แฟนเป็นคนติดเพื่อน

สวัสดีครับ ผมจะมาขอถามความเห็นและจะมาขอสอบถามเพื่อหาทางออก เรื่องมีอยู่ว่าผมกับแฟนนั้นคบกันมาไม่นานแค่1ปีกว่าๆ ซึ่งตลอดเวลาที่คบกันผมกับแฟนบ้านอยู่ไกลกันแล้วเจอกันเดือนละครั้งจะมีเวลาแค่วันถึง2วันที่จะได้อยู่และมีเวลาด้วยกันจริงๆ ซึ่งปัญหามีอยู่ว่าผมกับแฟนเราอายุเท่ากันปีเดียวกันแล้วก่อนหน้านี้เขาติดเพื่อนมากติดกันจนเรียกได้ว่าไปไหนมาไหนต้องถ่ายรูปส่งให้กันแทบจะตลอดเวลาอยู่กับผมจะกินข้าวทำอะไรก็ถ่ายส่งให้กันแล้วคุยกันสนุกสนานซึ่งมันทำให้ผมรู้สึกเห้ยอะไรว้ะ นานๆที่เราจะได้มาเจอกันขอมีเวลาส่วนตัวบ้างไม่ได้หลอ (ซึ่งตัวผมไม่ใช่ไม่ชอบหรืออัคติอะไรในตอนนั้น)​จนมันมากเกินมากจนผมอึดอัดแล้วถามเขาไปว่านี่ช่วยคุยกันน้อยลงแล้วห่างกันบ้างได้ไหมคือเราอยากมีเวลาส่วนตัวบ้างจริงๆ ตัวแฟนผมนั้นทำท่าจะไม่พอใจแล้วตอบมาว่าก็นี่เพื่อนจะอะไรก็คุยกันปกติ ซึ่งผมไม่รู้ว่าเขาจะสนิทอะไรกันมากน้อยขนาดไหนคือผมเลือกมาคบเพราะคิดว่าเขาน่าจะโฟกัสอะไรกับผมได้บ้างไม่ใช่มีแต่กับเพื่อนแล้วผมขอเขาว่าจะพอห่างกันแล้วต่างคนต่างปล่อยไปใช้ชีวิตจะได้ไหมซึ่งแฟนของเพื่อนแฟนผมก็คือรุ่นพี่ของผมซึ่งก่อนหน้านี้ก็อยู่ด้วยกันไปไหนมาไหนด้วยกันจนวันนึงผมรู้สึกว่ามันไม่มีความเป็นส่วนตัวกัน2คนเลยผมก็พยายามออกห่างคือไม่ค่อยไปนั่งอะไรเหมือนเดิมเพราะไม่อยากเสียเวลาตรงนั้นไปแล้วอีกอย่างผมกับแฟนต่างก็ทำงานเวลาก็น้อยที่จะได้ออกมาโทรหากันจะมีแค่เวลาพักกินข้าวซึ่งเวลาพักก็กับยังมีเพื่อนร่วมงานเข้ามาอีกจนเวลาที่ได้คุยกันนั้นก็หายไปวันนึงคือได้คุยกันจริงๆรู้เรื่องคือก่อนนอนไม่ถึงชม.เพราะผมก็ไม่อยากกวนเขาให้พาเขานอนดึก ซึ่งก่อนจะนอนเลิกงานกลับมาบ้านคือเขาก็ใ้เวลากับครอบครัวปกติซึ่งบางทีผมก็นอนรอพยายามหาอะไรทำรอจนมันเริ่มรู้สึกว่ามันเริ่มน้อยลงๆทุกวัน ผมจะพยายามเรียกร้องน้อยที่สุดคือว่างไหมคุยได้หรือป่าวอะไรประมาณนี้แต่ก็เงียบหายจนกลับมาอีกทีคือก่อนนอนที่ผมบอกคือผมรู้สึกมันอึดอัดมากๆแล้วผมก็ไม่อยากทำอะไรที่มันจะรู้สึกเบื่อเขาคือได้แต่รอแล้วหาอะไรดูหาอะไรทำแต่ผมก็รู้สึกคิดถึงเขาเลยอยากได้คุยได้ระบายได้เล่าอะไรในแต่ละวันบ้างไร้สาระกันบ้างพยายามบอกเขาทุกอย่างว่าแบบนี้ไหมลองนี่ไหมอะไรไหมจนผมรำคาญตัวเองแทนเขาไปแล้วครับคือมันไม่ใช่นิสัยผู้ชายที่จะไปจู้จี้อะไรแบบนั้นแต่ผมกับเริ่มเป็นกับเขา ก่อนจะคุยกับผมเขาจะต้องโทรไลน์กลุ่มกับเพื่อนแล้วถึงมาโทรหาผมแล้วนอนแบบนี้ครึ่งปี จนผมรู้สึกว่ามันเยอะเกินไปผมรู้สึงว่าคบแล้วไม่ได้อะไรจากเขาเลย จนผมยื่นคำขาดกับเขาต้องบังคับเขาถึงได้มากซึ่งเวลาอันน้อยนิดแต่ยังได้คือเธอหยุดคุยกับเพื่อนสักพักได้ไหมห่างกับเพื่อนบ้างได้ไหมแบบนั้น แรกเขาก็ทำนะครับแล้วก็มีแอบทำบ้างผมจะเจอตลอดแล้วจะถามเขาตลอดว่าทำไมยังไม่หยุดคือเธอก็เห็นแล้วว่าเราไม่มีเวลาที่จะคุยหรือเจอกันเลยมันจะทำให้เราเบื่อเธอง่ายๆนะแบบนั้นก็ทำให้เขาคิดได้ช่วงนึงคือเราไม่ทะเลาะกันเรื่องนี้เลยสักวันมีเวลามาเจอกันมีเวลาคุยกันมากกว่าเดิมส่วนเพื่อนเขาคือเขาจะเป็นคนไปบอกเพื่อนเขาว่าเห้ยเราห่างกันแบบนะเราของเลือกแฟนเราก่อนซึ่งผมดีใจนะที่เขาทำแต่อีกใจคือรู้สึกผิดมากๆแต่ถ้าผมไม่ทำแบบนี้คือความสัมพันธ์​เรามันจะดูน่าเบื่อมากคือต้องมานั่งรอเอาแต่รอความสนใจใส่ใจตรงนี้แบบนั้น จากนั้นก็ดีครับดีมาเลื่อยๆ จนมาถึงปัจจุบันนี้คือกำลังเข้าปีที่2แล้ว ซึ่งด้วยงานและเวลาที่ต่างกันเช้ากับเย็นคือมันก็น้อยลงมาอีกแต่คือเขาก็ไม่ได้ผิดคำพูดกับผมนะ แต่แล้วเรื่องมันเกิดขึ้นคือวันนั้นแฟนผมหยุดแล้วผมทำงานซึ่งผมว่างผมจะออกมาโทรหาตลอดทุกวัน วันนั้นคือเขาหยุดแล้วผมไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับเขาหลังจากผมเลิกงานกลับมาบ้านคือเราคุยกันปกติเล่นกันปกติแล้วสักพักคือเกิดการเข้าใจผิดซึ่งตัวผมนั้นไม่รู้ว่าเขาทำอะไรซึ่งเขาไม่พูดไม่บอกอะไรสักอย่างจนผมถามขึ้นมาแล้วเขากับหยุดหงิดมีอารมณ์​ใส่ผมทำทุกอย่างประชดแล้วผมเลยวางสายแล้วเขาก็หายไปผมตามนะครับตามตลอดทั้งคืนจนเลิกตามแล้วกลับมาคือทุกอย่างเปลี่ยนไปหมดซึ่งผมได้มารู้หลังว่าเพื่อนเขาทักมาหรือเขาทักไปเนี่นแหละคุยกันจนลืมผมเลยไม่ตามไม่ง้อทั้งที่ผมโทรตามเขามาเคลียร์​ว่าเกิดอะไรขึ้นแต่เขากับหายไปเลยกลับมาอีกทีคือ ผมต้องเลิกกับเขาผมเดาได้ไม่ยากเลยว่าเกิดจากอะไรที่ทำให้เขาหลุดจากสิ่งที่เขาพูดกับผมไว้ก่อนหน้านี้ นั่นคืออาจเป็นเพราะเพื่อนเขาหรือป่าว แต่ตอนนั้นผมโทษตัวผมเองที่กำลังไม่รู้แล้วถามไปแล้วกเวางสายจากเขาเอง แต่เขามาบอกผมว่าเขาอยากมีเวลาแบบเดิมคือเวลาก่อนหน้านี้ที่ผมขอร้องกับเขาไปนั่นแหละครับ ผมเลยถามเอ้าแล้วทำไมเราต้องกลับไปแบบเดิมทั้งที่ก็รู้ว่าตัวเธอนั้นไม่ได้แบ่งหรือมีความพอดีให้กับเราเลยคือจะให้เรามาอยู่วันละชม.ทั้งที่เรามีเวลาให้เธอแทบจะ24ชม.เลยเนี่ยนะคือทำไมมันเป็นแบบนั้นอีกแล้ว เขาไม่ตอบได้แต่ตอบว่าเราต้องการเวลาแบบนั้นคืนมาจบ คือตอนนั้นผมรู้สึกว่าคือถ้าผมต้อวกลับไปอยู่แบบนั้นอีกผมขอเลิกซะดีกว่า คือมันทั้งเหนื่อยงานเหนื่อยทุกอย่างต้อวคิดงานอะไนมากมายแต่กับแค่ขอเวลาส่วนตัวบ้างที่พอจะมีได้เท่าที่มีได้คือเขากับทำไม่ได้เขาต้องการแบบเดิมคือกลับไปคุยกับเพื่อนแบบเดิมทำอะไรแบเดิม คือตอนนี้ผมจนปัญญามากครับแล้วไม่รู้จะหาทางออกยังไงตลอดเวลาหนึ่งอาทิตย์ที่ผมหายไปคือมันไม่ได้ทำให้เขานึกคิดอะไรเลยว่าผมกำลังหายไปนะคือมันไม่มีผลกระทบเลยพอมีเรื่องเพื่อนเข้ามาในหัวเขาคือ ผมก็มีเพื่อนแล้วเยอะกว่าเขาคือความเป็นผู้ชายคือจริงๆอาจจะไม่ใช่แบบนี้แต่ผมคือมันถึงจุดที่ผมทำงานแล้วอยากมีอะไรแล้วคือผมก็เลยห่างจากเพื่อนเพราะเพื่อนผมก็เห็นตรงกันคือเราต้องทำงานกันแล้วอ่ะอะไรแบบนั้น ซึ่งกับเขามันไม่ใช่เลยคือผมเคยขอแล้วว่าถ้าอยากคุยคุยได้แต่เอาที่จำเป็นได้ไหมคืออะไรที่ไม่จำเป็นตอนนี้คือเอาออกก่อนได้ไหมไม่งั้นเราจะไม่เหลืออะไรกันเลยนะ คือก็ไม่เป็นผลซึ่งผมก็ลองแล้วพยายามเงียบไม่พูดว่าไม่พอใจแล้วให้เขาเป็นคนถามเองถึงบอก ผมไม่ใ่ช่คนที่มีโลกส่วนตัวมากแต่ผมแค่เลือกใช้เอามาใช้แบบไม่พร่ำเพื่อแบบเขา แล้วตอนนี้ก็คือห่างกันคุยกันบ้างแต่เขาบอกว่าความรู้สึกมันไม่เหมือนเดิมคือรักไหมรักคิดถึงไหมคิดถึงซึ่งผมก็เป็นแต่คือเขากับบอกว่าเรากลับมาเป็นแบบเดิมไม่ได้แล้วเราอยู่แบบนี้ได้ไหมยังห่วงกันรักกันแต่ไม่ได้เป็นอะไรกันซึ่งผมอยากมาขอความเห็นจากทุกคนครับว่าผมควรปล่อยเขาไปหายไปจากเขาให้เขากลับไปใช้ชีวิตแบบเดิมที่เขาต้องการดีหรือผมจะมานั่วทนอยู่แบบนี้แล้วไม่ได้อะไรเลยดีครับ รบกวนใครมีประสบการณ์​คล้ายกันผมขอความเห็นแล้วทางออกจากลูปตรงนี้ด้วยครับ มันอึดอัดมากๆครับช่วยน่อยนะครับซึ่งถ้ามันเกิดจากความเห็นแก่ตัวของผมเองผมก็มีคำตอบแล้วครับว่าผมจะไปจากตรงนี้แต่ถ้าไม่ใช่ผมอยากขอความเห็นน่อยครับ