เราเป็นคนตกหลุมรักคนง่าย มักจะเป็นเวลาเจอคนใหม่ๆ ที่ผ่านเข้ามาในชีวิต ทั้งจากการทำงานและจากเหตุการณ์อื่นๆ ที่ต้องติดต่อพูดคุยกัน

เวลาเค้าเข้ามาพูดดีหรือทำดีด้วย มันจะมีบางโมเมนต์ที่ทำให้เรารู้สึกประทับใจในตัวเค้าและเผลอใจไปชอบเค้าได้ง่ายๆ แต่ไม่ได้เป็นกับทุกคนนะคะ จะเป็นกับแค่คนบางคนเท่านั้น (และคนบางคนที่ว่ามานี้ก็ไม่ใช่สเปคเราด้วย)

เรารู้ตัวเองว่าเป็นแบบนี้ตั้งแต่สมัยเป็นเด็กวัยรุ่น พอเวลาได้ตกหลุมรักแล้ว ในใจเราก็สุขๆ เศร้าๆ ปนกันไป คือสุขที่ได้แอบชอบและเศร้าที่มันเป็นได้แค่การแอบชอบ แต่พอเรารู้ตัวว่าชอบเค้า เราก็หยุดตัวเองไว้แค่นั้นนะคะ ไม่ได้ไปแสดงท่าทีอะไรต่อให้เค้ารู้ อย่างมากก็ตามไปสืบหาเฟซบุ๊กเค้า แอบไปส่องดูว่าเค้าชอบอะไร ใช้ชีวิตยังไง มีแฟนรึยัง แต่ก็ไม่ได้แอด ไม่ได้ทักอะไรไปนะคะ ให้มันหยุดอยู่แค่ตรงนั้น พอเวลาผ่านไปเราก็สามารถลืมคนๆ นั้นไปได้เอง

เราเริ่มรู้สึกว่ามันกลายมาเป็นปัญหาชีวิตก็ช่วงหลังๆ มานี้ เพราะเราอายุใกล้ 30 แล้ว และมีแฟนที่คบกันจริงจัง มีแพลนแต่งงานในอีกปีสองปีข้างหน้า เราตั้งใจว่าจะใช้ชีวิตบั้นปลายกับคนๆ นี้ แต่ไม่รู้ทำไมเวลาเราไปเจอคนใหม่ๆ ผ่านเข้ามาพูดดีทำดีด้วย ใจมันชอบแว๊บออกไปรู้สึกดีๆ กับคนนั้นคนนี้ เรารู้สึกแย่มาก ไม่ชอบตัวเองที่เป็นแบบนี้เลย เราอยากซื่อสัตย์กับแฟนทั้งการกระทำต่อหน้าและทั้งในความรู้สึกของตัวเอง แต่ใจเรามันดันอ่อนไหวง่ายไปเองทุกที

เราพยายามห้ามตัวเองอยู่ตลอด เวลาเริ่มๆ รู้สึกดีกับใคร ก็จะพยายามเรียกสติตัวเอง ไม่ปล่อยตัวเองให้ไหลไปตามความคิดความรู้สึกนั้น แต่มันทำยากมากๆ เลยค่ะ มีวิธีแก้บ้างมั้ยคะ