คือเรื่องมันเกิดขึ้นช่วงวันวาเลนไทน์ปีนี้แหละค่ะ ได้คุยได้รู้จักกัน ก่อนหน้านี้ก็รู้จักกันนะคะแต่ไม่ได่คุยกัน แต่มีกิจกรรมร่วมกันเลยได้รู้จักกันได้เริ่มคุยกัน คือเราก็คุยแบบจริงจังเลยค่ะเพราะเราไม่เปิดใจมาเป็นปีเพราะโดนหนักมากกับรักครั้งนั้น เขาก็โสดมาหลายปีแล้วค่ะเพราะเขาก็โดนหนักกับรักครั้งก่อนเหมือนกัน แต่ไม่เคยคิดว่าเขาจะมีคนคุยหรืออะไรเลยค่ะใส่ซื่อมากๆ555 เพราะเราไม่เปิดรับใครไม่คุยกับใครเลย เลยไม่ได้ตระหนักถึงข้อนี้ มันเลยเป็นเหตุที่เราทุ่มเทกับการเปิดใจครั้งนี้มาก เราเล่าให้เขาฟังนะว่าเจออะไรมามากถ้าจะเข้ามาเพราะอะไรก็ตามที่จะทำให้เราเสียใจ ให้เธอเดินไปตอนนี้แล้วเราจะเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิม จะถือว่ามันไม่เคยเกิดขึ้น แต่เขาก็บอกว่า "เราก็อาการเดียวกับเธอเรารู้ว่ามันเจ็บขนาดไหน" เราก็'โอเค'
แต่พอมาเจอเขาได้มารู้จักเขามากขึ้น
เขาเป็นคนที่กตัญญูขยันรักครอบครัวมากเป็นคนมีมารยาทน้อบน้อมถ่อมตน ดีและเป็นคนที่เสียสละ คือเอาง่ายๆก็สุภาบุรุษนั่นแหละค่ะทำให้เราเชื่อใจและรักเขาไปโดยไม่รู้ตัว
แต่ก็คุยไปเรื่อยๆโดนไม่ได้เปิดตัวค่ะเพราะคิดว่าเดี๋ยวรอดูก่อน ให้มั่นใจทางเขาก็ไม่ได้ถามถึงเรื่องนี้เราก็ไม่ได้พูดถึงเรื่องเปิดตัวเลยเพราะคิดว่าคุยแบบนี้ก็รู้สึกดี
คุยกันโทรหากันแบบมันชัดเจนโดยไม่ต้องบอกสถานะเลยค่ะ
แต่มีช่วงมีนาเมษาที่เรามีเหตุต้องไปทำงานที่ห่างจากเขา เขาก็เริ่มเปลี่ยนไป แล้วเราก็ถามนะคะว่าทำไมเปลี่ยนไปหรอ เขาก็ตอบว่า"เห็นเราทำงานมาก็ดึกแล้วเลยไม่อยากทักไปกวน"เราก็อ้อ โอเคเชื่อ โดยที่ไม่ได้เอ้ะใจเรื่องคนอื่นที่เข้ามาหรอกค่ะเพราะเชื่อใจมาก แต่ถึงจะเชื่อใจขนาดไหนมั่นใจแค่ไหนคนเราคุยกันตลอดรับรู้ได้ค่ะ ว่ามันไม่เหมือนเดิมเราเริ่มอยากจะพูดอยากจะเคลียเพราะเราก็ไม่ไหว บางครั้งเลิกงานมา4-5ทุ่มก็มานั่งร้องไห้ เกือบทุกวันมันรู้สึกว่ามันไม่ใช่แล้วรู้สึกว่าเราต้องเคลีย เลยรอถึงเดือนพฤษภาคม จึงได้ออกจากงานแล้วขึ้นมาที่เดิม ทุกอย่างมันกระจ่างค่ะ เขาไปคุยกับคนอื่นทั้งที่เขาบอกว่ายุ่งจนไม่มีเวลาคุยกับเราแต่เขามีเวลากับเขาคนนั้น เขาบอกว่าการโดนทำแบบนี้มันเจ็บ แต่เขาก็ทำกับเรา เราถามเลยค่ะว่า ที่เราคุยกันมา3-4เดือนมันหมายถึงอะไร เธอจะไม่เปิดตัวเราเราก็ไม่ว่าอะไรขอแค่ซื่อสัตย์ได้ไหม เธอมีเราในฐานะอะไรว่ะ! เขาพูดคำนึงออกมาเราเจ็บมากค่ะ เขาพูดออกมาว่า "กูก็ไม่รู้วะ กูไม่รู้ว่ากุรักมั้ย" เขาลังเลเขาพยายามเลี่ยงที่เรื่องที่เราจะเคลียกับเขาตลอดค่ะ เขาไม่แมนเลยค่ะ ไม่รักก็น่าจะบอกกันตรงๆ เราได้ยินเราก็โอเคค่ะ "งั้นเธอก็ไปตามทางของเธอนะ" เขากลับบอกว่า "กูอยากมีคนคุยนะ แต่กูไม่ได้คุยกับใครแบบนี้นอกจากเลย" เขาจะอาจจะหมายความประมาณว่า คุยกับคนอื่นไม่ได้แสดงถึงความห่วงใยหรืออะไรมากกว่าคุยเฉยๆ แต่เรากลับให้โอกาสเขานะ เราใจอ่อนเองค่ะโง่มากมั้งตอนนั้น แต่ความรู้สึกเราก็ไม่ได้ให้เขาไปเต็ม100%เหมือนก่อนแล้วค่ะ แต่คุยมาเรื่อยๆเขาก็เป็นแบบเดิมค่ะ เราก็โอเค เราพอวะเขาก็ไปเลยค่ะเราก็ โอ้โหเธอตัดเราได้ง่ายจังเลยเสียใจมาก ยอมรับค่ะว่ารอเขามาตลอด
แล้วประมาณเดือนกว่าๆเขากลับมาค่ะ เพื่อนเราก็มาเล่าให้ฟังว่าเขาโดนคนที่เขาคุยเทนะ เห็นไปกดความรู้สึกเศร้าในโพสต์ของคนนั้นด้วยทุกโพสต์ และเพ้อมากๆ
เราก็รู้แหละค่ะ เลยถามว่า "การที่กลับมาจากที่ตัดเยื่อตัดใยกับกุไปเนี้ย ไม่รักใครแล้วเขาไม่รักตอบรึเปล่าว่ะ" เราถามแบบนั้นเพราะอยากจะรู้ว่าเขาจะโกหกเรารึเปล่า แน่นอนค่ะเขาตอบว่า"ไม่ คิดถึงเลยกลับมา"
เราก็รู้สึกว่าเธอคงเห็นเราโง่มากสินะ ใช่เราโง่และยังรักเธอ เรากลับไปค่ะ (เขาหันมาเจอเราอยู่ที่เดิมตลอดเลยจะไปเมื่อไหร่ก็ได้ไง) กลับมาครั้งนี้ก็ดีค่ะมันดีมาก
จนนานมากๆเราเลยถามเขาว่า ยังคุยกับเขาคนนั้นอยู่ไหม เขาบอกไม่คุยกันนานแล้ว เราก็เชื่อ(อีกแล้ว) ก็ปกติ จนมาเดือนนี้เป็นเดือนที่สาหัสมากค่ะ เราได้รู้ได้ได้ยินได้เห็นอะไรที่เราเจ็บมาก เราก็เงียบค่ะเพราะเรายังไม่พร้อมจะเสียเขาไปเลยเลือกเงียบเราพยามจะตัดใจหลายครั้งแต่ก็ใจอ่อนทุกที หลังๆมาอาทิตย์นี้แหละค่ะเรากลับบ้านมานั่งร้องไห้ตลอดเมื่อวานก็ร้องค่ะ5555มันไม่ไหวมันต้องร้องพอไปเจอกับเขาเราก็ทำตัวปกติ วันนี้ เราไปทานข้าวกันเลยขอดูโทรศัพท์ค่ะ ซึ่งตลอด5-6เดือนนี้เราไม่ยุ่งไม่เช็คโทรศัพท์อะไรเลยค่ะ พอเราเอ่ยว่าขอดูโทรศัมพ์หน่อย เขาเลิ่กลั่นมากค่ะแล้วก็พยายามจะไม่ให้เราดู เราเลยพูดแบบน้ำเสียงที่ไม่เคยใช้กับเขามาก่อน เขาก็เอาให้เราดูค่ะ เราก็เข้าดูแชท เราจุกค่ะแต่ใบหน้าเรายิ้มเพื่อกลบเกลื่อน แต่มันจุกจนร้องไม่ออกมันทำได้แค่ยิ้ม เขายังคุยกันเขาพูดกันอย่างมีความสุข คนของเราก็พูดเหมือนเขาไม่มีเราเลยด้วยซ้ำ มันเหี้*มากค่ะตอนนั้น เราก้ทำตัวปกติค่ะ เขาไม่รู้รึอาจจะรู้ก็ได้ค่ะว่าเราเห็นรึไม่เห็น เราทำตัวปกติ เราจึงให้เขามาส่งแล้วแยกทางกันกลับบ้าน ตอนนี้เริ่มอยากจะออกห่างค่ะ อยากจะเดินออกมาแต่เราใจอ่อนตลอด เพื่อนด่าแล้วด่าอีกค่ะ เพื่อนผู้ชายมันบอกว่า "กูอยากได้เป็นแฟนวะ กูจะคุยสัก10คน ถ้าจับได้กูก็แค่ขอโทษ "
เรานี่เจ็บจี๊ดเลยค่ะะ มีใครพอจะมีคำที่ทำให้เราจุกเจ็บถึงความโง่ง้าวของเรามั้ยค่ะ
#รึแนะนำวิธีที่คุณเคยใช้ตัดใจมาช่วยบอกทีค่ะเริ่มไม่ไหวแล้ว
เรามันอ่อนแอเกินไปเลิกรักเขาไม่ได้สักที เห้อ~~
คนอ่อนแอคนนี้ที่โง่ขอคำแนะนำจากกูรูความรักทีคะ
เขาเป็นคนที่กตัญญูขยันรักครอบครัวมากเป็นคนมีมารยาทน้อบน้อมถ่อมตน ดีและเป็นคนที่เสียสละ คือเอาง่ายๆก็สุภาบุรุษนั่นแหละค่ะทำให้เราเชื่อใจและรักเขาไปโดยไม่รู้ตัว
แต่ก็คุยไปเรื่อยๆโดนไม่ได้เปิดตัวค่ะเพราะคิดว่าเดี๋ยวรอดูก่อน ให้มั่นใจทางเขาก็ไม่ได้ถามถึงเรื่องนี้เราก็ไม่ได้พูดถึงเรื่องเปิดตัวเลยเพราะคิดว่าคุยแบบนี้ก็รู้สึกดี
คุยกันโทรหากันแบบมันชัดเจนโดยไม่ต้องบอกสถานะเลยค่ะ
แต่มีช่วงมีนาเมษาที่เรามีเหตุต้องไปทำงานที่ห่างจากเขา เขาก็เริ่มเปลี่ยนไป แล้วเราก็ถามนะคะว่าทำไมเปลี่ยนไปหรอ เขาก็ตอบว่า"เห็นเราทำงานมาก็ดึกแล้วเลยไม่อยากทักไปกวน"เราก็อ้อ โอเคเชื่อ โดยที่ไม่ได้เอ้ะใจเรื่องคนอื่นที่เข้ามาหรอกค่ะเพราะเชื่อใจมาก แต่ถึงจะเชื่อใจขนาดไหนมั่นใจแค่ไหนคนเราคุยกันตลอดรับรู้ได้ค่ะ ว่ามันไม่เหมือนเดิมเราเริ่มอยากจะพูดอยากจะเคลียเพราะเราก็ไม่ไหว บางครั้งเลิกงานมา4-5ทุ่มก็มานั่งร้องไห้ เกือบทุกวันมันรู้สึกว่ามันไม่ใช่แล้วรู้สึกว่าเราต้องเคลีย เลยรอถึงเดือนพฤษภาคม จึงได้ออกจากงานแล้วขึ้นมาที่เดิม ทุกอย่างมันกระจ่างค่ะ เขาไปคุยกับคนอื่นทั้งที่เขาบอกว่ายุ่งจนไม่มีเวลาคุยกับเราแต่เขามีเวลากับเขาคนนั้น เขาบอกว่าการโดนทำแบบนี้มันเจ็บ แต่เขาก็ทำกับเรา เราถามเลยค่ะว่า ที่เราคุยกันมา3-4เดือนมันหมายถึงอะไร เธอจะไม่เปิดตัวเราเราก็ไม่ว่าอะไรขอแค่ซื่อสัตย์ได้ไหม เธอมีเราในฐานะอะไรว่ะ! เขาพูดคำนึงออกมาเราเจ็บมากค่ะ เขาพูดออกมาว่า "กูก็ไม่รู้วะ กูไม่รู้ว่ากุรักมั้ย" เขาลังเลเขาพยายามเลี่ยงที่เรื่องที่เราจะเคลียกับเขาตลอดค่ะ เขาไม่แมนเลยค่ะ ไม่รักก็น่าจะบอกกันตรงๆ เราได้ยินเราก็โอเคค่ะ "งั้นเธอก็ไปตามทางของเธอนะ" เขากลับบอกว่า "กูอยากมีคนคุยนะ แต่กูไม่ได้คุยกับใครแบบนี้นอกจากเลย" เขาจะอาจจะหมายความประมาณว่า คุยกับคนอื่นไม่ได้แสดงถึงความห่วงใยหรืออะไรมากกว่าคุยเฉยๆ แต่เรากลับให้โอกาสเขานะ เราใจอ่อนเองค่ะโง่มากมั้งตอนนั้น แต่ความรู้สึกเราก็ไม่ได้ให้เขาไปเต็ม100%เหมือนก่อนแล้วค่ะ แต่คุยมาเรื่อยๆเขาก็เป็นแบบเดิมค่ะ เราก็โอเค เราพอวะเขาก็ไปเลยค่ะเราก็ โอ้โหเธอตัดเราได้ง่ายจังเลยเสียใจมาก ยอมรับค่ะว่ารอเขามาตลอด
แล้วประมาณเดือนกว่าๆเขากลับมาค่ะ เพื่อนเราก็มาเล่าให้ฟังว่าเขาโดนคนที่เขาคุยเทนะ เห็นไปกดความรู้สึกเศร้าในโพสต์ของคนนั้นด้วยทุกโพสต์ และเพ้อมากๆ
เราก็รู้แหละค่ะ เลยถามว่า "การที่กลับมาจากที่ตัดเยื่อตัดใยกับกุไปเนี้ย ไม่รักใครแล้วเขาไม่รักตอบรึเปล่าว่ะ" เราถามแบบนั้นเพราะอยากจะรู้ว่าเขาจะโกหกเรารึเปล่า แน่นอนค่ะเขาตอบว่า"ไม่ คิดถึงเลยกลับมา"
เราก็รู้สึกว่าเธอคงเห็นเราโง่มากสินะ ใช่เราโง่และยังรักเธอ เรากลับไปค่ะ (เขาหันมาเจอเราอยู่ที่เดิมตลอดเลยจะไปเมื่อไหร่ก็ได้ไง) กลับมาครั้งนี้ก็ดีค่ะมันดีมาก
จนนานมากๆเราเลยถามเขาว่า ยังคุยกับเขาคนนั้นอยู่ไหม เขาบอกไม่คุยกันนานแล้ว เราก็เชื่อ(อีกแล้ว) ก็ปกติ จนมาเดือนนี้เป็นเดือนที่สาหัสมากค่ะ เราได้รู้ได้ได้ยินได้เห็นอะไรที่เราเจ็บมาก เราก็เงียบค่ะเพราะเรายังไม่พร้อมจะเสียเขาไปเลยเลือกเงียบเราพยามจะตัดใจหลายครั้งแต่ก็ใจอ่อนทุกที หลังๆมาอาทิตย์นี้แหละค่ะเรากลับบ้านมานั่งร้องไห้ตลอดเมื่อวานก็ร้องค่ะ5555มันไม่ไหวมันต้องร้องพอไปเจอกับเขาเราก็ทำตัวปกติ วันนี้ เราไปทานข้าวกันเลยขอดูโทรศัพท์ค่ะ ซึ่งตลอด5-6เดือนนี้เราไม่ยุ่งไม่เช็คโทรศัพท์อะไรเลยค่ะ พอเราเอ่ยว่าขอดูโทรศัมพ์หน่อย เขาเลิ่กลั่นมากค่ะแล้วก็พยายามจะไม่ให้เราดู เราเลยพูดแบบน้ำเสียงที่ไม่เคยใช้กับเขามาก่อน เขาก็เอาให้เราดูค่ะ เราก็เข้าดูแชท เราจุกค่ะแต่ใบหน้าเรายิ้มเพื่อกลบเกลื่อน แต่มันจุกจนร้องไม่ออกมันทำได้แค่ยิ้ม เขายังคุยกันเขาพูดกันอย่างมีความสุข คนของเราก็พูดเหมือนเขาไม่มีเราเลยด้วยซ้ำ มันเหี้*มากค่ะตอนนั้น เราก้ทำตัวปกติค่ะ เขาไม่รู้รึอาจจะรู้ก็ได้ค่ะว่าเราเห็นรึไม่เห็น เราทำตัวปกติ เราจึงให้เขามาส่งแล้วแยกทางกันกลับบ้าน ตอนนี้เริ่มอยากจะออกห่างค่ะ อยากจะเดินออกมาแต่เราใจอ่อนตลอด เพื่อนด่าแล้วด่าอีกค่ะ เพื่อนผู้ชายมันบอกว่า "กูอยากได้เป็นแฟนวะ กูจะคุยสัก10คน ถ้าจับได้กูก็แค่ขอโทษ "
เรานี่เจ็บจี๊ดเลยค่ะะ มีใครพอจะมีคำที่ทำให้เราจุกเจ็บถึงความโง่ง้าวของเรามั้ยค่ะ
#รึแนะนำวิธีที่คุณเคยใช้ตัดใจมาช่วยบอกทีค่ะเริ่มไม่ไหวแล้ว
เรามันอ่อนแอเกินไปเลิกรักเขาไม่ได้สักที เห้อ~~