กระทู้นี้เป็นกระทู้แรกของผมเลยครับ สมัครมาเพื่อระบายเลย
ขออนุญาตเล่าเรื่องราวครับ วันหนึ่ง ปลายเดือนพฤศจิกายน 2561 ผมมีโอกาสได้ไปเที่ยวที่เรือรบหลวงจักรีนฤเบศร อ.สัตหีบ และมีโอกาสได้เจอกับคุณครูคนนี้ที่พาเด็กๆมาทัศนศึกษากับทางโรงเรียน เธอน่ารักมากๆเลยครับ ยิ้มตลอด ผมให้เพื่อนถ่ายรูปเธอเหมือนรู้ว่ามีคนถ่ายรูป รูปที่ลงคือรูปที่ถ่ายมาได้เธอยิ้มน่ารักมากเลย ผมจึงรวบรวมความกล้าแล้วเข้าไปขอเธอถ่ายรูปคู่ด้วย ซึ่งผมถ่ายคู่มาได้ 2 รูป ก่อนที่จะจากกันผมถามชื่อ กับจังหวัดมา ซึ่งเธอตอบชื่อมา(ขอไม่บอกชื่อไม่รู้จะผิดอะไรไหมถ้าพูดชื่อ) แต่ผมไม่ค่อยได้ยินเธอจึงทำท่าที่แสดงชื่อของเธอ โอ้ยยยย ผมโคตรละลายเลยครับ คำตอบต่อมาคือเธอบอกว่าเธออยู่จังหวัด "อุตรดิตถ์" (ถ้าผมจำไม่ผิดนะ) ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมไม่ถามชื่อ กับ ชื่อโรงเรียน หลังจากนั้นผมก็เดินจากมาเพื่อที่จะลงจากเรือ ผมอยากจะขอ Facebook แต่ผมก็ไม่กล้าผมจึงให้น้องที่ไปด้วยกันเป็นคนไปขอแทน
ผมไม่ค่อยแน่ใจนะครับว่าเธออยากให้ Facebook หรือเปล่า แต่คำตอบที่น้องกลับมาเล่าให้ฟังมีประมาณนี้คือ ตอนแรกพี่เขาเหมือนกำลังจะกดให้ แต่ในตอนนั้นมี คุณครูที่โตกว่าอีกคนซึ่งเป็นผู้หญิงที่มาด้วยกันบอกกับเธอว่า ยังไม่เข็ดอีกหรอ คราวที่แล้วจำไม่ได้หรอ (อันนี้ผมจับใจความตอนน้องพูดได้ประมาณนี้แต่ไม่หมด) ต่ออีกว่า ตอนนี้ยังไม่มั่นคงเลยนะ ไม่ต้องให้หรอก (อันนี้น้องพูดชัดเจนแล้วผมก็ไม่เข้าใจว่าที่มั่นคงนี่หมายถึงตัวครูที่ผมชอบหรือตัวผมกันแน่ที่ไม่มั่นคง) ซึ่งผมก็ไม่เข้าใจว่าการที่คนเราจะขอแค่ Facebook เพื่อที่จะมาคุยหรือทำความรู้จักกันจำเป็นที่จะต้องใช้ความมั่นคงในชีวิตขนาดไหน แล้วการที่จะได้ทำความรู้จักกันต้องเอาอะไรมาแสดงขนาดไหน ผมได้ฟังที่น้องพูดก็รู้สึกช็อคนิดๆ
ตอนที่ผมกำลังจะเดินลงจากเรือเห็นว่าครูที่ผมชอบเดินตามหลังมาสักพักแต่ระหว่างทางลงซึ่งมันจะแคบๆ ลงได้ทีละคนเรียงกันและร้อนอบอ้าวมาก ผมจึงหยุดแล้วบอกให้ลงก่อนเลยครับ เธอตอบว่า "ค่ะ" พร้อมกับยิ้มแล้วก็เดินลงไปพร้อมนักเรียนอีกเป็นสิบๆคน ผมรอจนนักเรียนหมดทิ้งช่วงห่างๆผมจึงเดินลงมา แต่ก็ไม่พบกับเธอแล้ว
ผมอยากคุยด้วย อยากถามเธอว่าในวันนี้คุณครูท่านนั้นพูดอะไรด้วยถึงตัดสินใจไม่ได้ให้ Facebook มา ผมมีรูปนักเรียนที่ใส่เสื้อสีฟ้าๆ เป็นรูปตุ๊กตา แต่ใส่ลงในพันทิปไม่ได้ ToT
ตามหาคุณครูสาวคนสวย บังเอิญเจอที่เรือรบหลวงครับ
ขออนุญาตเล่าเรื่องราวครับ วันหนึ่ง ปลายเดือนพฤศจิกายน 2561 ผมมีโอกาสได้ไปเที่ยวที่เรือรบหลวงจักรีนฤเบศร อ.สัตหีบ และมีโอกาสได้เจอกับคุณครูคนนี้ที่พาเด็กๆมาทัศนศึกษากับทางโรงเรียน เธอน่ารักมากๆเลยครับ ยิ้มตลอด ผมให้เพื่อนถ่ายรูปเธอเหมือนรู้ว่ามีคนถ่ายรูป รูปที่ลงคือรูปที่ถ่ายมาได้เธอยิ้มน่ารักมากเลย ผมจึงรวบรวมความกล้าแล้วเข้าไปขอเธอถ่ายรูปคู่ด้วย ซึ่งผมถ่ายคู่มาได้ 2 รูป ก่อนที่จะจากกันผมถามชื่อ กับจังหวัดมา ซึ่งเธอตอบชื่อมา(ขอไม่บอกชื่อไม่รู้จะผิดอะไรไหมถ้าพูดชื่อ) แต่ผมไม่ค่อยได้ยินเธอจึงทำท่าที่แสดงชื่อของเธอ โอ้ยยยย ผมโคตรละลายเลยครับ คำตอบต่อมาคือเธอบอกว่าเธออยู่จังหวัด "อุตรดิตถ์" (ถ้าผมจำไม่ผิดนะ) ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมไม่ถามชื่อ กับ ชื่อโรงเรียน หลังจากนั้นผมก็เดินจากมาเพื่อที่จะลงจากเรือ ผมอยากจะขอ Facebook แต่ผมก็ไม่กล้าผมจึงให้น้องที่ไปด้วยกันเป็นคนไปขอแทน
ผมไม่ค่อยแน่ใจนะครับว่าเธออยากให้ Facebook หรือเปล่า แต่คำตอบที่น้องกลับมาเล่าให้ฟังมีประมาณนี้คือ ตอนแรกพี่เขาเหมือนกำลังจะกดให้ แต่ในตอนนั้นมี คุณครูที่โตกว่าอีกคนซึ่งเป็นผู้หญิงที่มาด้วยกันบอกกับเธอว่า ยังไม่เข็ดอีกหรอ คราวที่แล้วจำไม่ได้หรอ (อันนี้ผมจับใจความตอนน้องพูดได้ประมาณนี้แต่ไม่หมด) ต่ออีกว่า ตอนนี้ยังไม่มั่นคงเลยนะ ไม่ต้องให้หรอก (อันนี้น้องพูดชัดเจนแล้วผมก็ไม่เข้าใจว่าที่มั่นคงนี่หมายถึงตัวครูที่ผมชอบหรือตัวผมกันแน่ที่ไม่มั่นคง) ซึ่งผมก็ไม่เข้าใจว่าการที่คนเราจะขอแค่ Facebook เพื่อที่จะมาคุยหรือทำความรู้จักกันจำเป็นที่จะต้องใช้ความมั่นคงในชีวิตขนาดไหน แล้วการที่จะได้ทำความรู้จักกันต้องเอาอะไรมาแสดงขนาดไหน ผมได้ฟังที่น้องพูดก็รู้สึกช็อคนิดๆ
ตอนที่ผมกำลังจะเดินลงจากเรือเห็นว่าครูที่ผมชอบเดินตามหลังมาสักพักแต่ระหว่างทางลงซึ่งมันจะแคบๆ ลงได้ทีละคนเรียงกันและร้อนอบอ้าวมาก ผมจึงหยุดแล้วบอกให้ลงก่อนเลยครับ เธอตอบว่า "ค่ะ" พร้อมกับยิ้มแล้วก็เดินลงไปพร้อมนักเรียนอีกเป็นสิบๆคน ผมรอจนนักเรียนหมดทิ้งช่วงห่างๆผมจึงเดินลงมา แต่ก็ไม่พบกับเธอแล้ว
ผมอยากคุยด้วย อยากถามเธอว่าในวันนี้คุณครูท่านนั้นพูดอะไรด้วยถึงตัดสินใจไม่ได้ให้ Facebook มา ผมมีรูปนักเรียนที่ใส่เสื้อสีฟ้าๆ เป็นรูปตุ๊กตา แต่ใส่ลงในพันทิปไม่ได้ ToT