ย้อนกลับไปเมื่อ 2 ปีที่ผ่านมา เราได้แยกทางกับสามี (ต่อไปนี้ขออนุญาตใช้คำว่าผู้ชายคนนั้น) หลังจากที่แยกทางกันไปเราก็ไม่ได้ติดต่อกันเลย ไม่ว่าจะเป็นเรื่องลูกเพราะคิดว่าต่างคนต่างอยู่ จนกระทั่งเมื่อไม่กี่เดือนที่ผ่านมา มีผู้ชายที่เราสนิทด้วยทักมาหาเรา บอกว่ามีผู้หญิงคนนึงอยากคุยด้วย ที่น่าแปลกคือผู้หญิงคนนี้รู้ข้อมูลเราหมดทุกอย่าง เราจึงตัดสินใจทักนางไป เพราะอยากรู้ว่านางเป็นใครและต้องการอะไรจากเราและเรื่องที่ไม่น่าคิดก็เกิดขึ้นนางคือภรรยาคนใหม่ของผู้ชายคนนั้น ที่ติดตามชีวิตเราหลังจากที่เลิกรากับผู้ชายคนนั้นนางก็เข้ามาบ่นเกี่ยวกับชีวิต คู่ที่นางพบเจอเราเลยรับฟังนาง เมื่อจบการสนทนาเราก็ได้ทำการบล็อกเฟซนางเพื่อเป็นการตัดปัญหาการข้องเกี่ยว และเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา นางได้ทำการแอดเฟสของผู้ชายคนที่เราสนิทด้วย แต่นางคงไม่รู้ ว่าคนที่กดรับแอดนั้นและกำลังจะสนทนาด้วยคือเรา ในระหว่างที่สนทนา เราก็พยายามตัดบท ออกไปว่าไม่ต้องทักมาอีกพี่เขาไม่ชอบ ไม่อยากข้องเกี่ยวอะไรด้วยอีก นางเลยถามกลับมาว่าคบกับพี่เขาอยู่หรอ เราไม่ได้ตอบอะไรแค่ส่งสติ๊กเกอร์ยิ้มกลับ
ซิ่งหลังจากนั้นนางก็พิมพ์กลับมาว่า เธอรู้หรือป่าวว่าพี่เขาเป็นท้าวแสนปม...
เราทำอะไรไม่ถูกทุกสิ่งทุกอย่างมันแน่นอกถึงกลับกลั่นน้ำตาไว้ไม่อยู่ เพราะไม่นึกว่าจำทำกับเราได้ถึงขนาดนี้เพราะเราไม่เคยรู้จักกันไม่เคยข้องเกียวอะไรด้วยซ้ำ เมื่อตั้งสติ ได้เราก็ได้ ทัก LINE คุยกับเจ้าของเฟซเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้ฟังทั้งหมดแต่โชคดีผู้ชายคนนั้นทราบมาโดยตลอดและเข้าใจมีสิ่งที่เราเป็นโดยไม่รังเกียจ พร้อมทั้งให้กำลังใจเราทุกอย่าง
...
..
แต่ที่เราไม่เข้าใจเลยว่าทำไมผู้หญิงคนนั้นต้องทำกับเราถึงขนาดนี้ทั้งๆที่เราไม่รู้จักเขาเลย แล้วไม่เคยคุยพูดจาหรือข้องแวะกันเลย
ส่วนผู้ชายคนนี้
เราสนิทกันมากระดับหนึ่งและเรากับผู้ชายคนนี้ไม่ได้คบกันในฐานะแบบชู้สาวตั้งแต่แรกเพียบแค่คบในฐานะคนสนิทที่สามารถคุยกันปรึกษากันได้ทุกเรื่องแค่นัน เพราะว่าเรารู้ตัวเราดีว่าเราเป็นแบบไหนถึงไม่อยากเปิดใจให้ใครเข้ามาทั้งนั้น
แล้วถ้าเรามีแฟนใหม่จริงๆนางจะตามล่าบอกทุกคนไหมว่าเราเป็นโรคนี้
ทำไม่คนเป็นโรคนี้จะมีความรักหรือมีคนพิเศษๆที่ดีไม่ได้หรือไงยังไง เพราะทุกวันนี้ชีวิตความเป็นอยู่เราก็สุขสบายต่างจากเมื่อสองปีที่แล้ว โรคที่เป็นอยู่ก็ไม่ได้ทำให้การดำเนินชีวิตมีปัญหา ใช้ชิวิตปกติแบบคนทั่วไปเพียงแค่ผิวพรรณใต้ร่มผ้าไม่เหมือนคนทั่วไป
รู้สึกแย่มาก
ซิ่งหลังจากนั้นนางก็พิมพ์กลับมาว่า เธอรู้หรือป่าวว่าพี่เขาเป็นท้าวแสนปม...
เราทำอะไรไม่ถูกทุกสิ่งทุกอย่างมันแน่นอกถึงกลับกลั่นน้ำตาไว้ไม่อยู่ เพราะไม่นึกว่าจำทำกับเราได้ถึงขนาดนี้เพราะเราไม่เคยรู้จักกันไม่เคยข้องเกียวอะไรด้วยซ้ำ เมื่อตั้งสติ ได้เราก็ได้ ทัก LINE คุยกับเจ้าของเฟซเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้ฟังทั้งหมดแต่โชคดีผู้ชายคนนั้นทราบมาโดยตลอดและเข้าใจมีสิ่งที่เราเป็นโดยไม่รังเกียจ พร้อมทั้งให้กำลังใจเราทุกอย่าง
...
..
แต่ที่เราไม่เข้าใจเลยว่าทำไมผู้หญิงคนนั้นต้องทำกับเราถึงขนาดนี้ทั้งๆที่เราไม่รู้จักเขาเลย แล้วไม่เคยคุยพูดจาหรือข้องแวะกันเลย
ส่วนผู้ชายคนนี้
เราสนิทกันมากระดับหนึ่งและเรากับผู้ชายคนนี้ไม่ได้คบกันในฐานะแบบชู้สาวตั้งแต่แรกเพียบแค่คบในฐานะคนสนิทที่สามารถคุยกันปรึกษากันได้ทุกเรื่องแค่นัน เพราะว่าเรารู้ตัวเราดีว่าเราเป็นแบบไหนถึงไม่อยากเปิดใจให้ใครเข้ามาทั้งนั้น
แล้วถ้าเรามีแฟนใหม่จริงๆนางจะตามล่าบอกทุกคนไหมว่าเราเป็นโรคนี้
ทำไม่คนเป็นโรคนี้จะมีความรักหรือมีคนพิเศษๆที่ดีไม่ได้หรือไงยังไง เพราะทุกวันนี้ชีวิตความเป็นอยู่เราก็สุขสบายต่างจากเมื่อสองปีที่แล้ว โรคที่เป็นอยู่ก็ไม่ได้ทำให้การดำเนินชีวิตมีปัญหา ใช้ชิวิตปกติแบบคนทั่วไปเพียงแค่ผิวพรรณใต้ร่มผ้าไม่เหมือนคนทั่วไป