รู้สึกว่าตัวเองเป็นพวกขี้แพ้ครับ ไม่มีใจสู้เหมือนคนอื่นเค้า
ทุกวันนี้หลายครั้งที่เจอปัญหา หรือเรื่องวุ่นวาย อะไรที่มันซับซ้อน หรือล้มเหลวก็จะติดลบ
บ่อยครั้งที่ผมจะเผลอคิดว่าอยากตายครับ (แต่ไม่ได้คิดจะทำจริงๆนะ)
เพราะรู้สึกว่าโลกนี้มันค่อนข้างวุ่นวายเหลือกเกินที่จะใช้ชีวิตอยู่ต่อ
ถนนหนทาง ก็ไม่น่าเดิน คนรู้จักคนรอบตัวที่เราต้องมานั่งคอยใส่ใจต้องคิดการพูดการจากับคนอื่น
ไหนจะต้องติดต่อคนนู้นคนนี้ รับภาระงานนู่นนี่นั่น ที่หากเราไม่ทำหรือทำไม่ดีก็จะเสียเครดิตหรือโดนหาว่าไม่รับผิดชอบ
ต้องมานั่งคำนวนรายรับรายจ่ายในชีวิต
กลายเป็นว่าชีวิตมีแต่สิ่งที่"ต้องทำ"เต็มไปหมด มีแต่เรื่องที่ต้องฝืนทำ เหลือสิ่งที่ทำแล้วมีความสุขอยู่ไม่กี่อย่าง(จำพวกงานอดิเรก)
จนรู้สึกว่าถ้าเราตาย มันน่าจะง่ายกว่าที่จะต้องตื่นมาใช้ชีวิตแข่งกับเวลา หาความก้าวหน้าแข่งขันกับคนอื่นเพื่อจะได้มีเงิน
ไม่ต้องมานั่งหาเงิน กังวลว่าจะโดนไล่ออก หรือต้องใช้ชีวิตในสังคม (เพราะไม่เข้าสังคมเลยก็อยู่คนเดียวไม่รอดอีก)
บางครั้งก็อยากจะให้ภาพตัด ให้มันจบๆไปเลย
อาจจะรู้สึกผิดต่อคนที่รัก ต่อคนที่อยู่กับเรามา หรือคนที่คาดหวังกับเราไว้ แต่ถ้าเราตาย เราก็ไม่ได้อยู่รับรู้ว่ามีใครเสียใจหรือผิดหวังกับเรายังไงบ้าง
ถ้าอย่างงั้น การตายก็น่าจะง่ายกว่า
เอาง่ายๆคือตอนนี้ผมเป็นขี้แพ้ ดีๆตัวหนึ่งเลย ที่อยากก้าวหน้าแต่ก็ไม่อยากทำอะไร
รู้ว่าต้องทำอะไร แต่ก็ไม่คิดจะทำ
มีใครเคยอยู่ในจุดนี้บ้างครับ แล้วออกมายังไงกัน
ตอนนี้ผมยังไม่คิดว่าตัวเองเป็นโรคซึมเศร้าครับ เพราะที่ว่ามาทั้งหมดมันเป็นแค่ความคิด ยังไม่มีความรู้สึกถึงขั้นวางแผนว่าจะทำจริงขึ้นมา
รู้ว่าความคิดที่ตัวเองมีอยู่มันไม่ดีครับเลยอยากมาหาทางออกเผื่อใครเคยอยู่ในจุดเดียวกัน กลัวว่าถ้าเกิดวันไหนเจอปัญหาใหญ่ในชีวิตจริงๆขึ้นมา แล้วตัวเองจะเผลอทำไม่รู้ตัวครับ
มีใครที่อยากตาย แต่กลัวตายไหมครับ?
ทุกวันนี้หลายครั้งที่เจอปัญหา หรือเรื่องวุ่นวาย อะไรที่มันซับซ้อน หรือล้มเหลวก็จะติดลบ
บ่อยครั้งที่ผมจะเผลอคิดว่าอยากตายครับ (แต่ไม่ได้คิดจะทำจริงๆนะ)
เพราะรู้สึกว่าโลกนี้มันค่อนข้างวุ่นวายเหลือกเกินที่จะใช้ชีวิตอยู่ต่อ
ถนนหนทาง ก็ไม่น่าเดิน คนรู้จักคนรอบตัวที่เราต้องมานั่งคอยใส่ใจต้องคิดการพูดการจากับคนอื่น
ไหนจะต้องติดต่อคนนู้นคนนี้ รับภาระงานนู่นนี่นั่น ที่หากเราไม่ทำหรือทำไม่ดีก็จะเสียเครดิตหรือโดนหาว่าไม่รับผิดชอบ
ต้องมานั่งคำนวนรายรับรายจ่ายในชีวิต
กลายเป็นว่าชีวิตมีแต่สิ่งที่"ต้องทำ"เต็มไปหมด มีแต่เรื่องที่ต้องฝืนทำ เหลือสิ่งที่ทำแล้วมีความสุขอยู่ไม่กี่อย่าง(จำพวกงานอดิเรก)
จนรู้สึกว่าถ้าเราตาย มันน่าจะง่ายกว่าที่จะต้องตื่นมาใช้ชีวิตแข่งกับเวลา หาความก้าวหน้าแข่งขันกับคนอื่นเพื่อจะได้มีเงิน
ไม่ต้องมานั่งหาเงิน กังวลว่าจะโดนไล่ออก หรือต้องใช้ชีวิตในสังคม (เพราะไม่เข้าสังคมเลยก็อยู่คนเดียวไม่รอดอีก)
บางครั้งก็อยากจะให้ภาพตัด ให้มันจบๆไปเลย
อาจจะรู้สึกผิดต่อคนที่รัก ต่อคนที่อยู่กับเรามา หรือคนที่คาดหวังกับเราไว้ แต่ถ้าเราตาย เราก็ไม่ได้อยู่รับรู้ว่ามีใครเสียใจหรือผิดหวังกับเรายังไงบ้าง
ถ้าอย่างงั้น การตายก็น่าจะง่ายกว่า
เอาง่ายๆคือตอนนี้ผมเป็นขี้แพ้ ดีๆตัวหนึ่งเลย ที่อยากก้าวหน้าแต่ก็ไม่อยากทำอะไร
รู้ว่าต้องทำอะไร แต่ก็ไม่คิดจะทำ
มีใครเคยอยู่ในจุดนี้บ้างครับ แล้วออกมายังไงกัน
ตอนนี้ผมยังไม่คิดว่าตัวเองเป็นโรคซึมเศร้าครับ เพราะที่ว่ามาทั้งหมดมันเป็นแค่ความคิด ยังไม่มีความรู้สึกถึงขั้นวางแผนว่าจะทำจริงขึ้นมา
รู้ว่าความคิดที่ตัวเองมีอยู่มันไม่ดีครับเลยอยากมาหาทางออกเผื่อใครเคยอยู่ในจุดเดียวกัน กลัวว่าถ้าเกิดวันไหนเจอปัญหาใหญ่ในชีวิตจริงๆขึ้นมา แล้วตัวเองจะเผลอทำไม่รู้ตัวครับ