ย้อนเวลากลับไปกว่า26ปีที่แล้วสมัยเรียนอนุบาลเธอมักจะเป็นที่รังเกียจของเพื่อนๆในชั้นเรียนเสมอ
เนื่องจากไม่ค่อยอาบน้ำ ฉี่รดที่นอนเสื้อผ้าไม่ค่อยสะอาดสักเท่าไหร่ แต่งตัวมอมแมมมาเรียน แถมเป็นเหาอีกต่างหาก เพื่อนๆมักจะไม่ค่อยชอบเธอสักเท่าไหร่. แกล้งบ้างล้อบ้าง นานๆเข้าเธอก็ได้รับฉายาจากเพื่อนๆว่า อีแร้ง เนื่องจากตัวเหม็นสาบเป็นเหาและไม่ค่อยชอบอาบน้ำ 
เธอมีชื่อว่า บัว เป็นคนสวยคนนึงเลยทีเดียว  แต่ไม่ค่อยมีใครชอบเธอ แถมล้อว่าแม่เธอเป็นอีกต่างหาก ผมเองก็เป็นหนึ่งในนั้น
จนมาถึงป.5ความรู้สึกก็เริ่มเปลี่ยนไป เนื่องจากโต๊ะข้างๆที่เธอนั่งไม่มีใครนั่งด้วยเลย ด้วยความที่เป็นหัวหน้าห้อง ก็เลยต้องเสียสละไปนั่งข้างๆเธอแทน
แต่เธอก็ยังคงเป็นเหมือนเดิมคือไม่ค่อยอาบน้ำ ใส่ชุดมอมแมม และมีกลิ่นฉี่เหมือนเดิม มาทราบทีหลังจากปากเธอว่าต้องเลี้ยงน้องเลยมีกลิ่นติดมา
เธอมักจะขาดเรียนบ่อยๆ วันไหนไม่เจอนี่รู้สึกแปลกๆ แต่ก็ไม่ได้คิดอะไร แต่รู้จากเพื่อนผู้หญิงในห้องว่าเธอแอบชอบผม จนมาถึงป.6วันถ่ายรูปหมู่ตอนเรียนจบเธอก็ไม่มา หลังจากนั้นก็ไม่เคยเจอเธออีกเลย  จนมาเรียนม.2ผมย้ายบ้านไปอยู่ห่างจากบ้านเธอไปประมาณ10กิโลเมตร วันนั้นขับรถผ่านเห็นเธอนั่งอ่านหนังสือพิมพ์ของหมู่บ้านอยู่เลยจอดรถเข้าไปคุยด้วย แต่ไม่นานแล้วก็ไม่เคยเจออีกเลยจนปี46ผมย้ายมาเรียนกทม.นานๆจะกลับบ้านที่ต่างจังหวัดทีนึง ต้นปี47กลับบ้านช่วงปีใหม่ เธอไปประกวดร้องเพลงงานวันเดเรามีโอกาสเจอกันอีกครั้ง เธอเปลี่ยนไปมาก สวยขึ้น  แต่ก็คุยกันแป๊ปเดียวหลังจากนั้นก็ไม่เคยเจอกันอีกเลยจนเมื่อ3ปีที่แล้วเธอแอดเฟสผมมาเราก็คุยกันมาตลอด  เธอมีครอบครัวแล้วมีลูก1คน  เธอบอกว่าไม่เคยรักผู้ชายคนนั้นที่แต่งง่นด้วยเพราะโดนเขาฉุดไปข่มขืน    เราคุยกันมาได้สักระยะ. เธอก็มักจะมาระบายให้ฟังเสมอเรื่องครอบครัว. สามีติดยา ทุบตีทำร้ายตลอดเวลา. ก็เลยบอกว่าถ้ารักตัวเองก็ให้เลิกกับเขาแล้วกลับมาอยู่บ้านเธอ. หลังจากนั้นเธอก็ย้ายกลับมาอยู่ที่บ้านน้าเธอ. แต่ยังไม่ได้อย่าขาดจากสามมี  แต่แยกกันอยู่แล้ว     กุมภาปี60ผมกลับไปบ้านเนื่องจากย่าเสีย
วันนั้นฝนตกเธอแวะมาหาผมที่บ้าน  แล้วเราก็มีอะไรกันตามกฏหมายแล้วผมอาจจะเป็นชู้กับเธอเนื่องจากยังไม่ได้อย่ากันกับสามีเก่าเธอ.    แต่หลังจากนั้นเขาก็อย่ากัน.    ผมให้เธอรอ2ปี   ขอทำงานเก็บเงิน
มีอยู่ช่วงนึงที่เธอประสบอุบัติเหตุรถตู้ปาดหน้านิ้วเธอขาดกระดูกแตกเธอขอเลิกกับผม  กลัวว่าผมจะอายที่มีแฟนพิการแต่ผมก็ไม่เลิก. เรายังคบกันเรื่อยมาผมเป็นคนปากแข็งไม่เคยบอกรักใคร ไม่ว่าจะคบกับใคร. และก็ไม่เคยขึ้นสถานะหรือประกาศให้ใครรู้ว่าคบกัน    จะรู้กันในหมู่เพื่อนสนิทหรือญาติๆเท่านั้น
หลังๆมานี้ผมทำงานหนักเพื่อหาเงินเก็บและใช้หนี้จนไม่มีเวลากลับบ้านเลยวันๆทำแต่งาน ชีวิตมีแต่งาน
เธอเป็นคนสวย น่ารัก  มีคนแวะเวียนมาจีบไม่ขาด จนมาหลังๆนี่มีรุ่นน้องมาจีบ       เธอไปไหนมาไหนกับเขาบ่อยจนคนรู้จักที่บ้านทักมาบอกนานๆเข้าก็เลยถามว่ามีอะไรอยากเล่าให้ฟังไหม เธอบอกไม่ได้คิดอะไรกับน้องคนนั้นแค่คุยกันเฉยๆตามประสาพี่น้องคนรู้จัก ผมก็บอกถ้ามีอะไรก็บอกตามตรงจะได้ถอยให้   เธอหาว่าผมกับที่บ้านผลักไสไล่ส่งเธอไปให้คนอื่น    จนมาวันนั้นเธอทักมาขอโทษผม  เธอบอกเธอไม่รอแล้ว.    ไม่อยากหลอกผม ไม่อยากหบอกน้องคนนั้น. ขอเคลียร์ให้จบๆจะได้คบไปเป็นคนๆไม่ต้องคบซ้อน   เขาดีอย่างนั้นอย่างนี้ ถามว่ารักไหม ผมรักเธอ  แต่เพื่ออนาคตเธอผมยอมถอยออกมาไม่เคยเรียกร้องอะไรเพราะที่ผ่านมาผมเองที่ผิดไม่เคยชัดเจนอะไรกับเธอเลย  ต่างจากคนนั้นที่ออกตัวแรงกล้าแนะนำคนอื่นให้รู้จักเธอ ผมรักเธอแต่ผมอยากให้เธอมีอนาคตที่ดีกว่า  ผมทำทุกอย่างเพื่อให้เธอเกลียดผมจะได้ตัดใจจากผม  หลังจากนี้ก็ขอให้เธอมีความสุขกับสิ่งที่เธอต้องการ