เรื่องคือ เราทำงานอยู่ที่ กทม และตอนนี้กลับบเานมาดูแลแท่เพราะแม่ผ่าตัดตาเปลี่ยนกระจกตา เราก็รักแม่ อยากทำหน้าที่ลูกให้ดีที่สุด แต่พฤติกรรมของแม่เรามันชั่งต่างจากที่คะยโทรศัพท์ตอนที่เราอยู่กทม   แม่เราอายุประมาณ 56 ปี ไม่รู้ว่าเรียกว่าแก่ได้หรือยัง แต่เราเห็นคนอื่รที่อายุมากกว่าแม่เรานะ เขาทำงารได้เยอะเลย ทำนั้นไม่นี้ ไม่อยู่เฉย แต่มองดูแม่ตัวเอง ทำไมทำตัวเหมือนหมดอะไรตายอยากก็ไม่รู้ ทำตัวไม่มีแรง เดินเหมือนร่างไร้วิณญาน ทั้งที่ตอนคุยโทรศัพท์ก็โอเครดี  เราเริ่มที่ตะอึดอัดและรับไม่ไหวเพราะเราก็อยากดูแลแม่ให้ดี เราถามทุกมื้อว่า แม่มื้อนี้จะทานอะไรเดียวไปตลาดหามาให้ ทำให้กิน (แม่เราเป็นเบาหวานนางจะกินอยาก) แม่ก็บอกว่าไม่รู้ เราก็ทำข้าวต้มหมูให้กิน เพราะผ่าตัดต้องทานหาอารอ่อนไม่รสจัด ไม่หมักดอง พอทำให้ก็ไม่กิอีก ละแม่ก็ไปนั่งกินกล้วยน้ำว้ากับข้าวสวยแทน คือเป็นแบบนี้บ่อยมาก ทำอะไรให้ก็กินอยาก พอวันนี้เราก็ต้มเห็ดโคนให้กิน แล้วข้าวมันเริ่มจะเหมือนบูดนิดๆ เราก็บอกว่าอย่ากิน แม่ก็นั่งกินเหมือรประชดเราว่าเราดูแบไม่ดี และสุดท้ายก็นั่งกินข้าวกับแตงโมที่เราปลอกไว้ให้กินหลังข้าว  เราก็รู้สึกแย่พอละ คิดนะว่าแม่เป็นอะไร เราก็ถามนะค่ะ ว่าเป็นอะไรหรือป่าว แม่ก็เงียบ เราก็เลยปล่อยผ่านไป พอสองทุ่มครื่ง ถึงเวลาที่ต้องหยอดยาที่ตา เราก็ถามว่า แม่จะหยอดตาเลยไหม แม่ก็เงียบละเดินเข้าห้องไปไม่พูด เราเลยตะบะแตก ขึ้นเสียงใส่แม่ ว่า"ถามอะไรก็ไม่พูดไม่ตอบ จะอยู่กันแบบนี้ใช่ไหม งั้นต่อไปก็ไม่ต้องคุยกัน อยากได้อะไรก็ค่อยบอกละกัน #เริ่มจะรำคานละ" ประมาณนี้ละเราก็เดินเข้าห้องปิดประตูเสียใจกับเหตุการณ์ที่ผ่านมา  ไม่รู้ว่าการกระทำแบบนี้จะบาปมากแค่ไหน แต่มันอึดอัดมากจิงๆ ไม่รู้จะอยู่ด้วยและทำตัวยังไงดี ใครพอจะแนะนำไหมค่ะ