าเปลี่ยนหน้าจริงๆของผมไม่ใช่แบบนี้ หมอจึงแนะนำให้ดัดฟัน
และแล้วหน้าของผมก็เปลี่ยนไป ก็ถือว่าดูดีขึ้น แต่ผมไม่ใช่คนหล่ออะไรมากมาย หลังจากนั้นเหมือนทุกคนมองเห็นผม มีรุ่นพี่รุ่นน้องมาจีบผม 3 คน ในความเป็นเด็กของผมก็เลยคุยบ้าง แต่ผมเป็นคนที่ไม่ได้มีฐานะอะไรมากบางคนเขาก็ค่อยๆหายไป ในครั้งนั้นผมก็เริ่มรู้สึกว่า เขาชอบอะไรในตัวเรากันแน่นะ นั้นทำให้ผมปฏิเสธทุกคนที่เข้ามา คงเป็นเพราะผมกลัวว่าเขาคงไม่ได้ชอบผมจริงๆ เพราะถ้าหากผมมีแฟนผมอาจไม่ได้พาไปเที่ยว กินนู้นกินนี้อย่างคู่อื่นเขา กลัวว่าเขาจะรับเราไม่ได้ พอนานวันเข้ามันก็ทำให้ผมกลายเป็นคนเย็นชา พอขึ้นม.ปลาย ก็มีคนมาจีบบ้าง แต่ผมก็ปฏิเสธทุกคน จนผมได้พบเธอ(ข้ามถึงตรงนี้)
เธอคนนั้นเป็นคนที่เรียนเก่ง น่ารักแล้วก็สวยด้วย สำหรับผมนะ 5555+
โดยเราสองคนเนี่ยก็ไม่ได้สนิทอะไรกันมากครับ อยู่คนละโรงเรียนด้วยซ้ำ แต่อยู่หอพักเดียวกัน เป็นหอของโครงการ เพราะผมไม่ค่อยมีตังสักเท่าไหร่ ก็อาศัยทุนโครงการนี้แหละครับเรียน 5555 แล้วชื่อของเราสองคนดันคลายกัน ผมก็เลยถูกเพื่อนล้อ จะบอกว่าเขินไหม เขินครับ 5555 ทั้งสวยทั้งเก่งน่ารักอีก แต่ผมก็ยังไม่ได้ชอบเขานะครับ เพื่อนล้อผมอยู่ครึ่งปี คิดเอาละกัน มันทำให้เธอเริ่มอยู่ในสายตาผม ไม่ว่าคนจะเยอะแค่ไหนผมจะเจอเธอก่อนเสมอ แต่พอผมคิดว่าเขาไม่ชอบกูหรอก ผมก็ไม่รู้สึกอะไรอยู่ดี ไม่ใช่แค่ผมหรอกครับที่ถูกล้อ เธอก็ถูกล้อเหมือนกันครับ มีบางครั้งที่เธอทักผม แล้วเหมือนเธอจะเขินนิดๆ หรือผมคืดไปเองก็ไม่รู้ แต่ที่รู้คือมันทำให้เธอน่ารักมากกก และเพราะเพื่อนล้อมันทำให้เราสองคนแทบไม่ได้คุยกันเลย
จนกระทั้ง ผมต้องไปเข้าค่ายซึ่งผมได้อยู่กลุ่มอยู่กับเธอ ในครั้งนั้นผมไม่ได้คิดอะไร แต่ตอนนึงในระหว่างที่เราจะต้องแยกกลุ่มกัน เธอทำหมวกหล่นผมจึงเก็บหมวกให้เธอ ผมเรียกชื่อเธอพร้อมกับใส่หมวกให้ เธอหันมามองหน้าผม ผมตกใจนิดหน่อย ผมหันไปมองหน้าเธอ ผมคิดในใจ ทำไมเธอน่ารักจัง แล้วฝูงชนก็แยกเราออกจากกัน ผมมองจามเธอไปจนคนอื่นๆบังเธอจนหมด และยิ่งนับวันไป ก็ยิ่งมีเรื่องให้เราได้เจอกัน ทั้งๆที่แต่ก่อนอาจจะเป็นเรื่องปกติที่ผมไม่สังเกตุ แต่ตอนนี้ผมจำทุกครั้งที่ผมเจอเธอได้ ผมจึงปรึกษาเพื่อนๆของผมที่มันล้อผมนั้นแหละ "เห้ยกูว่ากูชอบเขาจริงๆแล้ววะ" ตอนแรกผมนึกว่าเพื่อนของผมจะแบบ "เฮ้" ผิดครับ เพื่อนผมช็อคเพราะไม่คิดว่าผมจะไปชอบใครได้ 5555 มันถามย้ำอยู่หลายรอบ
จากนั้นเพื่อนของผมก็บอกว่าให้รอก่อนค่อยๆคุย บางคนก็บอกแห้วแน่นอน 555 จนผมได้รู้ว่า มีคนจีบเธอมากมาย แต่เธอกำลังโฟกัสกับการเรียน เธอจึงไม่ตอบรับใครเลย ขนาดหนึ่งในเพื่อนผมที่ล้อผมเนี่ยยังเคยเต๊าะเธอเลย มันบอกว่าเธอไม่ตอบมันเป็นอาทิตย์ ผมก็เริ่มใจไม่ดีแล้ว หลังจากนั้นผมก็เริ่มคิดแล้วว่า อย่างเราที่ไม่มีอะไรเลยเขาจะเอาหรอวะ ผมไม่เคยทักไปคุยกับเธอเลย ยกเว้นเรื่องงาน แล้วผมก็ไม่กล้าทักไปด้วยเพราะผมเห็นเธอนั่งอ่านหนังสือทุกวัน ทุกครั้งที่เราเจอกันผมจะหลบหน้าเธอ ไม่ก็วิ่งหนี พูดๆง่ายคือเสียอาการ ทั้งๆที่แต่ก่อนผมไม่สะทกสะท้านเลยขนาดยืนคุยกัน แต่ตอนนี้มองหน้ากันยังไม่กล้าเลย มีบ้างครั้งที่เธอทักทายผม แล้ววันนั้นก็จะกลายเป็นวันที่ดีมากๆสำหรับผม 5555 ในหอพักนั้นจะมีห้องสมุดอยู่ชั้นสองและที่ขายน้ำชั้นหนึ่งส่วนผมอยู่ชั้นสาม ทุกครั้งที่ผมคิดถึงเธอผมจะลงไปซื้อน้ำเพราะจะผ่านห้องสมุด ซึ่งเธอจะนั่งอยู่ที่นั้นตลอด ผมก็จะแอบมองเธอส่วนเธอไม่น่าจะเห็นผมเพราะเธอไม่เคยมองผมเลยตอนเดินผ่าน มีบางครั้งที่เพื่อนบอกผมว่าเขาแอบมองตอนเดินผ่านไปแล้ว แต่ผมไม่เชื่อหรอก แต่ก็แอบเขินอยู่ 55555 ดังนั้นความสุขของผมที่หอพักคือการไปซื้อน้ำ 55555 จนมีวันนึง คาบวิชาญี่ปุ่นอาจารย์สั่งให้เขียนจดหมายถึงตัวเองอีกสี่ปีข้างหน้า แล้วเมื่อถึงวันนั้นจะเอาไปส่งให้ ผมก็เขียนนู้นนี้นั่นไป แต่มีประโยคนึงที่ผมเขียน ...จำได้ไหมวันนี้เมื่อสี่ปีก่อนบอกชอบ...
เย็นวันนั้น ผมก็บอกชอบเธอ
ไว้ผมจะมาเล่าต่อนะครับ
รักนี้อยากให้เธอรู้
(อยากข้ามก็ข้ามได้นะครับ)ก่อนจะเล่าถึงความรักของผม ผมจะขอแนะนำตัวก่อน ผมเป็นเด็กม.6ธรรมดาคนนึง ผมไม่เคยมีแฟนเลย ไม่ใช่ว่าผมไม่หล่อนะ ผมก็พอมีหน้ามีตาอยู่ แต่ขอย้อนไปเมื่อตอนผมขึ้นมัธยม ตอนนั้นผมไม่หล่อเลยย เป็นเด็กบ้านนอกที่เข้าไปเรียนในเมือง ผมเป็นเด็กผู้ชายธรรมดาที่ไม่ค่อยเป็นที่สนใจนัก จนผมจะจบม.ต้น ได้มีโอกาศไปหาหมอฟันเพราะแมงกินฟัน ซึ้งเพราะครั้งนั้นมันทำให้ผมรู้ว่า วิธีการเคี้ยวของผมนั้นผิดวิธี ทำให้รูปหน้าเปลี่ยนหน้าจริงๆของผมไม่ใช่แบบนี้ หมอจึงแนะนำให้ดัดฟัน
และแล้วหน้าของผมก็เปลี่ยนไป ก็ถือว่าดูดีขึ้น แต่ผมไม่ใช่คนหล่ออะไรมากมาย หลังจากนั้นเหมือนทุกคนมองเห็นผม มีรุ่นพี่รุ่นน้องมาจีบผม 3 คน ในความเป็นเด็กของผมก็เลยคุยบ้าง แต่ผมเป็นคนที่ไม่ได้มีฐานะอะไรมากบางคนเขาก็ค่อยๆหายไป ในครั้งนั้นผมก็เริ่มรู้สึกว่า เขาชอบอะไรในตัวเรากันแน่นะ นั้นทำให้ผมปฏิเสธทุกคนที่เข้ามา คงเป็นเพราะผมกลัวว่าเขาคงไม่ได้ชอบผมจริงๆ เพราะถ้าหากผมมีแฟนผมอาจไม่ได้พาไปเที่ยว กินนู้นกินนี้อย่างคู่อื่นเขา กลัวว่าเขาจะรับเราไม่ได้ พอนานวันเข้ามันก็ทำให้ผมกลายเป็นคนเย็นชา พอขึ้นม.ปลาย ก็มีคนมาจีบบ้าง แต่ผมก็ปฏิเสธทุกคน จนผมได้พบเธอ(ข้ามถึงตรงนี้)
เธอคนนั้นเป็นคนที่เรียนเก่ง น่ารักแล้วก็สวยด้วย สำหรับผมนะ 5555+
โดยเราสองคนเนี่ยก็ไม่ได้สนิทอะไรกันมากครับ อยู่คนละโรงเรียนด้วยซ้ำ แต่อยู่หอพักเดียวกัน เป็นหอของโครงการ เพราะผมไม่ค่อยมีตังสักเท่าไหร่ ก็อาศัยทุนโครงการนี้แหละครับเรียน 5555 แล้วชื่อของเราสองคนดันคลายกัน ผมก็เลยถูกเพื่อนล้อ จะบอกว่าเขินไหม เขินครับ 5555 ทั้งสวยทั้งเก่งน่ารักอีก แต่ผมก็ยังไม่ได้ชอบเขานะครับ เพื่อนล้อผมอยู่ครึ่งปี คิดเอาละกัน มันทำให้เธอเริ่มอยู่ในสายตาผม ไม่ว่าคนจะเยอะแค่ไหนผมจะเจอเธอก่อนเสมอ แต่พอผมคิดว่าเขาไม่ชอบกูหรอก ผมก็ไม่รู้สึกอะไรอยู่ดี ไม่ใช่แค่ผมหรอกครับที่ถูกล้อ เธอก็ถูกล้อเหมือนกันครับ มีบางครั้งที่เธอทักผม แล้วเหมือนเธอจะเขินนิดๆ หรือผมคืดไปเองก็ไม่รู้ แต่ที่รู้คือมันทำให้เธอน่ารักมากกก และเพราะเพื่อนล้อมันทำให้เราสองคนแทบไม่ได้คุยกันเลย
จนกระทั้ง ผมต้องไปเข้าค่ายซึ่งผมได้อยู่กลุ่มอยู่กับเธอ ในครั้งนั้นผมไม่ได้คิดอะไร แต่ตอนนึงในระหว่างที่เราจะต้องแยกกลุ่มกัน เธอทำหมวกหล่นผมจึงเก็บหมวกให้เธอ ผมเรียกชื่อเธอพร้อมกับใส่หมวกให้ เธอหันมามองหน้าผม ผมตกใจนิดหน่อย ผมหันไปมองหน้าเธอ ผมคิดในใจ ทำไมเธอน่ารักจัง แล้วฝูงชนก็แยกเราออกจากกัน ผมมองจามเธอไปจนคนอื่นๆบังเธอจนหมด และยิ่งนับวันไป ก็ยิ่งมีเรื่องให้เราได้เจอกัน ทั้งๆที่แต่ก่อนอาจจะเป็นเรื่องปกติที่ผมไม่สังเกตุ แต่ตอนนี้ผมจำทุกครั้งที่ผมเจอเธอได้ ผมจึงปรึกษาเพื่อนๆของผมที่มันล้อผมนั้นแหละ "เห้ยกูว่ากูชอบเขาจริงๆแล้ววะ" ตอนแรกผมนึกว่าเพื่อนของผมจะแบบ "เฮ้" ผิดครับ เพื่อนผมช็อคเพราะไม่คิดว่าผมจะไปชอบใครได้ 5555 มันถามย้ำอยู่หลายรอบ
จากนั้นเพื่อนของผมก็บอกว่าให้รอก่อนค่อยๆคุย บางคนก็บอกแห้วแน่นอน 555 จนผมได้รู้ว่า มีคนจีบเธอมากมาย แต่เธอกำลังโฟกัสกับการเรียน เธอจึงไม่ตอบรับใครเลย ขนาดหนึ่งในเพื่อนผมที่ล้อผมเนี่ยยังเคยเต๊าะเธอเลย มันบอกว่าเธอไม่ตอบมันเป็นอาทิตย์ ผมก็เริ่มใจไม่ดีแล้ว หลังจากนั้นผมก็เริ่มคิดแล้วว่า อย่างเราที่ไม่มีอะไรเลยเขาจะเอาหรอวะ ผมไม่เคยทักไปคุยกับเธอเลย ยกเว้นเรื่องงาน แล้วผมก็ไม่กล้าทักไปด้วยเพราะผมเห็นเธอนั่งอ่านหนังสือทุกวัน ทุกครั้งที่เราเจอกันผมจะหลบหน้าเธอ ไม่ก็วิ่งหนี พูดๆง่ายคือเสียอาการ ทั้งๆที่แต่ก่อนผมไม่สะทกสะท้านเลยขนาดยืนคุยกัน แต่ตอนนี้มองหน้ากันยังไม่กล้าเลย มีบ้างครั้งที่เธอทักทายผม แล้ววันนั้นก็จะกลายเป็นวันที่ดีมากๆสำหรับผม 5555 ในหอพักนั้นจะมีห้องสมุดอยู่ชั้นสองและที่ขายน้ำชั้นหนึ่งส่วนผมอยู่ชั้นสาม ทุกครั้งที่ผมคิดถึงเธอผมจะลงไปซื้อน้ำเพราะจะผ่านห้องสมุด ซึ่งเธอจะนั่งอยู่ที่นั้นตลอด ผมก็จะแอบมองเธอส่วนเธอไม่น่าจะเห็นผมเพราะเธอไม่เคยมองผมเลยตอนเดินผ่าน มีบางครั้งที่เพื่อนบอกผมว่าเขาแอบมองตอนเดินผ่านไปแล้ว แต่ผมไม่เชื่อหรอก แต่ก็แอบเขินอยู่ 55555 ดังนั้นความสุขของผมที่หอพักคือการไปซื้อน้ำ 55555 จนมีวันนึง คาบวิชาญี่ปุ่นอาจารย์สั่งให้เขียนจดหมายถึงตัวเองอีกสี่ปีข้างหน้า แล้วเมื่อถึงวันนั้นจะเอาไปส่งให้ ผมก็เขียนนู้นนี้นั่นไป แต่มีประโยคนึงที่ผมเขียน ...จำได้ไหมวันนี้เมื่อสี่ปีก่อนบอกชอบ...
เย็นวันนั้น ผมก็บอกชอบเธอ