คือตอนนี้อายึ13ค่ะ เป็นคนที่คิดมากค่ะ
ตอนอายุประมาณ11ก็เริ่มว่างเเพลนอาชีพตัวเอง
เป้าหมายความฝันค่ะ    ยังหาไม่เจอค่ะจนเริ่มคิดมากกับความฝันค่ะ  อยากมีเป้าหมายค่ะพออายุ12เริ่มนึกอีกรอบว่าเราชอบอะไร  ปกติเป็นเเฟนคลับkpop ค่ะ
เเล้วก็ชอบเต้นชอบร้องเพลงมากมันมีความสุขมากที่ได้ทำมัน    ก็เลยตัดสินใจอยากเป็นศิลปินkpopค่ะ
เริ่มฝึกเต้นฝึกร้องมาได้สักพักค่ะ เริ่มจริงจังมากขึ้นตอนอายุ13ค่ะ  คือกลับมาจาก ร.ร ก็ซ้อมจนถึง2ทุ่ม  วันหยุดก็ซ้อมทั้งวันค่ะ    เเต่จะมีปัญหาตรงที่ว่าครอบครัวไม่เข้าใจเราเลยค่ะ เขาจะชอบว่าค่ะว่ามันไม่มีประโยชน์ ทั้งที่เคยปรึกษาเรื่องนี้กับครอบครัวหลายครั้งเเล้วค่ะ  เเม่จะชอบหาว่าเพ้อเจ้อเขาบอกว่าให้ออกจากความฝันได้เเล้วเขาบอกมันไม่มีประโยชน์ค่ะ เราขอเขาค่ะว่าถ้าจบม.3ขอไปเรียนเต้นค่ะเเม่ก็จะบอกว่าเรียนให้จบม.6เรียนให้เก่งๆจะไปเต้นทำไมไม่มีประโยชน์ค่ะ เหมือนเขาอยากให้เราอยู่ในกรอบตลอดเลย จะทำเหมือนไม่สนใจเเต่สุดท้ายเราร้องให้บ่อยมากค่ะเกือบจะทุกวัน  ก็เป็นเเบบนี้มาเรื่อยๆค่ะรู้สึกท้อมากเเต่ก็ไม่หยุดทำมันค่ะคิดไว้เสมอว่าถึงมันจะไม่ได้เป็นอย่างที่เราตั้งไว้อย่างน้อยก็ยังดีที่ได้ทำตามความฝันค่ะ        เพื่อนๆก็จะให้กำลังใจเสมอค่ะเต่ถึงเพื่อนกำลังใจเท่าไหร่ก็ยังไม่ได้ช่วยทำให้ดีขึ้นเลยค่ะ  
ล่าสุดเม่ว่าเราว่าไปเต้นมาอีกเเล้วหรอจะเต้นทำไมนักหนา    เราก็เลยบอกว่า"เเม่เลิกพูดถึงมันเถอะ เเค่หนูอยากเต้นเองมันเป็นความฝันอนาคตของหนู เเม่ก็ว่าเราค่ะให้ออกจากความฝันขนาดพ่อเดินมายังเเบบประมานว่า หึ ประมาณนี้ค่ะเหมือนว่ามันปัญญาอ่อนอ่ะค่ะ รู้สึกเหมือนโดนดูถูกค่ะ  ถ้าโดนคนอื่นดูถูกเเบบนี้ไม่รู้สึกหรอกค่ะ  เเต่นี้เป็นพ่อเเม่พยามจะไม่ร้องค่ะ สุดท้ายต้องรีบไปอยู่คนเดียวร้องให้ออกมาหนักมากที่สุดที่เคยเป็นมาประมาณ2ชั่วโมงค่ะรู้สึกบังคับตัวเองไม่ได้จิตหลุดค่ะเอาเเต่มองท้องฟ้าเหมือนคนบ้าค่ะเเล้วร้องให้นึกใจทำไมต้องทำร้ายกันด้วยพวกครอบครัวคงไม่รู้หรอกค่ะว่ามันเจ็บเเค่ไหน มันเป็นมาบ่อยมาๆค่ะ กับมานึกดูเหมือนคนบ้าปัญญาอ่อนอะค่ะ    จะทำยังไงดีค่ะ ?? ทนไม่ไหวเเล้วอะค่ะบางที่อยากวิ่งไปหยิบมีดมาเเท่งตัวเองเลยค่ะ
มันเจ็บมากค่ะเราคิดว่าเราก็เป็นเด็กดีเเล้วอาจจะดีไม่มากในสายตาเขาเเต่เราคิดว่าเราทำดีมากๆเเล้วพยามเรียนเก่งเพื่อไม่ให้เขาบ่นช่วยเขาทำงานเมื่อว่างทุกอย่างเเต่ก็ยังไม่สามารถเปลี่ยนความคิดครอบครัวได้เกี่ยวกับความฝันเราเลย    ขอเเค่เขาไม่ต้องสนับสนุนเราเรื่องนี้ก็ได้ขอเเค่ให้กำลังใจทุกๆวันดึงเราเมื่อล้มค่อยปรอบใจตอนท้อเเค่นี้ค่ะ ตอนรี้เหมือนไม่เหลือใครเลยค่ะไม่เคยมีความสุขเลย   อยู่บ้านตอนนี้สึกเหนื่อยไม่อยากคุยกับใครอยากอยู่คนเดียวบางที่ร้องให้ออกมาเองเวลานึกถึงความฝันที่ตั้งไว้ค่ะ  อยู่ ร.ร ก็ยิ้มเล่นกับเพื่อนปกติค่ะเเต่ข้างในความคิดวุ่นวายไปหมดเลยค่ะ เกลียดที่ตัวเองเป็นเเบบนี้ โทษตัวเองว่าผิดตลอดค่ะที่ไม่ฟังพ่อเเม่  เเม้เเต่โทรไปหาพี่ต้องการกำลังใจต้องการเพื่อนคุยเหมือนคนเหงาอ่ะค่ะพี่ยังว่าว่ามันเป็นไปไม่ได้เลยค่ะพี่บอกว่า "มีสิทธิได้เป็นอย่างที่อยากเป็น0.00%   ไม่ได้เป็นหรอกชอบเพ้อเจ้อ"
พอได้ยินเเบบนั้นเเทนที่จะใจชื้นที่ได้คุยกับพี่  กลับทำให้ รู้สึกปวดหัวยิ่งกว่าเดิมอีกค่ะ  จะทำยังไงกับชีวิตดีค่ะ