ผมรักแฟนเพื่อนว่ะ แบบ...ผมสนิทกับมันมาก มากจนเราไปไหนไปด้วยกันตลอด คุยกันได้ทุกเรื่อง ครอบครัวมันเหมือนครอบครัวผม เรียนด้วยกันตั้งแต่อนุบาลจนอายุ 19 จะ 20 จนมีอยู่ช่วงนึง ที่มันเลิกกับแฟนเก่ามาได้สักพัก มันคุยกับผมเรื่องคนใหม่ ว่าจะหายังไงดี ไอ้ผมก็ดันบอกมันว่า จีบคนนี้ดิ
(ผู้หญิงคนที่ผมบอกมันจีบนี่แหละครับ คือผู้หญิงที่ผมแอบชอบ) แต่ผมก็พูดอะไรไม่ได้ เพราะน้องเค้าเป็นเพื่อนของแฟนเก่าผมอีกด้วย แล้วก็ตามที่คิด
มันจีบติด แล้วก็ได้คบกับน้องคนนั้น...ครับ ก็ทั้งดีใจและแอบเสียดายนิดๆ 555
.
อีกไม่กี่เดือนตต่อมา เพื่อนผมเกิดอุบัติเหตุ เสียชีวิต ผมเสียใจร้องให้ลั่นโรงพยาบาล เป็นการร้องไห้และเสียใจมากที่สุดในชีวิต ครอบครัวของเพื่อนผม
พ่อ แม่ พี่สาว พวกท่านบอกผมว่า ท่านรักผมเหมือนลูกชายคนนึง เพราะลูกท่านได้เสียไปแล้ว ผมเลยสัญญากับตัวเองไว้ว่า ผมจะไม่มีวันทิ้งครอบครัวนี้
เด็ดขาด และในช่วงเวลานั้น ผมก็ได้คุยกับแฟนมันเรื่องมันอยู่บ่อยๆ ทำให้เราสนิทกันอยู่พอสมควร และสิ่งที่ผมกลัวมันก็เกิดขึ้น...
.
ผมคุยกับน้องตลอด จนมีความรู้สึกว่า น้องเค้าเป็นส่วนนึงในชีวิต มันผูกพันแบบพูดไม่ถูก นั้นแหละครับทำให้ผมมีความรู้สึกว่าชอบน้องเค้าอีกครั้ง
เราคุยกันทุกวัน โทรหากันทุกคืน เหมือนมันมากกว่าพี่น้องแล้วอ่ะ ผมเลยตัดสินใจบอกไปว่า ผมชอบน้องเค้า และทำให้เราได้เปิดใจคุยกันเรื่องนี้
เค้าบอกผมว่า เค้าก็รู้สึกดีเหมือนกัน จะว่าชอบก็ไม่เชิง แต่...มันมีหลายเรื่อง ที่พวกเราทั้งสองรู้อยู่แก่ใจ คือ "มันเป็นไปไม่ได้"
.
น้องเค้าเป็นเพื่อนกับแฟนเก่าผม น้องเค้าเป็นแฟนของเพื่อนผม ผมรักเพื่อนคนนี้มาก รักครอบครัวเพื่อนผมมาก นั้นคือเหตุผลที่ผมไม่สามารถไปรู้สึกอะไรกับน้องเค้าได้ วันเวลาผ่านมาเกือบสองปี อยู่ๆ ผมก็ได้กลับมาลองคุยกับน้องเค้าอีกครั้ง ความรู้สึกเดิมๆ เหตุผลเดิมๆ คำถามเดิมๆ และ คำตอบก็ยังเหมืนเดิม...
.
ตอนนี้ ไม่มีใครรุ้รื่องนี้ ไม่กล้าที่บอกครอบครัวของเพื่อนผมได้ ไม่กล้าคุยกับเพื่อนในกลุ่มเดียวกันได้...สุดท้าย ผมคงเป็นเพื่อนที่เลวมาก
คุณเคยรักคนๆนึง ที่เรารู้ทั้งรู้วาไม่มีทางเป็นไปได้มั้ย
(ผู้หญิงคนที่ผมบอกมันจีบนี่แหละครับ คือผู้หญิงที่ผมแอบชอบ) แต่ผมก็พูดอะไรไม่ได้ เพราะน้องเค้าเป็นเพื่อนของแฟนเก่าผมอีกด้วย แล้วก็ตามที่คิด
มันจีบติด แล้วก็ได้คบกับน้องคนนั้น...ครับ ก็ทั้งดีใจและแอบเสียดายนิดๆ 555
.
อีกไม่กี่เดือนตต่อมา เพื่อนผมเกิดอุบัติเหตุ เสียชีวิต ผมเสียใจร้องให้ลั่นโรงพยาบาล เป็นการร้องไห้และเสียใจมากที่สุดในชีวิต ครอบครัวของเพื่อนผม
พ่อ แม่ พี่สาว พวกท่านบอกผมว่า ท่านรักผมเหมือนลูกชายคนนึง เพราะลูกท่านได้เสียไปแล้ว ผมเลยสัญญากับตัวเองไว้ว่า ผมจะไม่มีวันทิ้งครอบครัวนี้
เด็ดขาด และในช่วงเวลานั้น ผมก็ได้คุยกับแฟนมันเรื่องมันอยู่บ่อยๆ ทำให้เราสนิทกันอยู่พอสมควร และสิ่งที่ผมกลัวมันก็เกิดขึ้น...
.
ผมคุยกับน้องตลอด จนมีความรู้สึกว่า น้องเค้าเป็นส่วนนึงในชีวิต มันผูกพันแบบพูดไม่ถูก นั้นแหละครับทำให้ผมมีความรู้สึกว่าชอบน้องเค้าอีกครั้ง
เราคุยกันทุกวัน โทรหากันทุกคืน เหมือนมันมากกว่าพี่น้องแล้วอ่ะ ผมเลยตัดสินใจบอกไปว่า ผมชอบน้องเค้า และทำให้เราได้เปิดใจคุยกันเรื่องนี้
เค้าบอกผมว่า เค้าก็รู้สึกดีเหมือนกัน จะว่าชอบก็ไม่เชิง แต่...มันมีหลายเรื่อง ที่พวกเราทั้งสองรู้อยู่แก่ใจ คือ "มันเป็นไปไม่ได้"
.
น้องเค้าเป็นเพื่อนกับแฟนเก่าผม น้องเค้าเป็นแฟนของเพื่อนผม ผมรักเพื่อนคนนี้มาก รักครอบครัวเพื่อนผมมาก นั้นคือเหตุผลที่ผมไม่สามารถไปรู้สึกอะไรกับน้องเค้าได้ วันเวลาผ่านมาเกือบสองปี อยู่ๆ ผมก็ได้กลับมาลองคุยกับน้องเค้าอีกครั้ง ความรู้สึกเดิมๆ เหตุผลเดิมๆ คำถามเดิมๆ และ คำตอบก็ยังเหมืนเดิม...
.
ตอนนี้ ไม่มีใครรุ้รื่องนี้ ไม่กล้าที่บอกครอบครัวของเพื่อนผมได้ ไม่กล้าคุยกับเพื่อนในกลุ่มเดียวกันได้...สุดท้าย ผมคงเป็นเพื่อนที่เลวมาก