เรื่องนื้เป็นเรื่องจริงจากผมที่เคยแอบรักใครสักคนนานถึง4ปีจะเขาปีที่5ละครับใคร
เขาจะว่าผมบ้าหรือเปล่าทำไมถึงรอนานขนาดนื้ทำไมไม่เริ่มต้นใหม่กับใครสักคน
ก็ผมรักเขาผมถึงรอได้……
อ่ะมาเข้าเรื่องดีกว่าดีเขาว่าโม้…
ผมชื่อ(ย่อดีกว่าโน๊ะ)
P อายุ19
รูปร่างอ้วน หน้าตาไม่หล่อ สถานะโสด
คนที่ผมชอบชื่อF อายุ20 รูปร่างน่ารักในแบบของผมนะคนอื่นว่าไงผมไม่รู้นะ
จะท่าวความไปในตอนเรียนอยู่นะครับน่าจะประมาณม4เทอมแรกวันนั้นเป็นวันเปิดเทอมวันแรกที่นักเรียนจะมาลงทะเบียนเรียน
แต่เป็นวันที่อากาศดีที่จะได้เดินมาเข้าแถวหน้าเสาธง
เดินมาพร้อมกับเพลงโปรดส่งใครมารัก
เดินไปกำลังจะเลี่ยวแต่ใครจะไปคิดละครับว่าผมจะได้เจอเธอผมเป็นคนที่เจอใครที่แอบชอบผมก็จะเก็บอาการทำเป็นเหมือนไม่ได้ชอบเขาทำหน้านิ่ง
เวลาเธอยิ้มแล้วทำให้ผมใจบาง…เพื่อนที่สนิดไม่เคยสงสัยว่าผมแอบมองใคร
-เพื่อนก็ถามนะว่าแอบชอบใครหรือเปล่าถ้าไม่บอกจะไปถามเองเลยนะ
ผมก็พูดในใจว่า
แล้ว
มันคงไม่รู้หลอกว่าคนไหน
แต่มันไปจับถูกคนพอดีแบบการ์ตูนที่ใช้พลังจิตแล้วอ่านความคิดผม
ผมก็เลยแอบเดินหนีไปทางร้านขายน้ำไม่ให้ตัวเองหน้าอายกลัวเสียฟอร์ม
ฮ่า ฮ่า ฮ่า -- -- -- -- ตั้งหลักก่อนค่อยเดินกลับไป ถอนหายใจเฮ้อออออออออออออออออออออออออออออ
มันจะไม่ล้อเราใช่ไหม
สิ่งที่ผมกลัวที่สุดคือการถูกล้อว่าชอบใครในโรงเรียนผมไม่อยากให้เขาถูกล้อเป็นเพื่อนผมไม่อยากบอกใคร
เพื่อนเป็นคนที่อัตรายที่สุดในเวลาเราชอบใคร เฮ้ออออ
เหนื่อยใจกับเพื่อนคนนื้จัง
ผมเรียนอยู่ห้อง8 ส่วนเอฟอยู่ห้อง10
ผมจะเจอเอฟบ่อยเป็นพิเศษเพราะว่าผมมีวิชาว่างและไม่ได้เรียนเยอะกว่าเอฟ เอฟจะไม่มีวิชาว่างแลยเพราะเอฟเรียนอยู่ห้อง10 ห้องสิบจะเป็นห้องกิ๊ฟที่เรียนหนักและเรียนเก่งง
ส่วนผมอะหรอ อย่าถามเลยเกรดถึง2.75ก็เป็นบุญผมละครับ
ผมจะเจอเอฟเวลาที่เอฟออกมาชื้อของทานข้าวเวลาอาจารไม่มาผมฏ้จะเจอเอฟอยู่แถวหน้าห้องบ้างห้องโถงบ้างตามสถาณะการณ์ของผมละนะ
สถาณะการณ์เปลี่ยนเพื่อนผมเอาโทรสับผมเล่นเฟสก่อนจะออกเฟสผมมันได้ส่องแชทที่ผมได้คุยและได้ทักไปหาเอฟผมก็ตกใจว่าเอฟตอบกลับมาผมไม่รู้ว่าจะทำยังไงผมไม่เคยคุยกับใครในแชตได้นานถึงอาทิมั้งนะเขาอาจจะคิดว่าแชตผมมันหน้าเบื่อมั้งครับและเวลาคุยกับใครก็มีแต่คนบอกว่าทำไมตอบแชทแบบเศร้าๆ
ผมก็ไม่ได้เศร้าอะไรเลยนะครับผมปกติดีทุกอย่าง
ผมเลยออกความคิดได้ว่าลองออกกำลังกายดูดีไหมว่ะ
เพื่อเขาชอบเรา
ผมก็เริ่มออกมาออกกำลังกายไป
บ้าง ไม่ไป บ้าง เริ่มอาการไม่อยากออกละเหนื่อยเจ็บกล้ามเนื้อ ไม่ออก
ละเช็ง
เธอก็คุยกับเธอมาเรื่อยๆจนกรทั่งวันหนึ่งเธอเริ่มไม่ค่อยตอบแชทเหมือนเธอจะตีตัวออกห่างจากผมพยายามทักแชตเธอไปชวยเธอคุยกันไปเรื่อยๆไม่อยากให้ต่างฝ่ายหายไปแลยอยากให้ต่างฝ่ายคุยกันแบบนื้ไปนานๆๆ
เช้าวันศุกร์ผมก็ได้ถามเพื่อนผมาว่า
ๆ กุควรทำไงดีว่ะกุอยากคุยกับเอฟต่อไม่อยากให้เอฟถ่อยห่างออกว่ะ ลองเอาเฟสถามเอฟดิว่านางมีคนที่ชอบยังถ้ามีแล้วกุจะได้ถอยออกมาจริงจัง เพื่อนผมก็ได้เข้าไปถาม ๆเขาตอบยังว่ะ
-ยัง
เขาตอบยัง
-ยัง
เขาตอบรึยัง
-ยังไม่เลิกถามอีกไอสัส ถามอยู่ได้ว่าตอบยัง
ติ๊ง
ติ๊งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง เขาตอบกลับมาว่ารอเลยเดียวเปิดตัวอีกไม่นาน
ไฟในใจผมเริ่มค่อยๆดับลงแล้ว
ผมคงคิดในใจว่าผมคงเป็นความสุขให้เขาคงไม่ได้
หลังจากปิดเทอมจะขึ้นม5เป็นวันหยุดประมาณกี่เดือนนื้ละ(คนเขียนก็จำไม่ได้555555)
ได้คุยกันยาวววนานแบบเป็นความสุขของผมช่วงนั้นเลยผมคงคิดว่าผมคงจะเป็นคนสำคัญให้เธอได้แล้วผมคุยกับเธอว่าแกรเป็นไรตอนนั้นเธอเป็นเมน
เธอกลับมาว่าไม่ได้เป็นไรทั้งนั้นละผมก็ส่งเพลงไปให้นางเพลงเธอยังของโปเตโต
ตอนนั้นเราแรกเพลงกันนางคงจะโมโหมั้งนะถามนางอยู่ได้รำคาญ ผมเลยพิมพ์กลับไปว่า
ขอโทษนะ
ผมก็เลยหายไป2วัน ผมไปกินกุ้งเผาอยู่เลยไม่ได้เล่นโทรสับ
นางทักกลับมาว่าขอโทษไม่ได้ตั้งใจผมก็ไม่ได้โกรธอะไรนางเลย
ทำไมไม่โกรธนางหรอไม่รู้จะโกรธนางอะไรนางตามมางอนในแชทเพราะว่าเราหายไปเลยตามกลับมา555555555 เราคงคิดว่าเราสำคัญกับนางมั่งนะตอนนั้นเป็นตอนที่ผมโครตจะมีความสุขเลยในตอนนั้น……
เเล้ววันที่ผมตัดสินใจถามเธอเเละขอเธอเป็นเเฟนก็มาถึง
ผมก็เลยบอกเธอไปเลยว่าผม.......ชอบเเกรนะ
นางตอบมาว่า เรายังไม่พร้อม เราใจเเข็งนะเเล้วเเกรจะรอไหวหรอผมก็บอกไปเลยว่าผมรอไหวเเน่ ตราบจนผมไม่ไหวจริงผมจึงจะถอย
นางก็บอกขอบคุณนะที่ชอบเรา
โปรดติดตามตอนต่อไป...............................
ยังมีต่ออีกนะอยากให้นางได้อ่านจัง เเชร์ไปเรื่อยให้นางเห็นได้เห็นหน่อยนะ
เรื่องนื้เป็นเรื่องจริงจากผมที่เคยแอบรักใครสักคนนานถึง4ปีจะเขาปีที่5ละครับ
เขาจะว่าผมบ้าหรือเปล่าทำไมถึงรอนานขนาดนื้ทำไมไม่เริ่มต้นใหม่กับใครสักคน
ก็ผมรักเขาผมถึงรอได้……
อ่ะมาเข้าเรื่องดีกว่าดีเขาว่าโม้…
ผมชื่อ(ย่อดีกว่าโน๊ะ)
P อายุ19
รูปร่างอ้วน หน้าตาไม่หล่อ สถานะโสด
คนที่ผมชอบชื่อF อายุ20 รูปร่างน่ารักในแบบของผมนะคนอื่นว่าไงผมไม่รู้นะ
จะท่าวความไปในตอนเรียนอยู่นะครับน่าจะประมาณม4เทอมแรกวันนั้นเป็นวันเปิดเทอมวันแรกที่นักเรียนจะมาลงทะเบียนเรียน
แต่เป็นวันที่อากาศดีที่จะได้เดินมาเข้าแถวหน้าเสาธง
เดินมาพร้อมกับเพลงโปรดส่งใครมารัก
เดินไปกำลังจะเลี่ยวแต่ใครจะไปคิดละครับว่าผมจะได้เจอเธอผมเป็นคนที่เจอใครที่แอบชอบผมก็จะเก็บอาการทำเป็นเหมือนไม่ได้ชอบเขาทำหน้านิ่ง
เวลาเธอยิ้มแล้วทำให้ผมใจบาง…เพื่อนที่สนิดไม่เคยสงสัยว่าผมแอบมองใคร
-เพื่อนก็ถามนะว่าแอบชอบใครหรือเปล่าถ้าไม่บอกจะไปถามเองเลยนะ
ผมก็พูดในใจว่า
มันคงไม่รู้หลอกว่าคนไหน
แต่มันไปจับถูกคนพอดีแบบการ์ตูนที่ใช้พลังจิตแล้วอ่านความคิดผม
ผมก็เลยแอบเดินหนีไปทางร้านขายน้ำไม่ให้ตัวเองหน้าอายกลัวเสียฟอร์ม
ฮ่า ฮ่า ฮ่า -- -- -- -- ตั้งหลักก่อนค่อยเดินกลับไป ถอนหายใจเฮ้อออออออออออออออออออออออออออออ
มันจะไม่ล้อเราใช่ไหม
สิ่งที่ผมกลัวที่สุดคือการถูกล้อว่าชอบใครในโรงเรียนผมไม่อยากให้เขาถูกล้อเป็นเพื่อนผมไม่อยากบอกใคร
เพื่อนเป็นคนที่อัตรายที่สุดในเวลาเราชอบใคร เฮ้ออออ
เหนื่อยใจกับเพื่อนคนนื้จัง
ผมเรียนอยู่ห้อง8 ส่วนเอฟอยู่ห้อง10
ผมจะเจอเอฟบ่อยเป็นพิเศษเพราะว่าผมมีวิชาว่างและไม่ได้เรียนเยอะกว่าเอฟ เอฟจะไม่มีวิชาว่างแลยเพราะเอฟเรียนอยู่ห้อง10 ห้องสิบจะเป็นห้องกิ๊ฟที่เรียนหนักและเรียนเก่งง
ส่วนผมอะหรอ อย่าถามเลยเกรดถึง2.75ก็เป็นบุญผมละครับ
ผมจะเจอเอฟเวลาที่เอฟออกมาชื้อของทานข้าวเวลาอาจารไม่มาผมฏ้จะเจอเอฟอยู่แถวหน้าห้องบ้างห้องโถงบ้างตามสถาณะการณ์ของผมละนะ
สถาณะการณ์เปลี่ยนเพื่อนผมเอาโทรสับผมเล่นเฟสก่อนจะออกเฟสผมมันได้ส่องแชทที่ผมได้คุยและได้ทักไปหาเอฟผมก็ตกใจว่าเอฟตอบกลับมาผมไม่รู้ว่าจะทำยังไงผมไม่เคยคุยกับใครในแชตได้นานถึงอาทิมั้งนะเขาอาจจะคิดว่าแชตผมมันหน้าเบื่อมั้งครับและเวลาคุยกับใครก็มีแต่คนบอกว่าทำไมตอบแชทแบบเศร้าๆ
ผมก็ไม่ได้เศร้าอะไรเลยนะครับผมปกติดีทุกอย่าง
ผมเลยออกความคิดได้ว่าลองออกกำลังกายดูดีไหมว่ะ
เพื่อเขาชอบเรา
ผมก็เริ่มออกมาออกกำลังกายไป
บ้าง ไม่ไป บ้าง เริ่มอาการไม่อยากออกละเหนื่อยเจ็บกล้ามเนื้อ ไม่ออก
เธอก็คุยกับเธอมาเรื่อยๆจนกรทั่งวันหนึ่งเธอเริ่มไม่ค่อยตอบแชทเหมือนเธอจะตีตัวออกห่างจากผมพยายามทักแชตเธอไปชวยเธอคุยกันไปเรื่อยๆไม่อยากให้ต่างฝ่ายหายไปแลยอยากให้ต่างฝ่ายคุยกันแบบนื้ไปนานๆๆ
เช้าวันศุกร์ผมก็ได้ถามเพื่อนผมาว่า
ๆ กุควรทำไงดีว่ะกุอยากคุยกับเอฟต่อไม่อยากให้เอฟถ่อยห่างออกว่ะ ลองเอาเฟสถามเอฟดิว่านางมีคนที่ชอบยังถ้ามีแล้วกุจะได้ถอยออกมาจริงจัง เพื่อนผมก็ได้เข้าไปถาม ๆเขาตอบยังว่ะ
-ยัง
เขาตอบยัง
-ยัง
เขาตอบรึยัง
-ยังไม่เลิกถามอีกไอสัส ถามอยู่ได้ว่าตอบยัง
ติ๊ง
ติ๊งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง เขาตอบกลับมาว่ารอเลยเดียวเปิดตัวอีกไม่นาน
ไฟในใจผมเริ่มค่อยๆดับลงแล้ว
ผมคงคิดในใจว่าผมคงเป็นความสุขให้เขาคงไม่ได้
หลังจากปิดเทอมจะขึ้นม5เป็นวันหยุดประมาณกี่เดือนนื้ละ(คนเขียนก็จำไม่ได้555555)
ได้คุยกันยาวววนานแบบเป็นความสุขของผมช่วงนั้นเลยผมคงคิดว่าผมคงจะเป็นคนสำคัญให้เธอได้แล้วผมคุยกับเธอว่าแกรเป็นไรตอนนั้นเธอเป็นเมน
เธอกลับมาว่าไม่ได้เป็นไรทั้งนั้นละผมก็ส่งเพลงไปให้นางเพลงเธอยังของโปเตโต
ตอนนั้นเราแรกเพลงกันนางคงจะโมโหมั้งนะถามนางอยู่ได้รำคาญ ผมเลยพิมพ์กลับไปว่า
ขอโทษนะ
ผมก็เลยหายไป2วัน ผมไปกินกุ้งเผาอยู่เลยไม่ได้เล่นโทรสับ
นางทักกลับมาว่าขอโทษไม่ได้ตั้งใจผมก็ไม่ได้โกรธอะไรนางเลย
ทำไมไม่โกรธนางหรอไม่รู้จะโกรธนางอะไรนางตามมางอนในแชทเพราะว่าเราหายไปเลยตามกลับมา555555555 เราคงคิดว่าเราสำคัญกับนางมั่งนะตอนนั้นเป็นตอนที่ผมโครตจะมีความสุขเลยในตอนนั้น……
เเล้ววันที่ผมตัดสินใจถามเธอเเละขอเธอเป็นเเฟนก็มาถึง
ผมก็เลยบอกเธอไปเลยว่าผม.......ชอบเเกรนะ
นางตอบมาว่า เรายังไม่พร้อม เราใจเเข็งนะเเล้วเเกรจะรอไหวหรอผมก็บอกไปเลยว่าผมรอไหวเเน่ ตราบจนผมไม่ไหวจริงผมจึงจะถอย
นางก็บอกขอบคุณนะที่ชอบเรา
โปรดติดตามตอนต่อไป...............................
ยังมีต่ออีกนะอยากให้นางได้อ่านจัง เเชร์ไปเรื่อยให้นางเห็นได้เห็นหน่อยนะ