บอกกันก่อนเลยครับว่าคำว่า "ครอบครัวนิยม" เนี่ยผมคืดขึ้นมาเองเพราะไม่รู้จะใช้คำว่าอะไรมาเรียกสิ่งที่ผมจะกล่าวถึง
   กล่าวคือตั้งแต่เด็กๆแล้วไม่ว่าตัวผมเองหรือคนอื่นๆมีปากเสียงกับคนในครอบครัวก็จะมีคนกลางมาบอกว่า "ที่เค้าทำไปเพราะหวังดี เป็นห่วง" ไม่ก็ "เขามีบุญคุณต่อเรา เราต้องยอมเขา" โดยเฉพาะหลังๆมานี่มีแนวคิดที่ว่า "ครอบครัวก็คือครอบครัวยังไงก็อภัยให้กันได้ ยอมๆกันได้ ยอมๆไปเถอะ"
   นั่นแหละครับทำให้ผมสงสัยว่าแนวคิดนี้มันสุดโต่งมาก และบ้านผมก็ใช้แนวคิดนี้มาเหมือนกัน ยกตัวอย่างกรณีของผมก่อนก็แล้วกันครับ 
 ในกรณีของผม ผมบอกก่อนว่าเรียนจบทำงานแล้วตอนนี้อยู่กันกับแฟนครับ ในบางครั้งที่ผมกลับบ้าน ทางบ้านอาจจะให้เงินหรือโอนเงินให้บอกว่าถ้าลำบากอะไรให้บอก ซึ่งผมก็ไม่เคยขอนะครับ แต่เขาจะบอกผมทุกครั้งในภายหลังว่า ผมเอาเงินไปเลี้ยงแฟนหมด ไม่รู้จักบริหารเงินจนต้องมาขอเงินกินเสมอ ไม่ก็ทุกครั้งที่ผมอยากจะทำอะไรแล้วมาเล่าให้ฟัง เขาก็จะบอกว่าผมน่ะโดนแฟนสั่งให้ทำ ไม่ได้คิดเองแค่มาหลอกขอเงินเพราะใช้เงินหมดแล้วเท่านั้น ซึ่งผมก็ไม่ได้โกรธหรือเสียใจอะไรหรอกนะครับ แต่พอนำเรื่องนี้ไปปรึกษาคนในบ้านทุกคนจะบอกว่า "ที่เขาพูดน่ะ เพราะเขาหวังดี เขาเป็นครอบครัวของเรานะอย่าโกรธเขา" ทุกครั้งไป
   มาถึงตรงนี้ตัดเรื่องความกตัญญูออกไปก่อนนะครับ ผมรู้ว่ามันเป็นเรื่องเล็กน้อย แต่เชื่อมั๊ยครับว่าพอเจออย่างนี้กับทุกเรื่องและบ่อยครั้งเข้ามันทำให้เสียกำลังใจและความสนิทใจในครอบครัวเป็นอย่างมาก แล้วเกิดเป็นความรู้สึกอยากถอยห่างออกมาเสียมากกว่า แล้วเพื่อนๆล่ะคิดอย่างไรกับแนวคิด "ครอบครัวนิยม" กันบ้างครับ