สวัสดีทุก ๆ คนเรามีประสบการณ์นึงอยากจะบอกเล่าให้ทุกคนเป็นข้อคิด....เรามีสามปีแล้วแต่หลาย ๆ อย่างตั้งแต่ที่อยู่ด้วยกันมาจนถึงปีที่8 เราคิดว่าความรักของเรามันเริ่มจืดลง...จนเข้ามาปีที่9 มีเหตุการณ์นึงที่ทำให้เราไม่ได้อยู่ด้วยกัน  จนวันนึงเราคิดว่าความรักที่มีให้กันมันคงจะไม่มีเหลือแล้ว เราถูกทิ้ง เขาหนีหายไปไหนไม่รู้ ทิ้งภาระให้เราต้องรับผิดชอบ เเราไม่รู้จะทำไง  ยังไม่ได้บอกให้ใครรู้ผ่านไปสามวัน
เราได้คุยแชทกับคนคนนึง บางคยอาจจะคิดว่าเห้ย ผัวหายไปก้มีใหม่ทันที  ใช่เรายอมรับแต่ ณ ตอนนั้นคิดว่าต้องการใครสักคนมาช่วยเรา รับฟังเราบ้าง คุยเป็นเพื่อน จนมีพี่คนนึงทักมา ตอนนี้เราคุยกันได้เกือบเดือน พี่เขาไม่โสดนะ แต่เขาบอกว่าเขากับเมียไม่ได้ยุ่งกัน  จนวันนึงเรามีอะไรกัน  ถามว่าเราตอนนี้เป็นเมียน้อยเต็มตัวแล้วใช่ไหม ทั้ง ๆ ที่เราพยายามหลบคำ ๆ นี้  พี่เขาไม่ได้หย่า เราก้ไม่ได้หย่าเพราะแฟนเรามันหนีไป ได้แต่คิดว่านี่คือโชคชะตาใช่ไหมบางคนอาจจะคิดว่าเขามีเมียแล้ว ไปยุ่งทำไม ไม่ว่าเราจะพูดอะไร ยังไงมันก็ฟังไม่ขึ้น เพราะไปยุ่งกับคนมีเมียแล้ว...ไม่มีใครอยากเป็นแบบนี้  แต่ถ้าให้เลิกยุ่ง มันคงไม่ได้  ไม่ใช่ว่าขาดไม่ได้นะ  แต่ตอนนี้แค่อยากมีใครสักคนคอยรับฟัง คุยเป็นเพื่อน ถ้าจะหาคนโสดถามหน่อย มีใครอยากคุยกับคนที่มีลูกติดมั้ย  หรือแค่อยากเอาเฉย ๆ แต่กับพี่ไม่รู้สิ  เขาก้รู้ว่าเรามีลูก แต่ก้อยังอยู่ข้าง ๆ ณ ตอนนี้ ถึงแม้เขาจะหวังในตัวเราก็ตาม แต่อย่างน้อย ก้รู้สึกดี ที่มีคนคอยรับฟัง คอยสอน คอยอยู่เป็นเพื่อน พูดให้เราหายเครียดบ้าง เพราะไม่รู้ว่าพอตื่นมาพรุ่งนี้จะเป็นอย่างไร เราก้อได้แต่ใช้ชีวิต ไปวัน ๆ ผู้หญิงคนนึง มีลูกสองคน กับ ภาระหนี้สิน ถามหน่อยจะใช้ชีวิตยังไง....แค่มันผ่านมาได้ในแต่ละวันก้อแสนจะสาหัสแล้ว ที่เห็นอยู่ทุกวันก้อฝืนมาก ๆ ที่ต้องทำเป็นเข้มแข็งแต่ใครจะรู้ข้างใน ...มันเจ็บ มันเหนื่อย มันท้อ...ถ้าไม่มีลูกเราคงตายไปนานแล้ว