ยังรักเหมือนเดิมแต่การกระทำกลับเปลี่ยนไปควรทำยังไงดีคะ..

        เรื่องมีอยู่ว่าเราคบกับแฟนมาได้เกือบ2ปีแล้วค่ะแต่เรายังไม่ได้ใช้ชีวิตอยู่บ้านหลังเดียวกันอะไรขนาดนั้นนะคะแค่ไปมาหาสู่กันโทรคุยวีดีโอคอลกันอยู่บ่อยครั้ง ช่วงแรกๆอะไรก็ดีหวานโลกนี้เป็นสีชมพูไปหมด เราเป็นคนที่คบกับใครแล้วจะติดจะหลงเขามาก ทุกวันนี้ก็ยังรักและหลงแฟนคนปัจจุบันนี้มากค่ะ เราให้เขาเป็นที่1ในชีวิตเลยก็ว่าได้ให้เขาทุกอย่างเท่าที่เรามี เราให้เขาได้หมด ด้วยความเต็มใจและเราอยากให้เขาจริงๆ ขอแค่ให้เขาทำหน้าที่แฟนที่ดีและทำให้เรามีความสุขก็พอเราหวังไว้แค่นี้ แต่พวกเราก็มีเรื่องขัดใจกันอยู่บ้างเหมือนคู่รักปกติทั่วไป เมื่อก่อนเวลาเรามีเรื่องให้ขัดใจกันเราจะเป็นคนที่เงียบไม่พูดไม่บอกสาเหตุว่าเราเป็นอะไรก็เหมือนผู้หญิงปกติเวลางอนแฟนประมาณนั้น เขาบอกถ้าไม่พูดจะเข้าใจกันไหม จนเราเริ่มปรับตัวพอมีอะไรที่เราไม่ชอบไม่สบายใจขัดใจกันเราก็จะพูดกับเขาตรงๆให้เขาได้รู้ถึงความรู้สึกที่เรามีในตอนนั้นมากขึ้น พวกเราตกลงกันหลายอย่างทั้งเรื่องตะคอกเสียงใส่ การควบคุมอารมณ์ต่างๆเพื่อให้พวกเราสามารถปรับตัวเขาหากันได้

         จนเรื่องเกิดเมื่อคืนเราไม่ลงรอยกันเท่าไหร่เราก็พยายามคุยกับเขาดีๆแต่เขาเริ่มใช้น้ำเสียงไม่พอใจดูหงุดหงิดอะไรก็ดูน่ารำคาญสำหรับเขาไปหมด แล้วเราเป็นคนที่อ่อนไหวมากเราร้องไห้แต่ก็ยังพูดทั้งน้ำตาเพื่อคุยกับเขาให้รู้เรื่องมันจะได้ไม่ค้างคากันอยู่อย่างงั้น เราพูดให้เหตุผลเราพยายามไม่ใส่อารมณ์ไม่ตะคอกเพราะเราเอาแต่ร้องไห้เรารู้สึกว่าตอนนั้นเราอ่อนแอมากมันไม่ไหวจริงๆ แต่ยิ่งเราพูดเท่าไรเขาก็ไม่ตอบเราเขาเงียบไม่มีแม้แต่คำปลอบใจห้ามไม่ให้เราร้องไห้ทั้งๆที่เมื่อก่อนเขาปลอบเราตลอด เขาเคยโกหกเราเรื่องเล็กๆน้อยแต่พอเรารู้ว่าเขาโกหกเรากับเรื่องแค่นี้เราก็ร้องไห้เหมือนทุกที เราเสียใจมากเราร้องแทบทั้งวันจนเขามาง้อขอโทษและปลอบเราเขาร้องไห้ตามเราแล้วเขาพูดขึ้นมาว่าเขาเสียใจที่ทำเราร้องไห้คำพูดนี้เรายังจำได้ไม่ลืม แต่กลับกันตอนนี้เขากลับไม่มีแม้แต่คำพูดปลอบใจ เราถามเขาว่าไม่คิดจะปลอบกันเลยหรอเธอยอมเห็นคนที่รักร้องไห้เสียใจขนาดนี้แต่เธอกับทำตัวเฉยๆแล้วไม่พูดอะไรได้เลยหรอ เขาตอบกลับมาว่าเขาหงุดหงิดที่เราร้องไห้เขาไม่ชอบด้วยน้ำเสียงที่มันไม่ดี เราอึ้งมากตอนนั้นเราไม่นึกว่าการที่เราร้องไห้แสดงความอ่อนแอให้เขาเห้นคนที่เรานึกว่าเขาจะเป็นที่พึ่งทางใจเราได้และคนที่เป็นต้นเหตุของน้ำตาที่เรากลั้นไว้ไม่อยู่จะพูดและแสดงอาการแบบนั้นออกมา เราไม่เคยนึกเลยว่าเราต้องมาเจอเหตุการณ์แบบนี้กับตัวคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นคนรักกันเมื่อเห็นอีกฝ่ายร้องไห้เสียใจแต่กับอารมณ์ไม่ดีหงุดหงิดขึ้นมาได้นี่หรอที่เขาทำกัน ความรู้สึกตอนนั้นของเรามันดิ่งมากเหมือนเขาไม่ต้องการเราแล้ว เหมือนเราไม่ได้รักกันแล้ว เหมือนเราไม่ได้มีค่าอะไรในตัวเขาอีกแล้ว เราร้องไห้หนักกว่าเก่าทำตัวเหมือนเด็กขี้แงเลยแต่มันไม่ใช่นะความรู้สึกตอนนั้นคือโดนทำร้ายหนักมากจากคำพูดของคนที่เรารักที่สุด แล้วเขาบอกให้เราเงียบๆแต่เราก็ยังไม่หยุดมันกลั้นไว้ไม่ได้เลยเราห้ามตัวเองไม่ให้ร้องออกมาไม่ได้เลย จนเขาเริ่มปลอบเราเราถามเขากลับไปว่าทำไมถึงได้เปลี่ยนไปขนาดนี้เราทำอะไรผิดไป เขาก็บอกมาว่าไม่รู้ เรานึกว่าเวลาเพียงแค่2ปีมันจะเปลี่ยนให้เขาไม่แคร์ความรู้สึกกันขนาดนี้เลยหรอ แล้วคนที่เขาคบกันจนแก่แล้วตายไปด้วยกันเป็นคู่ชีวิตของกันและกันเขายอมทนเสียความรู้สึกให้ทำร้ายซ้ำๆอยู่อย่างงั้นจนตายเลยหรอเพียงเพราะคำว่ารักคำเดียวที่ยังคอยผูดมัดไว้