ผมคบกับผู้หญิงคนนึงมาเป็นเวลาแค่ 3 เดือน ผมอายุ 21 เค้าอายุ 18 เค้าเรียน มหาลัยปี 1 ผมเรียน ปวส. ปี 1 นี้คือสถานะปัจจุบันนะครับ ขอเข้าเรื่องเลยละกันนะครับผมไม่รู้นะว่ามันเรียกว่าความรักได้รึป่าว แต่ผมทุ่มเท ทุ่มใจให้เค้าหมดจริงๆแบบว่าเทหมดหน้าตักแล้ว วันนี้ เค้าได้บอกความรู้สึกของเค้าออกมากับผมตรงๆว่า “เราพึ่งรู้ตัวว่า เรายังไม่ควรมีสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าแฟนตอนนี้” เหมือนกับว่าเค้าจะไปจากผมยังไงยังงั้นเลย คือตอนเดือนแรกๆ เค้าก็ดูทุ่มเทให้ผมเหมือนกันนะ แต่พอมาวันนี้เค้ากับบอกว่า คบกับผม มันไปฉุดเค้าลงจากชีวิตที่เค้าเป็นอยู่ คือต้องขอบอกก่อนเลยว่า แฟนผมเค้าเป็นคนที่แบบ อยู่ในกรอบมาโดยตลอด เชื่อฟังพ่อแม่แบบ 100% ชนิดที่ว่า ให้ทำอะไรก็ต้องทำ ห้ามแม้แต่จะคิดขัดขืน ต้องฟังพ่อแม่อย่างเดียว ทำสิ่งที่ตัวเองต้องการจริงๆไม่ได้เลยซักอย่าง ประมาณนั้น จนกระทั้งมีผมเข้ามาในชีวิตเค้า ผมเปลี่ยนวิถีชีวิตเค้าไปข้อนข้างมาก แต่นั้นคือผมคิดว่าผมทำเพื่อให้เค้าได้มีความสุขบ้าง แต่นั้นกลับเป็นการทำให้เค้ารู้สึกแย่เฉย
แบบประมาณว่า เค้าต้องโกหกพ่อแม่ว่า ไปทำกิจกรรมที่ ม. เพื่อไปเที่ยวกับผม แต่ผมถามไปแล้วนะว่าเทอว่าง เทอโอเคมั้ยถ้าจะไป เค้าก็บอกว่าโอเคไปได้ แต่มาวันนี้เค้าพูดอีกอย่างนึงคือ “เราไม่อยากปฏิเสธเทอ เราเลยต้องโกหกพ่อแม่เพื่อไปกับเทอ” พอตัวผมมารู้ว่าเค้ารู้สึกแบบนี้ มันทำให้ผมปวดใจมากๆ แถบจะระเบิดออกมา บอกตรงๆต้องแอบไปร้องไห้คนเดียว สิ่งที่ผมทำเพื่อเค้า หวังว่าจะให้เค้าดีขึ้น แต่กลับไปทำให้เค้าแย่ลงซะงั้น แต่ถึงตอนนี้ ปัจจุบันนะครับ เค้าบอกว่าเค้ารักผมอยู่นะ แต่มันจะไม่เพิ่มขึ้นหรือน้อยลงแล้ว เค้าว่ามางี้ ความรู้สึกของเค้ามันอยู่กับที่ แต่ตัวผมอะ รักเค้าเพิ่มมากขึ้นทุกวัน เอาใจใส่เค้าตลอด ถึงจะอยู่ไกลกัน ผมก็ไปหาเค้าได้นะในวันหยุด ทุกอาทิต เราเจอกันแค่อาทิตละครั้ง ตัวผมว่ามันน้อยและนะ แต่เค้าบอกผมว่า ผมเอาเวลาส่วนตัวเค้าไปหมดเลย เค้าบอกว่า บางทีเค้าก็อยากอยู่เฉยๆคนเดียวที่บ้านเงียบๆไม่อยากไปไหน แต่เวลาผมชวนเค้าตอบโอเคกับผมตลอด และเรื่องนิสัยของเรา ผมบอกตรงๆเลยว่า เข้ากันไม่ได้หนักมาก แต่ผมก็พยามปรับและพยามทำความเข้าใจนิสัยเค้าอยู่นะ ผมว่าพอและขี้เกรียจพิมเยอะและ 555 นี้อยู่ๆก็ตื่นมาและก็นอนไม่หลับ เพราะนึกถึงสิ่งที่เค้าพูดออกมา
.
.
.
.
.
.
ปล. คำถามก็คือ ผมควรทำยังไงดีตอนนี้ ผมไม่อยากเลิกนะ ผมรู้ว่าเลิกน่าจะเป็นวิธีที่ง่ายที่สุด แต่ผมรักเค้ามาก ผมไม่อยากเลิก แค่อยากรู้วิธีที่ทำให้คบกันต่อและรักกันดีได้บ้างอะครับ ผมคิดว่าการเลิกกันมันคือการหนีปัญหา ไม่ใช่แก้ปัญหา
.
.
ปล2. ช้วยผมทีนะครับผมไม่รู้จริงๆว่าควรทำยังไงต่อดี
มันตันมาก คิดเห็นยังไงฝากคอมเม้นหน่อยนะครับ ขอแบบตรงๆเลยก็ได้ผมโอเคครับ ก็ขอฝากไว้ด้วยนะครับ
.
.
ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะครับ สวัสดีครับ
ทุกสิ่งที่ผมทำเพื่อเค้า หวังว่าจะให้เค้ามีความสุข แต่มันดันไปฉุดเค้าลง โดยที่ตัวผมนั้นไม่ได้รู้อะไรเลย :(
แบบประมาณว่า เค้าต้องโกหกพ่อแม่ว่า ไปทำกิจกรรมที่ ม. เพื่อไปเที่ยวกับผม แต่ผมถามไปแล้วนะว่าเทอว่าง เทอโอเคมั้ยถ้าจะไป เค้าก็บอกว่าโอเคไปได้ แต่มาวันนี้เค้าพูดอีกอย่างนึงคือ “เราไม่อยากปฏิเสธเทอ เราเลยต้องโกหกพ่อแม่เพื่อไปกับเทอ” พอตัวผมมารู้ว่าเค้ารู้สึกแบบนี้ มันทำให้ผมปวดใจมากๆ แถบจะระเบิดออกมา บอกตรงๆต้องแอบไปร้องไห้คนเดียว สิ่งที่ผมทำเพื่อเค้า หวังว่าจะให้เค้าดีขึ้น แต่กลับไปทำให้เค้าแย่ลงซะงั้น แต่ถึงตอนนี้ ปัจจุบันนะครับ เค้าบอกว่าเค้ารักผมอยู่นะ แต่มันจะไม่เพิ่มขึ้นหรือน้อยลงแล้ว เค้าว่ามางี้ ความรู้สึกของเค้ามันอยู่กับที่ แต่ตัวผมอะ รักเค้าเพิ่มมากขึ้นทุกวัน เอาใจใส่เค้าตลอด ถึงจะอยู่ไกลกัน ผมก็ไปหาเค้าได้นะในวันหยุด ทุกอาทิต เราเจอกันแค่อาทิตละครั้ง ตัวผมว่ามันน้อยและนะ แต่เค้าบอกผมว่า ผมเอาเวลาส่วนตัวเค้าไปหมดเลย เค้าบอกว่า บางทีเค้าก็อยากอยู่เฉยๆคนเดียวที่บ้านเงียบๆไม่อยากไปไหน แต่เวลาผมชวนเค้าตอบโอเคกับผมตลอด และเรื่องนิสัยของเรา ผมบอกตรงๆเลยว่า เข้ากันไม่ได้หนักมาก แต่ผมก็พยามปรับและพยามทำความเข้าใจนิสัยเค้าอยู่นะ ผมว่าพอและขี้เกรียจพิมเยอะและ 555 นี้อยู่ๆก็ตื่นมาและก็นอนไม่หลับ เพราะนึกถึงสิ่งที่เค้าพูดออกมา
.
.
.
.
.
.
ปล. คำถามก็คือ ผมควรทำยังไงดีตอนนี้ ผมไม่อยากเลิกนะ ผมรู้ว่าเลิกน่าจะเป็นวิธีที่ง่ายที่สุด แต่ผมรักเค้ามาก ผมไม่อยากเลิก แค่อยากรู้วิธีที่ทำให้คบกันต่อและรักกันดีได้บ้างอะครับ ผมคิดว่าการเลิกกันมันคือการหนีปัญหา ไม่ใช่แก้ปัญหา
.
.
ปล2. ช้วยผมทีนะครับผมไม่รู้จริงๆว่าควรทำยังไงต่อดี
มันตันมาก คิดเห็นยังไงฝากคอมเม้นหน่อยนะครับ ขอแบบตรงๆเลยก็ได้ผมโอเคครับ ก็ขอฝากไว้ด้วยนะครับ
.
.
ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะครับ สวัสดีครับ