คือคบกับผู้ชายคนนึงมาจะ 2 ปีละคะคบกันมันก็รู้สึกว่าทำอะไรก็รู้สึกว่าเป็นตัวเอง แต่เอาเข้าจริงๆเราคิดว่าพอถึงเวลาที่เรามีปัญหาเค้าช่วยเราไม่ได้เลยสักอย่าง แต่พอเค้ามีเราก็ช่วยซัพพอตเค้าได้บ้าง ตอนนี้เค้ายังเรียนไม่จบ ขอเงินที่บ้านวันๆเอาแต่นอน เล่นเกมส์ พอคุยกันเรื่องอนาคตก็เหมือนเค้าจะคิดได้แต่การกระทำไม่เห็นจะดิ้นรนอะไรสักอย่าง คือไม่ต้องทำเพื่อเราก็ได้ แต่ทำเพื่อตัวเค้าเองก็พอ เรารักเค้ามากนะคะ แต่เวลาไปไหนเราก็เป็นคนจ่ายแทบ100% แต่เราเข้าใจว่าเค้ายังไม่ทำงาน แต่ไม่คิดจะทำอะไรบ้างหรออ้างว่ารอแต่ใบวุฒิ เค้าก็บอกว่าถ้าได้ใบวุฒิมาที่บ้านเค้าจะฝากงานให้เค้าทำแต่เรามามองว่าทำไมตัวเองต้องมาอยู่ในจุดนี้ จุดที่มีแฟนแต่ช่วยอะไรไม่ได้ อนาคตเค้ามีนะแต่มีแค่สำหรับเค้าแหละ แต่เราตอนนี้ก็ทำงานงกๆโดยไม่รู้ปลายทางของตัวเอง ขนาดพึงเรียนจบมาเรายังรีบหางานทำเลย จนกระทั่งวันนึงมีผู้ชายอีกคนเข้ามาจีบเราแต่เค้าอายุ30+ แล้วแต่ดูแลตัวเองหน้าดีไม่แก่ มีรถขับ เราเลยลองคุย เค้าดูแลเราดีมากๆอยากกินอะไรก็พาไปโดยที่เราแทบไม่สนใจราคาเลยด้วยซ้ำ พาไปกินร้านดีๆ และเค้าก็จริงจังกับเรา เค้ามีธุรกิจเป็นของตัวเอง อยากให้เราไปอยู่ด้วยจะพาไปหัดขับรถเอารถให้ใช้พาแต่ไปเจอสิ่งที่ดีๆ เงินไม่ต้องเสียสักบาท และเค้าก็ไม่ได้จะหลอกเราเพราะเค้าพึ่งผิดหวังจากความรักมา คิดว่าถ้าได้คบกับพี่เค้าคงชีวิตดีๆแน่เงินก็เหลือจะได้ส่งให้พ่อแม่ หรือให้ตัวเองได้ใช้ของดีๆบ้าง เห้อออ...ตอนนี้หนูสับสนคะ เอาความจริงมันก็มองดูมันไม่ยากว่าจะต้องเลือกใครแต่มันติดที่เรายังรักแฟนที่คบ และเป็นห่วงเค้า(แล้วกูไม่ห่วงตัวเองมั่งหรอวะ)ว่าถ้าไม่มีเราแล้วเค้าจะเป็นยังไง เพราะปกติอยู่ด้วยกันแทบทุกวัน แต่เราก็คิดว่าถ้าอยู่ต่อไปสุดท้ายปลายทางมันก็คงไม่ดีสักเท่าไหร่ จริงๆเราไม่ได้มองใครที่เงินไม่ได้หวังจะเกาะ แต่คนเราอยู่ด้วยกันก็ต้องซัพพอร์ต ประคับคองกันได้บ้าง ไม่รังเกียจที่ไม่มีเงินเลี้ยงแต่ไม่ขยันทำมาหากินอยู่เฉยๆคิดไม่ได้ก็คงจะอดตาย เราควรจบเรื่องนี้ยังไงดีคะ ???