๏ เขาจับฉันมาขายให้นายหัว
ทั้งหวาดกลัวห่วงผอง เพื่อน น้อง พี่
กระจิ กระแจะ แกลบ กวาง ยังอยู่ดี
ขอให้หนีขอให้รอดจงปลอดภัย

๏ จาน ตัวโตอย่างฉันนั้นคือเหยื่อ
ราคาเอื้อจูงจิตพิสมัย
ชะตาขาดแล้วหนาพร่ำอาลัย
ยังเยาว์วัยตกอับรับโทษทัณฑ์

๏ เขาบรรจงแยกกายเอาทรายหยอด
มีแกนสอด กดวางหว่างติ่งนั่น
แล้วเจาะเปลือกร้อยรวงเป็นพวงพัน
ในช่องชั้นใต้ทะเลเห่เพลงพราย

๏ ระคายเคืองเจ็บแสบแอบสะอื้น
สารหล่อลื่นหลั่งราดไม่ขาดสาย
เพื่อห่อหุ้มสิ่งแปลกปนบนเนื้อกาย
เพียงผ่อนคลายปวดปร่าเสี้ยวนาที

๏ หมดเวลาเคราะห์กรรมตามกำหนด
สิ้นรันทดถึงฆาตขาดราศี
แกะจำหลักจากกระชังขังนับปี
เขาบดบี้กรีดเนื้อเพื่อ มุกงาม

๏ จากเพียงแค่เม็ดทรายหลายเดือนก่อน
ค่อยกัดกร่อนชีวิตโดยดิบห่าม
กี่หอยจานจะหยุดยั้งสังเวยทราม
คือคำถามเลือนหายกับสายลม ๚ะ

***สงวนลิขสิทธิ์