รักที่เป็นไปไม่ได้ของเรากับผู้ชายทื่มีภรรยาและลูกแล้ว รู้ว่าผิดแต่ก็มีใจให้ ทุกวันนี้ได้แต่โทษตัวเองไม่มีความสุขเลยค่ะ

เริ่มจาก

ขอเสนอเป็นนามแฝง ตัวอักษรย่อ B

ค่ะอายุ 25 ปี เกริ่นก่อนนะคะ

เราเคยฝึกงานที่นึง เป็นรัฐวิสาหกิจชื่อดังย่านงามวงศ์วาน สำนักงานใหญ่

ตอนนั้นเราอยู่ปี 3 ค่ะ

แล้วเราก็ได้เจอเพื่อนต่างมหาลัยหลายคนทั้งในแผนกเดียวกันและแผนกอื่น

จุดเริ่มต้นเริ่มจากที่ คอมพิวเตอร์เราตอนนั้นติดไวรัสค่ะ

เลยต้องให้ฝ่ายไอทีมาช่วย ซึ่งฝ่ายไอทีนั้น ตอนนั้น มีเด็กฝึกงาน 3 คน หนึ่งในนั้นเรา ขอ กล่าวอักษรย่อว่า T ค่ะ ก็เข้ามาช่วยเหลือค่ะ และก็แซวเรา คุยเล่นกัน

ขำๆ และจากนั้นก็ขอไลน์ติดต่อกันค่ะ และเราฝึกงาน 3 เดือนก็ได้มีโอกาสเจอเค้าทุกวัน

ตอนนั้นก็ชอบนะคะ เป็นแบบเหมือน Poppy

Love ของเรา ก็แอบชอบค่ะ

เพราะตอนนั้นเค้าบอกว่าเค้ามีแฟนแล้วแต่เหมือนระหองระแหงกับแฟนเค้า

เค้าก็คุยระบายให้เราฟังค่ะ แฟนเค้าอยู่มหาลัยเดียวกัน

มหาวิทยาลัยราชภัฏแห่งนึงย่านบางเขน เค้าก็เล่าว่าแฟนเค้าไล่เค้าออกไปจากชีวิตเค้าเอง

เค้าบอกว่าเค้าลืมคนนี้ไม่ได้เพราะเค้ารักคนนี้มาก

เราก็เหมือนเป็นคนที่นึงเป้นที่ปรึกษาให้เค้า แต่ตอนนั้นเราก็มองว่า

เอ่อเราแค่ชอบแหละ แค่เพื่อนคนนึง

ส่วนตัวเราเองก็เรียนมหาลัยแห่งนึงที่มีชื่อเสียงด้านวิศวะใน3k แถบชานเมือง เราเองก็มีคนเข้ามาจีบเยอะเรื่อยๆค่ะ

เพราะเป็นคนที่หน้าตาหมวยๆหน่อย ขาวๆ ไม่ได้ผอมไม่ได้อ้วนเกินไป

แต่เรากลับไม่เคยชอบใครที่เข้ามาจีบเลย เพราะเวลาเราชอบใคร ก็จะชอบคนเดียว

เราเกริ่นเพิ่มเติมนะคะ เรามีอาการซึมเศร้าและแพนิคด้วยค่ะ ตั้งแต่มหาลัยปี3-4 ค่ะ ตอนนั้นเราก็คุยกับ T ทุกวันอยู่ช่วงนึง T กับเราก็เล่นเกมส์แนวโมบ้าเกมส์นึง

lol ก็ชวนเล่นกันค่ะ

คุยกันแล้วตอนนั้นเหมือนเค้าหายไปค่ะ เราเองก็ใจหาย เราไม่รู้ว่าทำไมเค้าถึงหายไป

เราก็ติดต่อเขาไม่ได้ค่ะ เราก็เศร้าแล้วเฟลมาช่วงๆนึง จนเวลาผ่านไปประมาณ 3 ปีค่ะ มีวันนึงเราเข้าไปกลุ่มซื้อขายตุ๊กตาในเฟสบุ๊คค่ะ

ตอนนั้นที่บ้านเราตุ๊กตาเยอะเพราะพี่ชายชอบคีบตุ๊กตา

เราตอนนั้นหัวสมองมีแต่เรื่องเงินจะหาเงินเพราะเข้าสู่ช่วงวัยทำงาน

อะไรที่ให้ได้เงินเราหามาหมดเพื่อมาเลี้ยงดูพ่อแม่เรา อายุ 65+ เพราะเหตุการณ์นี้ทำให้เราได้เจอกับเค้าอีกครั้งค่ะ

เค้าทักมาหาเราผ่าน messenger

ในเฟส เราเองตอนแรกก็เอะใจ ใครอ่ะ

พอมองชื่อเลยจำได้ว่า เค้าเอง เค้าไม่ได้บล็อกเราไปค่ะ แต่เค้าเปลี่ยนเฟส

เค้าบอกเค้าหนีสังคมที่เคยอยู่ เรื่องราวในอดีตตอนมหาลัย

คนๆนั้นชื่อเดียวกับเค้ากับแฟนเก่าของเค้าชอบกันตอนนั้น ทำให้เค้าเจ็บมาก

เลยต้องหนีออกไป และตอนนั้นเค้าเจอผู้หญิงคนนึงค่ะ ให้นามแฝงว่า L อายุมากกว่าเค้า 1 ปี

เค้าบอกเค้าแค่ปรึกษากับ L

จนเหมือนมีอะไรเกินเลย เค้าบอกเค้าไม่ได้รัก L เลยตอนแรก แต่เพราะตอนนั้นอารมณ์พาไป บอกว่า L กินยาคุมมาตลอด

แต่สิ่งที่ทำให้มีเรื่องราวเกิดขึ้นเพราะ L

ท้อง ทั้งที่เค้าบอกว่าตอนนั้นไม่ได้รัก L ยังรักคนเก่าอยู่ วันที่เค้าบอกว่า L คลอดยังอยู่กับคนเก่าแยู่เลย

เค้าบอกว่าตัวเค้าเองเป็นผู้ชายที่แย่มาก เค้าโทษตัวเองมาตลอด

เค้ามีลูกตั้งแต่ตอนนั้นเลย ลูกน่าจะอายุประมาณ 3 ปีแล้ว

น้องน่ารักมากค่ะ หน้าตาเหมือนเค้า แต่ที่วันนี้เค้าทักเรามาเพราะเค้าจำเราได้

หรือว่าเราเหมือนแค่คนๆนึงที่ไม้ได้สำคัญอะไร เค้าเลยไม่จำหรือเปล่า

เค้าทักมาถามว่าจำเค้าได้ไม๊ เราบอกจำได้สิ จำได้ดีด้วย

หลังจากนั้นก็คุยกันค่ะจึงได้รู้เรื่องราวเพิ่มว่า

ตอนนั้นเค้าประสบอุบัติรถชนไม่ได้ไปทำงานเป็นเดือนตอนนั้น

เค้าทำงานเลี้ยงครอบครัวอยู่ฝ่ายเดียว เพราะ L ต้องเลี้ยงลูก

แล้ววันที่เค้าเข้าโรงบาลตอนนั้นเหมือนไม่มีรายได้ในครอบครัว เลยไปบอกกับ L ค่ะ ว่าแบบอยากให้ L หารายได้เสริมช่วยกันบ้างหน่อย

เค้าบอกว่าเพราะคำพูดนี้ของเค้า ทำให้ L

ได้หนีออกไปจากบ้านเค้าโดยไม่บอกไม่กล่าว

เค้าเสียใจมาก และเค้าก็เป้นห่วงลูก อยากเจอลูกมาก  L บอกว่าขอกลับไปดูแลแม่ที่ไม่สบาย

และช่วยกันหาเงินเพื่อเลี้ยงลูกด้วย

เค้าก็บอกว่าอนาคตไม่รู้เพราะยิ่งอยู่ห่างเหมือน L ก็ยิ่งเปลี่ยน

เค้าได้มารบายกับเราค่ะ เราก็เห้นใจเค้านะ ก็เลยเป็นเพื่อนเค้าพักใหญ่ค่ะ

เค้าชอบหนีบตุ๊กตาค่ะ ชวนเราไปบ่อยๆ และก็เราก็ให้กำลังใจเค้าตอนทำงานค่ะ

เค้าก็ดีใจที่มีเราอยู่ข้างๆ

เค้าบอกว่าเค้ารู้สึกดีกับเราชอบเราคิดถึงเราเป้นห่วงเราแคร์เรา

เราบอกไม่อยากให้เราหายไป เราก็เข้าใจเค้านะคะ

ในใจลึกๆเราก็เหมือนกับเราชอบเค้ามากๆนะคะ ทั้งที่รู้ว่าผิด ไม่ควรไปยุ่ง

แต่เหมือนเค้าก็ให้ความหวังเรา

เราเองก็แอบคิดไปไกลว่าเราเองอาจจะมีโอกาสนั้นที่เป็นคนของเค้าบ้าง

เราก็ได้เจอเค้ามากขึ้นเพราะเราไปเที่ยวกันค่ะ ร้องเพลงบ้าง คีบตุ๊กตาบ้าง

ไปกินข้าวบ้าง เหมือนเราทำให้เค้าคลายเหงาค่ะ และสุดท้ายก็มีอะไรกับเค้าค่ะ !!!

ที่เรายอมเพราะเรารักเค้าค่ะ ไม่ใช่ว่าเราอยาก

แต่เราคิดว่าเค้าแค่เหงาและแค่อารมณ์ของผู้ชายค่ะ ตั้งแต่นั้นมาเรารู้สึกมีความสุข

แต่เป้นความสุขที่เราคิดไปเองค่ะ

จริงๆแล้วมันเป็นความทุกข์ที่เราเป็นมือที่สามของครอบครัว ถ้า L รู้ครอบครัวเค้าคงแตกร้าว

เราเองไม่อยากทำให้เค้าเสียครอบครัวไป เลยมีสติอีกครั้ง

และพยายามจะถามความรู้สึกของเค้าตลอด เค้าบอกว่าเค้าชอบเรา

เค้าแคร์และคิดถึงเรามาก เวลาคุยกันอยู่ด้วยกันก็เรียก กันค่ะ

เค้าเรียกเราว่ายาหยี เราเรียกเค้าว่าพ่อหมี ก็กุ๊กกิ๊กกันค่ะ จนเรามีสติอีกครั้ง

อยากให้มันชัดเจน จนได้คำตอบมาว่า เค้าชอบเรามากนะ แต่เค้ามีครอบครัวแล้ว

เค้าต้องดูแล ทำให้เราหัวใจสลายค่ะ

ว่าเราที่ผ่านมาจะมาแคร์เราทำไมมาให้ความหวังเราทำไม

เราเจ็บเราเสียใจมากแต่อย่างไรเราก็เป็นคนเดินออกมาค่ะ

พร้อมเรากลัวจะหวั่นไหวและถลำลึกไปกว่านี้ แต่ของแบบนี้เราเชื่อนะว่าตบมีข้างเดียวไม่ดัง

ถ้าเค้ารักครอบครัวจริง เค้าต้องไม่มาให้ความหวัง หรือกล้าจะมีอะไรกับเรา

เราอาจจะยังไม่โตพอคิดว่าเค้ารักเรา แต่ความจริงมันคือการหลอกลวงตัวเอง

คิดว่าผู้ชายคนนี้เค้าเห็นแก่ตัวใช่ไหมคะ เราควรจะบอกเรื่องนี้กับ L ไม๊ หรือควรจะปล่อยไปเลย ออกมาเงียบๆดีแล้ว

เราเจ็บที่ใจเรามาก เพราะตอนนี้เราก้ยังรักเค้าอยู่ค่ะ เราอยากลืม

ลืมเรื่องราวทั้งหมด เรากำลังถามใจตัวเองมีคนดีๆอีกเยอะทำไมเราไม่รัก

มีคนที่เค้ารักเราทำไมเราไม่รัก นั่งถามตัวเองว่าทำไมๆๆๆๆ มันต้องเป้นคนนี้

เราก็ได้แต่ใช้เวลาเยียวยาจิตใจ ตอนนี้จิตใจเราแย่มาก

ยิ่งเป็นซึมเศร้าและอาการแพนิคกำเริบหนัก เรากลัวตัวเอง

 เราอยากรักตัวเองให้มากกว่านี้   เราควรดำเนินชีวิตต่อไปยังไงดีคะ ? แล้วเรื่องทั้งหมดควรบอกกับ L ไม๊เพราะเค้ากำชับไม่ให้บอก? เห้อ