มีเรื่องอยากจะเล่าแล้วอยากจะขอคำแนะนำสักหน่อยครับ
คือเรื่องมันเป็นอย่างนี้ เมื่อสักสี่เดือนที่แล้ว ผมได้มีโอกาสไปสัมภาษณ์งานที่ออฟฟิตแห่งหนึ่ง
ตามคำแนะนำของเพื่อนเพื่อนสนิทสมัยเรียนที่ทำงานอยู่ที่นั่น เพราะมีตำแหน่งว่างพอดี
วันที่ไปสัมภาษณ์ก็ผ่านฉลุย ผมได้ทำงานโดยจะเริ่มมาทำงานในสัปดาห์หน้า หลังจากสัมภาษณ์เสร็จแล้ว
ผมยังไม่กลับเลยขอหัวหน้านั่งอยู่ที่ออฟฟิศเล่นไปก่อน เพื่อรอกลับกับเพื่อนตอนเลิกงานและจะได้ให้เพื่อนสอนงานคร่าวๆไปด้วย
ผมเดินมานั่งที่โต๊ะทำงานของผม(เรียกว่าโต๊ะของผมได้แล้วใช่ไหม) แล้วสายตาของผมก็ไปหยุดอยู่กับผู้หญิงคนนึง
ที่นั่งอยู่โต๊ะทำงานอีกฝาก(เหมือนทั้งโลกหยุดหมุนไป)ผมอยากรู้ว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร
แต่ผมไม่กล้าถามเพื่อนผมที่นั่อยู่ข้างๆเพราะกลัวเค้ากับคนอื่นได้ยิน เลยพิมพ์แชทถามเอา
เพื่อนผมก็บอกชื่อ...เป็นหัวหน้าแผนก แต่คนละแผนกกับผม
จากแว๊บแรกที่ได้พบเค้าผม เหมือนมีอะไรดลใจให้คิดถึงแต่เค้าตลอด ตลอดเวลา 1 อาทิตย์ก่อนไปทำงาน
ผมทักแชทไปถามเพื่อนผมถึงเค้าเสมอ "วันนี้เค้ายังไอไหม" (ผมเห็นเค้าไอบ่อยมากในวันที่ผมไปสัมภาษณ์)
ถามอะไรประมาณนี้เสมอ (เพ้อไปแล้วผม) แล้วผมก็มาทำงานที่ออฟฟิศแห่งนี้ ผมเป็นคนที่ค่อนข้างเข้ากับคนได้ง่าย
เมื่อทำงานได้ไม่นาน ด้วยผมที่เป็นคนที่เฟรนมากถึงมากที่สุดก็รู้จักทุกคนที่ทำงานในออฟิศ
สามารถพูดคุยเล่นหรือยิงมุกได้กับทุกคนตั้งแต่แม่บ้านยันหัวหน้าใหญ่ แต่กับผู้หญิงคนนั้น ผู้หญิงคนนั้นคนเดียวที่ผมไม่กล้าแม้แต่จะสบตาด้วย
ใจมันสั่นเสมอ เวลาที่แอบมองเค้า ยิ่งตอนที่เค้าหันมองกลับมานี้ ใจเต้นแรงมาก มือไม้มันเยอะไปหมดทำอะไรไม่ถูก
ผมเคยถามตัวเองหลายครั้งว่าทำไม จะเขินทำไมวะ ทีคุยกับคนอื่นไม่เห็นเป็นอะไร ทำไมกับคนนี้มันต้องเป็นแบบนี้เสมอ
ผมเคยเอาเรื่องไปปรึกษากับพี่ๆที่ทำงาน พี่เค้าก็ก็บอกว่าก็เข้าไปคุยเลยสิ คิดเสียว่าเค้าก็เหมือนกับคนอื่นๆไง
แต่ผมทำไม่ได้จริงๆ การที่ผมเสียอาการกับผู้หญิงคนนี้ คงไม่มีคำไหนจะเหมาะไปกว่าคำว่า"แพ้ทาง" อีกแล้วมั้งครับ
ช่วงแรกที่เข้ามาทำงานผมยังเห็นเค้าไอบ่อยมาก เลยซื้อยาแก้ไอแบบน้ำโดยบอกกับที่ร้านขายยาว่าเอาแบบที่อร่อยที่สุด
แอบไปวางไว้บนโต๊ะทำงานเค้าตอนเช้า พอเค้ามาถึงก็หยิบขึ้นมาดูแล้วก็เริ่มถามไล่ถามเพื่อนๆเค้าว่ายานี้ของใครใครเอามาวางไว้
ผมนี้ใจเต้นสุดๆแล้วก็มีเพื่อนเค้าคนนึงบอกว่าผมเอาไปวางแล้วเค้าก็นั่งลงทำงานต่อปกติ แล้วเค้าก็ทักข้อความมาขอบคุณ
ในโปรแกรมแชทที่ออฟฟิศใช้กัน
เค้าเป็นคนเฟรนลี่มาก คือเค้าคุยเล่นยิงมุกแป๊กๆได้กับทุกคนตั้งแต่แม่บ้านยันหัวหน้าใหญ่ แต่...กับผมเค้าไม่คุยครับ
คือไม่คุยกันแบบต่อหน้าตอนอยู่ในห้องทำงาน เวลาคุยงานก็จะแชทคุยกันครับ ขนาดนั่งโต๊ะทำงานเห็นหน้ากันอยู่ก็ยังแชทคุยครับ
แต่แบบเวลาเดินสวนกันข้างนอกนี่ เค้าจะทักผมเสมอ อย่างวันนี้ผมเอาแก้วออกไปเติมน้ำ
ก็เจอเค้ากำลังเปิดตู้เย็นหาของกินอยู่ เค้าก็ทักผมว่ามาเติมน้ำหรอ เหตุการณ์จะเป็นแบบนี้เสมอครับ
มีวันนึงผมซื้อองุ่นมาให้เค้า ผมล้างใส่จานไว้ในตู้เย็นแล้วก็กลับมานั่งที่โต๊ะทำงาน จากนั้นก็แชทไปบอกเค้าว่า เราเอาองุ่นมาให้นะ
ล้างใส่จานไว้ในตู้เย็นแล้ว สักพักเค้าก็ออกไปเอามานั่งกิน มีอะไรทำนองนี้ประจำครับ เดินผ่านกันทีไรมองตากันตลอด
ตอนนี้ผ่านมาสี่เดือนแล้ว ก็ยังเหมือนเดิมครับ สบตาทีไรก็เขิน ไม่กล้าคุยด้วย เค้าเดินมาไกล้ๆโต๊ะทำงานที่ไรก็เขิน
ประหม่า เค้าคุยเล่นได้กับทุกคน ผมก็คุยเล่นได้กับทุกคน แต่ผมกับเค้า คุยกันไม่ได้ครับ
ผมแอบชอบเค้าครับ เค้าก็รู้ว่าผมแอบชอบเค้า
ผมจะทำยังไงต่อไปดีครับผมป๊อดเหลือเกิน ตอนที่นั่งพิมพ์กระทู้อยู่นี้ แอบมองเค้าไปด้วยผมยังเขินเลยครับ
แอบชอบ คำสั้นๆแต่เต็มไปด้วยความรู้สึก
คือเรื่องมันเป็นอย่างนี้ เมื่อสักสี่เดือนที่แล้ว ผมได้มีโอกาสไปสัมภาษณ์งานที่ออฟฟิตแห่งหนึ่ง
ตามคำแนะนำของเพื่อนเพื่อนสนิทสมัยเรียนที่ทำงานอยู่ที่นั่น เพราะมีตำแหน่งว่างพอดี
วันที่ไปสัมภาษณ์ก็ผ่านฉลุย ผมได้ทำงานโดยจะเริ่มมาทำงานในสัปดาห์หน้า หลังจากสัมภาษณ์เสร็จแล้ว
ผมยังไม่กลับเลยขอหัวหน้านั่งอยู่ที่ออฟฟิศเล่นไปก่อน เพื่อรอกลับกับเพื่อนตอนเลิกงานและจะได้ให้เพื่อนสอนงานคร่าวๆไปด้วย
ผมเดินมานั่งที่โต๊ะทำงานของผม(เรียกว่าโต๊ะของผมได้แล้วใช่ไหม) แล้วสายตาของผมก็ไปหยุดอยู่กับผู้หญิงคนนึง
ที่นั่งอยู่โต๊ะทำงานอีกฝาก(เหมือนทั้งโลกหยุดหมุนไป)ผมอยากรู้ว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร
แต่ผมไม่กล้าถามเพื่อนผมที่นั่อยู่ข้างๆเพราะกลัวเค้ากับคนอื่นได้ยิน เลยพิมพ์แชทถามเอา
เพื่อนผมก็บอกชื่อ...เป็นหัวหน้าแผนก แต่คนละแผนกกับผม
จากแว๊บแรกที่ได้พบเค้าผม เหมือนมีอะไรดลใจให้คิดถึงแต่เค้าตลอด ตลอดเวลา 1 อาทิตย์ก่อนไปทำงาน
ผมทักแชทไปถามเพื่อนผมถึงเค้าเสมอ "วันนี้เค้ายังไอไหม" (ผมเห็นเค้าไอบ่อยมากในวันที่ผมไปสัมภาษณ์)
ถามอะไรประมาณนี้เสมอ (เพ้อไปแล้วผม) แล้วผมก็มาทำงานที่ออฟฟิศแห่งนี้ ผมเป็นคนที่ค่อนข้างเข้ากับคนได้ง่าย
เมื่อทำงานได้ไม่นาน ด้วยผมที่เป็นคนที่เฟรนมากถึงมากที่สุดก็รู้จักทุกคนที่ทำงานในออฟิศ
สามารถพูดคุยเล่นหรือยิงมุกได้กับทุกคนตั้งแต่แม่บ้านยันหัวหน้าใหญ่ แต่กับผู้หญิงคนนั้น ผู้หญิงคนนั้นคนเดียวที่ผมไม่กล้าแม้แต่จะสบตาด้วย
ใจมันสั่นเสมอ เวลาที่แอบมองเค้า ยิ่งตอนที่เค้าหันมองกลับมานี้ ใจเต้นแรงมาก มือไม้มันเยอะไปหมดทำอะไรไม่ถูก
ผมเคยถามตัวเองหลายครั้งว่าทำไม จะเขินทำไมวะ ทีคุยกับคนอื่นไม่เห็นเป็นอะไร ทำไมกับคนนี้มันต้องเป็นแบบนี้เสมอ
ผมเคยเอาเรื่องไปปรึกษากับพี่ๆที่ทำงาน พี่เค้าก็ก็บอกว่าก็เข้าไปคุยเลยสิ คิดเสียว่าเค้าก็เหมือนกับคนอื่นๆไง
แต่ผมทำไม่ได้จริงๆ การที่ผมเสียอาการกับผู้หญิงคนนี้ คงไม่มีคำไหนจะเหมาะไปกว่าคำว่า"แพ้ทาง" อีกแล้วมั้งครับ
ช่วงแรกที่เข้ามาทำงานผมยังเห็นเค้าไอบ่อยมาก เลยซื้อยาแก้ไอแบบน้ำโดยบอกกับที่ร้านขายยาว่าเอาแบบที่อร่อยที่สุด
แอบไปวางไว้บนโต๊ะทำงานเค้าตอนเช้า พอเค้ามาถึงก็หยิบขึ้นมาดูแล้วก็เริ่มถามไล่ถามเพื่อนๆเค้าว่ายานี้ของใครใครเอามาวางไว้
ผมนี้ใจเต้นสุดๆแล้วก็มีเพื่อนเค้าคนนึงบอกว่าผมเอาไปวางแล้วเค้าก็นั่งลงทำงานต่อปกติ แล้วเค้าก็ทักข้อความมาขอบคุณ
ในโปรแกรมแชทที่ออฟฟิศใช้กัน
เค้าเป็นคนเฟรนลี่มาก คือเค้าคุยเล่นยิงมุกแป๊กๆได้กับทุกคนตั้งแต่แม่บ้านยันหัวหน้าใหญ่ แต่...กับผมเค้าไม่คุยครับ
คือไม่คุยกันแบบต่อหน้าตอนอยู่ในห้องทำงาน เวลาคุยงานก็จะแชทคุยกันครับ ขนาดนั่งโต๊ะทำงานเห็นหน้ากันอยู่ก็ยังแชทคุยครับ
แต่แบบเวลาเดินสวนกันข้างนอกนี่ เค้าจะทักผมเสมอ อย่างวันนี้ผมเอาแก้วออกไปเติมน้ำ
ก็เจอเค้ากำลังเปิดตู้เย็นหาของกินอยู่ เค้าก็ทักผมว่ามาเติมน้ำหรอ เหตุการณ์จะเป็นแบบนี้เสมอครับ
มีวันนึงผมซื้อองุ่นมาให้เค้า ผมล้างใส่จานไว้ในตู้เย็นแล้วก็กลับมานั่งที่โต๊ะทำงาน จากนั้นก็แชทไปบอกเค้าว่า เราเอาองุ่นมาให้นะ
ล้างใส่จานไว้ในตู้เย็นแล้ว สักพักเค้าก็ออกไปเอามานั่งกิน มีอะไรทำนองนี้ประจำครับ เดินผ่านกันทีไรมองตากันตลอด
ตอนนี้ผ่านมาสี่เดือนแล้ว ก็ยังเหมือนเดิมครับ สบตาทีไรก็เขิน ไม่กล้าคุยด้วย เค้าเดินมาไกล้ๆโต๊ะทำงานที่ไรก็เขิน
ประหม่า เค้าคุยเล่นได้กับทุกคน ผมก็คุยเล่นได้กับทุกคน แต่ผมกับเค้า คุยกันไม่ได้ครับ
ผมแอบชอบเค้าครับ เค้าก็รู้ว่าผมแอบชอบเค้า
ผมจะทำยังไงต่อไปดีครับผมป๊อดเหลือเกิน ตอนที่นั่งพิมพ์กระทู้อยู่นี้ แอบมองเค้าไปด้วยผมยังเขินเลยครับ