เครียดกับครอบครัว ที่ไม่เคยจะซับพอร์ทและเข้าใจเราสักอย่าง

ผมเรียนมหาลัยครับ ถึงปีสามละ ผมเรียนการโรงแรมครับ ซึ่งตอนขึ้นปีสามนั้นมันใช้เงินพอสมควร ผมไม่มีเงินเรียนต่อครับ ผมจึงไปปรึกษากับตายายว่าผมจะออกจากเรียน ที่ผมออกเพราะตากับยายผมก็ไม่มีส่งเหมือนกัน แม่ผมก็ไม่คุยกับผมมาร่วมจะสามเดือนแล้วครับ เราไม่เคยติดต่ออะไรกันเลย เพราะผมกับแม่เราทะเลาะกันด้วยเหตุผลบางประการ ก่อนที่แม่จะหายไปแล้วไม่คุยกับผมนั้น แม่บอกว่าไม่ต้องเรียน ให้มันออกไปหาทำงาน หลังจากนั้นแม่ก็ไม่ส่งผมเรียนจริงๆ ค่าเทอมไม่ส่ง ค่าหอไม่จ่าย บีบให้เราออกทุกทาง แต่ผมก็ยังดิ้นรนที่จะเรียนครับ ผมเลยไปอยู่ห้องแฟน เราสองคนก็ไปเรียนตามปกติครับ ทุกอาทิตย์ผมก็จะกลับบ้านไปเอาเงินมาใช้จ่ายในแต่ละวันที่เรียน แต่ละครั้งที่ไป ตากับยายผมก็ด่าผมต่างๆนาๆที่ผมไปขอเงินท่านไปเรียน เพราะยายผมจะเป็นคนหวงเงินมาก แม้กระทั้งเรียนยายผมบอกผมว่าอย่ามายุ่งกับกู ถ้าเรียนก็เรียนไป กูไม่มีส่ง ทุกครั้งที่ผมไปบ้านผมไม่มีความสุข มีแต่การทะเลาะ โวยวาย พูดตะคอกใส่กัน เวลาผมมาขอเงินท่านเราจะเถียงเรื่องนี้กันเป็นประจำ พอเรียนไปได้สักพัก ค่าใช่จ่ายมันเรื่มเยอะขึ้น ค่าเทอมยังไม่จ่าย เลยกำหนดเขาก็ปรับวันละ100 ผมเลยปรึกษากับแฟน เราตกลงว่าจะออกจากเรียนกัน แฟนผมออกเพราะนางไม่ชอบเรียนสาขานี้ยุแล้ว นางมาตามเพื่อน แล้วพ่อแฟนผมทำงานโรงงานครับ พ่อเขาไม่ค่อยมีโอ เลยไม่ค่อยมีเงิน ผมกับแฟนจึงออกมาค้าขาย ซึ่งเป็นเงินฝั่งแฟนผมทั้งหมดที่มาลงทุน ก่อนหน้าที่ผมจะออกนั้น ได้ไปปรึกษาตากับยาย ท่านทั้งสองอยากให้เรียนต่อ พูดว่าถ้าออกจากเรียนกูก็ไม่รู้จะพูดไงกับละ ผมก็พูดขึ้นไปว่า งั้นเอาเงินค่าเทอมมาสิ ค่าเเรียนอีก ท่านก็เงียบ ทำเหมือนไม่มีไรเกิดขึ้น มันทำให้ผมรู้สึกเสียใจมากครับ ท่านทั้งสองมีเงินแต่ไม่คิดจะส่งผมเรียนเลย ตั้งแต่ไหนแต่ไรก็มีแต่แม่ผมส่งเรียนตลอด พอแม่ผมมาเป็นแบบนี้แล้วเหมือนผมไม่มีครอบครัวเคียงข้าง เหมือนอยู่ตัวคนเดียวมาตลอด เงินลงทุนค้าขายก็เงินฝั่งแฟนผม มันทำให้ผมละอายใจมากที่เราเป็นฝั่งผู้ชายแท้ๆยังไม่มีไรมาลงทุนช่วยแฟนหรืออะไรสักอย่าง ค่าห้องก็ฝั่งแฟนผม ซึ่งผมพยายามไปขอตากับยายผมหลายครั้งท่านก็ไม่เคยให้ ใจผมไม่อยากไปขอท่านหรอกครับ แต่มันจำเป็น ผมเพิ่งออกจากเรียนไม่มีเงินสักบาทเดียว พอเราค้าขายไปได้สักพัก มันไม่เวิร์คครับ ขายไม่ได้ เงินไม่พอค่าห้อง ค่าที่ ผมจะออกไปทำงานกับพี่สาวผมก็ไม่มีเงืนอีก กลับไปบ้านก็เหมือนไม่มีอนาคต มาขายของก้ขายไม่ได้ แม่ก็ตัดหางปล่อยวัดผม ตากับยายผมไม่ต้องพูดถึงครับ ไม่เคยช่วยแล้วไม่คิดจะช่วยด้วยซ้ำ ผมต้องทำไงดีครับ รู้สึกละอายใจที่ฝั่งเราไม่เคยเป็นผู้ให้เลย รอแต่เป็นผู้รับ เวลาเราซื้อของไปฝาก ซื้อกับข้าวแพงๆไปให้ท่าน พูดดีกับผมมากกกกกก ไม่ด่า ไม่ว่าเหมือนทุกครั้ง พอผมไปขอความช่วยเหลือพร้อมที่จะไล่ส่งผมตลอด ผมเกรงใจฝั่งแฟนมาก เขาให้พวกเราสองคนมามาก ผมต้องทำไงดีครับ เหมือนมืดแปดด้าน