ก่อนอื่นต้องเริ่มบอกก่อนเลยว่า ครอบครัวเรามีกันทั้งหมด5คน ซึ่งเราเป็นคนกลางมีพี่ชาย1คนน้องชาย1คน ตั้งแต่เราเกิดมาจนมาถึงตอนนี้อายุ18แล้วออกมาเรียนห่างบ้านตั้งแต่14ปีทุกครั้งที่กลับมาบ้านต้องมาพบเจอกับปัญหาคือพ่อทะเลาะกับแม่ ไม่ใช่สิ!พ่อทะเลาะแม่ฝ่ายเดียวซึ่งแม่ใจเย็นมากนั่งทนนอนทนฟังไม่เคยโต้ตอบกลับเพราะกลัวจะเกิดอะไรเลวร้ายขึ้นกับตัวเองซึ่งแม่อยู่บ้านแค่คนเดียว(พี่ชาย1คนออกไปมีครอบครัวแล้วและน้องชายไปอยู่บ้านญาติ)
ในทุกวันแม่ต้องทนอยู่กับเหตุการณ์นี้ย้ำว่าทุกวันไม่มีวันหยุดเพราะพ่อไม่มีวันไหนที่ไม่กินเหล้า ส่วนเราก็เจอเหตุการณ์ครอบครัวแบบนี้มาตลอดแต่ช่วยไรแม่ไม่ได้สักอย่าง พ่อเราเป็นคนร่างใหญ่และอารมณ์ร้อน ใจร้อน คุมตัวเองไม่ได้ และไม่ฟังใครทั้งนั้นซึ่งก็จะให้ปู่ย่าหรือยายมาช่วยก็คงไม่ไหวแหละ
จนมีครั้งนึง ไม่ใช่อะ หลายครั้งที่พ่อทำร้ายแม่เราได้แต่ยืนดูและเคยช่วยแม่แต่ช่วยไม่ได้จริงๆถึงกับไปเรียกคนข้างบ้านมาช่วย และแม่ก็ต้องทนมาตลอดแต่จะให้แม่ไปไหนได้ล่ะให้หนีไปไหนได้ล่ะในเมื่อเราต้องเรียนหนังสืออยู่และที่สำคัญที่นี่คือบ้านของแม่ แม่ก็โหมทำงานหนักแค่คนเดียว(ต้องเลี้ยงพ่อด้วยเพราะไม่ทำงาน)ขอแต่ตังแม่ถ้าไม่ได้ก็โวยวายเอาไปกินเหล้านั้นเอง กลับมาถึงบ้านต้องได้กินข้าวและกับข้าวต้องไม่ใช่อย่างเดียวและต้องไม่น้อย กลับบ้านแต่ละครั้งสงสารแม่มากๆอยากพาแม่ไปอยู่ไกลๆกันแค่กับเราแต่ก็ได้แค่คิดเพราะต้องทำหน้าที่ตัวเองรีบตั้งใจเรียนให้จบเพื่อแม่เท่านั้น
และครั้งหนึ่งเราทำการบ้านอยู่ที่หอพักมีสายโทรเข้าจากแม่ เราก็กดรับปกติแต่กลับได้ยินน้ำเสียงของแม่ซึ่งไม่ค่อยดีเท่าไหรใจก็ตกไปล่ะตอนนนคือรู้แล้วว่าเกิดไรขึ้น. แม่ก็พูดออกมาว่าให้โทรไปหายายให้หน่อยให้มาช่วยแม่ที่บ้านและก็วางไป ในตอนนั้นเราใจหวุ่นมากกลัวแม่จะเป็นไรไป
เราก็โทรบอกยายและยายกับตาก็รีบไปที่บ้านแม่ เราโทรไปตลอดทุกนาทีแต่ไม่มีใครรับเลยหลังจากนั้น.
ครึ่งชม.ผ่านไปยายก็โทรกลับมาหาเรา และสิ่งที่ยายบอกคือแม่เลือดอาบทั้งหัวเต็มทั่วทั้งพื้นต้องนอนโรงพยาบาล3คืน.พ่อทำร้ายแม่หนักมากๆเป็นครั้งที่5 เราโกรธมากๆ จะทำไงดีต่อไปเรียนไม่มีความสุขเลยนึกถึงแต่หน้าแม่
พ่อเราต้องเข้าพบหมอไหมตื่นขึ้นมาตอนเช้าแกจำไม่ได้เลยนะว่าทำไรไปทุกครั้งจำไม่ได้เหมือนไม่มีไรเกิดขึ้นแค่เหล้าเข้าปากพ่อก็กลายเป็นอีกคน
อึดอัดจริงๆ เฮ้ออออ ครั้งแรกกับการได้ระบายความรู้สึกซึ่งยังไม่หมดแต่ยิ่งพิมพ์ก็จะยิ่งงง😥เรียบเรียงไม่ถูกจริงๆ
**ก่อนอื่นต้องบอกว่าเราเป็นเกย์ แม่คือทุกอย่างเป็นผู้ให้ที่พยายามมากที่สุดทำเพื่อลูกทุกอย่างอดทนมากๆเรารักแม่ที่สุดอะจนคิดแต่เรื่องตั้งหน้าเรียนเพือแม่เท่านั้นแต่ด้วยที่บ้านเรายากจนก็ต้องทำงานไปเรียนไปต่อไป
(พ่ออายุ56. แม่อายุ47)
ใครเจอปัญหาครอบครัวมีพ่อขี้เมาบ้าง
ในทุกวันแม่ต้องทนอยู่กับเหตุการณ์นี้ย้ำว่าทุกวันไม่มีวันหยุดเพราะพ่อไม่มีวันไหนที่ไม่กินเหล้า ส่วนเราก็เจอเหตุการณ์ครอบครัวแบบนี้มาตลอดแต่ช่วยไรแม่ไม่ได้สักอย่าง พ่อเราเป็นคนร่างใหญ่และอารมณ์ร้อน ใจร้อน คุมตัวเองไม่ได้ และไม่ฟังใครทั้งนั้นซึ่งก็จะให้ปู่ย่าหรือยายมาช่วยก็คงไม่ไหวแหละ
จนมีครั้งนึง ไม่ใช่อะ หลายครั้งที่พ่อทำร้ายแม่เราได้แต่ยืนดูและเคยช่วยแม่แต่ช่วยไม่ได้จริงๆถึงกับไปเรียกคนข้างบ้านมาช่วย และแม่ก็ต้องทนมาตลอดแต่จะให้แม่ไปไหนได้ล่ะให้หนีไปไหนได้ล่ะในเมื่อเราต้องเรียนหนังสืออยู่และที่สำคัญที่นี่คือบ้านของแม่ แม่ก็โหมทำงานหนักแค่คนเดียว(ต้องเลี้ยงพ่อด้วยเพราะไม่ทำงาน)ขอแต่ตังแม่ถ้าไม่ได้ก็โวยวายเอาไปกินเหล้านั้นเอง กลับมาถึงบ้านต้องได้กินข้าวและกับข้าวต้องไม่ใช่อย่างเดียวและต้องไม่น้อย กลับบ้านแต่ละครั้งสงสารแม่มากๆอยากพาแม่ไปอยู่ไกลๆกันแค่กับเราแต่ก็ได้แค่คิดเพราะต้องทำหน้าที่ตัวเองรีบตั้งใจเรียนให้จบเพื่อแม่เท่านั้น
และครั้งหนึ่งเราทำการบ้านอยู่ที่หอพักมีสายโทรเข้าจากแม่ เราก็กดรับปกติแต่กลับได้ยินน้ำเสียงของแม่ซึ่งไม่ค่อยดีเท่าไหรใจก็ตกไปล่ะตอนนนคือรู้แล้วว่าเกิดไรขึ้น. แม่ก็พูดออกมาว่าให้โทรไปหายายให้หน่อยให้มาช่วยแม่ที่บ้านและก็วางไป ในตอนนั้นเราใจหวุ่นมากกลัวแม่จะเป็นไรไป
เราก็โทรบอกยายและยายกับตาก็รีบไปที่บ้านแม่ เราโทรไปตลอดทุกนาทีแต่ไม่มีใครรับเลยหลังจากนั้น.
ครึ่งชม.ผ่านไปยายก็โทรกลับมาหาเรา และสิ่งที่ยายบอกคือแม่เลือดอาบทั้งหัวเต็มทั่วทั้งพื้นต้องนอนโรงพยาบาล3คืน.พ่อทำร้ายแม่หนักมากๆเป็นครั้งที่5 เราโกรธมากๆ จะทำไงดีต่อไปเรียนไม่มีความสุขเลยนึกถึงแต่หน้าแม่
พ่อเราต้องเข้าพบหมอไหมตื่นขึ้นมาตอนเช้าแกจำไม่ได้เลยนะว่าทำไรไปทุกครั้งจำไม่ได้เหมือนไม่มีไรเกิดขึ้นแค่เหล้าเข้าปากพ่อก็กลายเป็นอีกคน
อึดอัดจริงๆ เฮ้ออออ ครั้งแรกกับการได้ระบายความรู้สึกซึ่งยังไม่หมดแต่ยิ่งพิมพ์ก็จะยิ่งงง😥เรียบเรียงไม่ถูกจริงๆ
**ก่อนอื่นต้องบอกว่าเราเป็นเกย์ แม่คือทุกอย่างเป็นผู้ให้ที่พยายามมากที่สุดทำเพื่อลูกทุกอย่างอดทนมากๆเรารักแม่ที่สุดอะจนคิดแต่เรื่องตั้งหน้าเรียนเพือแม่เท่านั้นแต่ด้วยที่บ้านเรายากจนก็ต้องทำงานไปเรียนไปต่อไป
(พ่ออายุ56. แม่อายุ47)