สวัสดีค่ะ นี่เป็นกระทู้แรกของเรา มีเรื่องอยากเล่าอยากระบาย เกี่ยวกับความรัก ไม่รู้จะเริ่มยังไงดี คือประมาณว่าเราคบกับคนที่เพื่อนชอบ เรื่องมันมีอยู่ว่าเราเรียนโรงเรียนประจำ มีทั้งชายและหญิงแยกเป็นหอ หอนึกประมาณ50-60คน ก็เรียนไปเล่นไป จนอีกไม่กี่วันก็จะจบม.3 มีเพื่อนที่ไม่สนิทซึ่งเป็นเพื่อนของเพื่อน ขอยืมโทรศัพท์เราโทรหาคนๆหนึ่ง (ปกติรร.ไม่ให้ใช้โทรศัพท์ นร.ใกล้จบม.3 ม.6 ครูก็ปล่อยๆบ้าง)แต่โทรไม่ติด ก็คืนโทรศัพท์ให้เรา แล้วบอกว่าถ้าเค้าโทรกลับมาให้บอกว่า เพื่อนคนนี้เป็นคนเอาโทรไป  พอค่ำๆเขาก็โทรกลับมา เราก็บอกเค้าไปตามนั้นและขอวาง แต่เค้าบอกว่าขอคุยด้วยก่อนได้ไหม เราก็คุยเป็นเพื่อนเค้า เค้าบอกว่าคิดกับเพื่อนคนนี้เป็นแค่น้องสาวเท่านั้น ต่อมาเพื่อนก็ถามว่าเขาโทรมาไหม เราก็บอกว่าโทรมาเค้าขอคุยเราก็ให้คุย
คือเพื่อนคนนี้ชอบเขาตามตื้อตั้งแต่ตอนเรียน แต่พออยู่ในกลุ่มเพื่อน ครั้งเราได้ยินเพื่อนเอาชื่ออีเมล์เค้ามาล้อหัวเราะกันสนุก ต่อมาเราก็ค่อยๆรู้อะไรเกี่ยวกับเขาทีละนิด เค้าคือรุ่นพี่ที่รร.ที่จบออกไปนี่เอง ตอนเราเข้าม.1 เค้าอยู่ม.3 เราและเขาอยู่ในรร.เดียวกัน1ปี แต่ไม่เคยเห็นกันเลย พอเราจบออกมา เราก็ยังคุยกันโดยที่เพื่อนคนนี้ไม่ได้รับรู้  คุยกันได้1-2เดือน เราขอให้เค้าส่งรูปมาให้ (ก่อนหน้าเคยเห็นจากเฟรนด์ชิปขอพี่ที่หอมาบ้าง) เค้าไม่ยอมส่งรอให้เจอกัน แต่เราคะยั้นคะยอจนเค้ายอมส่งมา ตอนแรกที่เห็นยอมรับเลยว่าไม่หล่อ555  เราก็เริ่มห่างๆ แต่เค้าก็ตื้อเราสุดพลัง จนสุดท้ายยอมมาเจอ เจอตอนค่ำๆบ้านเค้าไกลจากเราค่อนข้างมากใช้เวลาขับรถมอไซค์อย่างน้อย1ชั่วโมงครึ่ง เค้าขอว่าเจอกันครั้งแรกขอกอดทีนึงนะ เราก็ตกลง อ้อมกอดนี้มันอุ่นมาก ต่อมาเราเรียนปวชปี1 เค้าก็ยังไปมาหาเรา แต่พ่อแม่และพี่คนโตของเรากีดกัน ไม่อยากให้เรามีแฟนตอนเรียน บ้างครั้งเขามาหาเราไม่อยากกลับก็นอนร้านเกมส์ บ้านญาติ ในรถบ้าง(ยอมใจ)
แล้วเวลาทะเลาะกันเราไม่ยอมรับโทรศัพท์หรือปิดเครื่อง อีก1ชั่วโมงครึ่งเค้าก็มาโพล่หน้าบ้านเรา ตี2 ก็มา จนหลังๆเราสงสาร โกรธยังไงก็ต้องรับ ช่วงปีแรกนั้นมีแต่น้ำตา พอเราขึ้นปี 2 เรารถชน เค้ารู้ก็รีบมาหา มาดูแลเรา พ่อแม่ให้นอนบ้านก็ตั้งแต่ตอนนั้น เราไม่ได้ไปเรียน 2 อาทิตย์ ระบมทั้งตัว เจ็บแผลเข่า พอหายก็คบกันมาเรื่อยๆ ขึ้นปวชปี3 เค้าเรียนจบ ก็เริ่มช่วยส่งเราอาทิตย์ละ500 เค้าไปมาหาเราทุกอาทิตย์ตลอด3ปีระยะทางไปกลับแต่ละครั้งเกือบ100โล พอเราเรียนจบก็ได้ย้ายไปอยู่บ้านเขา ซึ่งอยู่บนดอย (ที่โทรไม่ติดตอนแรกคือสัญญานไม่มี) เราชอบที่นี่มันสงบไม่วุ่นวายเป็นหมู่บ้านเล็กๆ ธรรมชาติ ตั้งแต่มาอยู่ที่เราก็เริ่มด้วยเปิดร้านข้างทางขายของให้นักท่องเที่ยว นำเงินที่ได้มาลงทุนทำสวนผลไม้ ปลูกส้มและอย่างอื่นผสม ปัจจุบันเรากับแฟนคบกันเข้าปีที่8 เรามีอะไรคล้ายกันหลายๆอย่าง ทั้งชื่อจริงชื่อเล่นและหน้าตา มักมีคนทักว่าเป็นพี่น้องกัน อยู่ด้วยกันแล้วสบายใจ  เขาเป็นผู้นำให้เรา ช่วยกันคิดช่วยกันทำ คอยสอนเราในทุกๆเรื่อง คอยให้คำปรึกษา เล่าให้กันฟังได้ทุกเรื่อง เหมือนมันถูกกำหนดมาแล้ว (พรหมลิขิต) ปัจจุบันเพื่อนคนนั้นยังแอดเฟซบุ๊คมา เราไม่รับเพราะอยากให้เรื่องมันผ่านไป และยังแอบรู้สึกผิดกับเพื่อนคนนั้น เขาเล่าให้คนอื่นฟังประมาณว่าเราแย่งของเขา  เราอยากถามเพื่อนๆว่าเราผิดไหม