สวัสดีค่ะ นี่เป็นกระทู้แรกของเรา หลักๆคืออยากระบายปัญหาชีวิตเรื่องการเรียน
คือเราเป็นคนที่ถูกคาดหวังจากคนรอบข้างสูงมากกกกกกกกกกกกกกกก (ก ไปอีกล้านตัว)
เพราะตอนมปลาย เราดันไปได้ ”รางวัลระดับโลก” มาอันนึง ทำให้โรงเรียน เพื่อนๆ พ่อแม่ มองว่าเราเป็นคนที่มีศักยภาพสูงเกินมนุษย์มนา ตอนเข้ามหาลัยทีนี่แทบไม่ต้องแนะนำตัว ทุกคนรู้จักเราเกือบหมด
ชื่อเสียงแบบนี้ทำให้เพื่อนๆไม่ค่อยเปิดใจกับเรา เพราะพวกนางเห็นพ้องต้องกันโดยไม่ได้นัดหมายว่าเราต้องเก่งและหยิ่งมากจนเข้าถึงไม่ได้แน่ๆ พวกนางกลัวเรา เราก็กลัวทำให้พวกนางอึดอัด เลยขอไม่ตีสนิทดีกว่า
ตอนนี้เราเลยอยู่ในสถานะที่มีเพื่อนน้อย และปรึกษาปัญหาลึกๆไม่ค่อยได้
นอกจากนี้ ความคาดหวังต่อเรามันเลยพุ่งปรี๊ดไปตามระเบียบของคนที่ถูกมองว่าเก่ง เช่น
สิ่งที่เพื่อนคาดหวัง : ทอปคณะ, ตัวแทนห้องไปแข่งขันทางวิชาการซักรายการนึง, ถามเรื่องอะไรต้องตอบได้, มีความรับผิดชอบสูงมาก, ทำโจทย์วิชา xxx ได้ทุกข้อ ติวให้รุ่นน้องที่จะไปแข่งระดับโลกได้
พ่อแม่ : วิจัยอย่างน้อย 1 อย่างก่อนจบปตรี, toefl 100 คะแนนขึ้น, ต้องได้คัดเลือกไปแลกเปลี่ยนเมืองนอก, ได้ทุนคณะ, ไปเรียนต่อเมกาจบมาทำงานเอกชนเงินเดือนเกินแสน
พ่อแม่เจอเราแต่ละที เค้าถามแต่เรื่องวิจัย กับอนาคต เค้ารักเรานะ แต่เหมือนเค้าไม่ยอมรับเราด้านที่เป็นคนล้มเหลวอะ เค้ามองเราเหมือนตัวสร้างความสำเร็จมากกว่า
อะ กลับสู่ความเป็นจริง
คะแนนเราตกมีนคณะ 5555, เราชอบวาดรูปไม่ได้ชอบอ่านหนังสือวิชาการ, เวลาว่างคือฝึกวาดรูปอย่างเดียว ไม่ได้ซุ่มอ่านหนังสือเหมือนเพื่อนๆในคณะ, ความจำไม่ดีอย่างแรง อ่านอะไรก็ลืม คำนวณก็โง่มากตอนนี้, วิชา xxx คือลืมหมดแล้ว ไม่ต้องพูดถึงติวรุ่นน้องเลยค่ะ 555
ตอนนี้เราเหมือนหลอกตัวเองไปวันๆ หลอกว่าเราเก่ง เรามีศักยภาพ แต่ความจริงเราไม่มีอะไรเลย เป็นเด็กธรรมดาคนนึงที่ไม่ถนัดอะไรซักอย่าง ทำอะไรก็ด้อยไปหมด เรียนก็เหมือนไม่เรียน คุยกับเพื่อนที่เก่งๆก็เหมือนอยู่คนละโลก
เหมือนเรากำลังตกจากหน้าผา…
ช่วงเดือนนี้ depress มากค่ะ depress ขนาดไปหาหมอจิตมาแล้ว เค้าบอกว่าเราปกตินะ แค่ตอนนี้เรียนในสิ่งที่ไม่ชอบ เค้าแนะนำให้เราลาออกจากคณะ แต่เราสงสารพ่อแม่ เค้าลงทุนกับเราเยอะแล้ว การดรอปจึงไม่ใช่ตัวเลือกแน่นอน
2 อาทิตย์หลังไปหาหมอจิต คือจะโดดตึก555 (กุปกติตรงไหนหมออออ) ถ้าแม่ไม่มาดึงออกจากหน้าต่าง เราคงไม่ได้มาพิมพ์กระทู้นี้ (แม่บอกว่าถ้าหนูโดด แม่โดดตามนะ และชาติต่อๆไปเราต้องตายด้วยกันอีก เราก็แบบ โอเค ไม่โดดก้ได้ ไม่อยากเจอแม่ละ เจอชาตินี้ชาติเดียวก็พอ ละเรากับแม่ก็ขำ)
ตอนนี้ทำอะไรก็ไม่มีความสุขเลย ไม่มีอะไรดีซักอย่าง หน้าตาไม่สวย หุ่นไม่ดี สมองก็บื้อ ไม่มีใครเอาอีก รู้สึกอยากตายจริงๆ เพื่อนๆชอบมองว่า เราเก่ง มีเหตุผล ผ่านอะไรมาเยอะ คงไม่ฆ่าตัวตายง่ายๆ เราอยากบอกว่ามันไม่จริงเสมอไป …
ตอนนี้เราเลยใช้ชีวิตอยู่คนเดียวซะส่วนใหญ่ อยากหายไปจากโลกเหมือนกัน
เห้อ บ่นมาเยอะแล้ว สุดท้ายอยากฝากคำถามถึงทุกคนว่า
-คนที่ถูกคาดหวังเยอะๆ เค้ามีความสุขได้ไง? เค้าได้ทำในสิ่งที่ชอบบ้างมั้ย?
-การทำในสิ่งที่ตัวเองชอบ มันไม่ทำให้คนอื่นผิดหวังกับเราเหรอ?
-และถ้าเมื่อไหร่ที่เราไม่เป็นเหมือนที่คนอื่นคาดหวังขึ้นมา คนอื่นๆจะยังอยู่เคียงข้างเราอยู่มั้ย?
-เราอ่อนแอแบบนี้ คนที่เค้าเห็นเราเป็นไอดอลเค้าจะไม่เสียใจเหรอ เรากำลังทำลายความฝันของเด็กน้อยอยู่หรือเปล่า?
ทุกคนบนโลกนี้คืออาจารย์ โปรดให้คำแนะนำแก่คนโง่เขลาคนนี้ด้วยเถิด
เราถูกทุกคนคาดหวังสูงมากก เครียดมากเลย วานผู้รู้ช่วยให้คำแนะนำหน่อยค่ะ
คือเราเป็นคนที่ถูกคาดหวังจากคนรอบข้างสูงมากกกกกกกกกกกกกกกก (ก ไปอีกล้านตัว)
เพราะตอนมปลาย เราดันไปได้ ”รางวัลระดับโลก” มาอันนึง ทำให้โรงเรียน เพื่อนๆ พ่อแม่ มองว่าเราเป็นคนที่มีศักยภาพสูงเกินมนุษย์มนา ตอนเข้ามหาลัยทีนี่แทบไม่ต้องแนะนำตัว ทุกคนรู้จักเราเกือบหมด
ชื่อเสียงแบบนี้ทำให้เพื่อนๆไม่ค่อยเปิดใจกับเรา เพราะพวกนางเห็นพ้องต้องกันโดยไม่ได้นัดหมายว่าเราต้องเก่งและหยิ่งมากจนเข้าถึงไม่ได้แน่ๆ พวกนางกลัวเรา เราก็กลัวทำให้พวกนางอึดอัด เลยขอไม่ตีสนิทดีกว่า
ตอนนี้เราเลยอยู่ในสถานะที่มีเพื่อนน้อย และปรึกษาปัญหาลึกๆไม่ค่อยได้
นอกจากนี้ ความคาดหวังต่อเรามันเลยพุ่งปรี๊ดไปตามระเบียบของคนที่ถูกมองว่าเก่ง เช่น
สิ่งที่เพื่อนคาดหวัง : ทอปคณะ, ตัวแทนห้องไปแข่งขันทางวิชาการซักรายการนึง, ถามเรื่องอะไรต้องตอบได้, มีความรับผิดชอบสูงมาก, ทำโจทย์วิชา xxx ได้ทุกข้อ ติวให้รุ่นน้องที่จะไปแข่งระดับโลกได้
พ่อแม่ : วิจัยอย่างน้อย 1 อย่างก่อนจบปตรี, toefl 100 คะแนนขึ้น, ต้องได้คัดเลือกไปแลกเปลี่ยนเมืองนอก, ได้ทุนคณะ, ไปเรียนต่อเมกาจบมาทำงานเอกชนเงินเดือนเกินแสน
พ่อแม่เจอเราแต่ละที เค้าถามแต่เรื่องวิจัย กับอนาคต เค้ารักเรานะ แต่เหมือนเค้าไม่ยอมรับเราด้านที่เป็นคนล้มเหลวอะ เค้ามองเราเหมือนตัวสร้างความสำเร็จมากกว่า
อะ กลับสู่ความเป็นจริง
คะแนนเราตกมีนคณะ 5555, เราชอบวาดรูปไม่ได้ชอบอ่านหนังสือวิชาการ, เวลาว่างคือฝึกวาดรูปอย่างเดียว ไม่ได้ซุ่มอ่านหนังสือเหมือนเพื่อนๆในคณะ, ความจำไม่ดีอย่างแรง อ่านอะไรก็ลืม คำนวณก็โง่มากตอนนี้, วิชา xxx คือลืมหมดแล้ว ไม่ต้องพูดถึงติวรุ่นน้องเลยค่ะ 555
ตอนนี้เราเหมือนหลอกตัวเองไปวันๆ หลอกว่าเราเก่ง เรามีศักยภาพ แต่ความจริงเราไม่มีอะไรเลย เป็นเด็กธรรมดาคนนึงที่ไม่ถนัดอะไรซักอย่าง ทำอะไรก็ด้อยไปหมด เรียนก็เหมือนไม่เรียน คุยกับเพื่อนที่เก่งๆก็เหมือนอยู่คนละโลก
เหมือนเรากำลังตกจากหน้าผา…
ช่วงเดือนนี้ depress มากค่ะ depress ขนาดไปหาหมอจิตมาแล้ว เค้าบอกว่าเราปกตินะ แค่ตอนนี้เรียนในสิ่งที่ไม่ชอบ เค้าแนะนำให้เราลาออกจากคณะ แต่เราสงสารพ่อแม่ เค้าลงทุนกับเราเยอะแล้ว การดรอปจึงไม่ใช่ตัวเลือกแน่นอน
2 อาทิตย์หลังไปหาหมอจิต คือจะโดดตึก555 (กุปกติตรงไหนหมออออ) ถ้าแม่ไม่มาดึงออกจากหน้าต่าง เราคงไม่ได้มาพิมพ์กระทู้นี้ (แม่บอกว่าถ้าหนูโดด แม่โดดตามนะ และชาติต่อๆไปเราต้องตายด้วยกันอีก เราก็แบบ โอเค ไม่โดดก้ได้ ไม่อยากเจอแม่ละ เจอชาตินี้ชาติเดียวก็พอ ละเรากับแม่ก็ขำ)
ตอนนี้ทำอะไรก็ไม่มีความสุขเลย ไม่มีอะไรดีซักอย่าง หน้าตาไม่สวย หุ่นไม่ดี สมองก็บื้อ ไม่มีใครเอาอีก รู้สึกอยากตายจริงๆ เพื่อนๆชอบมองว่า เราเก่ง มีเหตุผล ผ่านอะไรมาเยอะ คงไม่ฆ่าตัวตายง่ายๆ เราอยากบอกว่ามันไม่จริงเสมอไป …
ตอนนี้เราเลยใช้ชีวิตอยู่คนเดียวซะส่วนใหญ่ อยากหายไปจากโลกเหมือนกัน
เห้อ บ่นมาเยอะแล้ว สุดท้ายอยากฝากคำถามถึงทุกคนว่า
-คนที่ถูกคาดหวังเยอะๆ เค้ามีความสุขได้ไง? เค้าได้ทำในสิ่งที่ชอบบ้างมั้ย?
-การทำในสิ่งที่ตัวเองชอบ มันไม่ทำให้คนอื่นผิดหวังกับเราเหรอ?
-และถ้าเมื่อไหร่ที่เราไม่เป็นเหมือนที่คนอื่นคาดหวังขึ้นมา คนอื่นๆจะยังอยู่เคียงข้างเราอยู่มั้ย?
-เราอ่อนแอแบบนี้ คนที่เค้าเห็นเราเป็นไอดอลเค้าจะไม่เสียใจเหรอ เรากำลังทำลายความฝันของเด็กน้อยอยู่หรือเปล่า?
ทุกคนบนโลกนี้คืออาจารย์ โปรดให้คำแนะนำแก่คนโง่เขลาคนนี้ด้วยเถิด