ยอมรับนะ...เวลารักใครเเล้วอะเเมร่งไม่มีคำว่าเผื่อใจหรอกรู้เเค่ว่ารักใครต้องรักไห้สุดๆไปเลย...เเต่เเล้วมันก็จบลงด้วยความเจ็บทุกครั้ง..ร้องไห้ทุกครั้งจะกี่ครั้งก็ยังเหมื่อนเดิมจนตอนนี้หัวใจมันสั่งว่าหรือเราควรอยู่คนเดียวดีวะ...อีกใจก็คิดว่าลองดูอีกครั้งพอมีใครคนหนึงเข้ามาเรารู้สึกได้ว่าหัวใจกับไม่รู้สึกอะไรเลย...เหมื่อนมันเจ็บระเเวงไปหมดหัวใจมันคงเเข็งเป็นหินไปแล้วเเละเราก็ทำคนนั้นคนนี้เสียใจจนคนปัจจุบันมีคนๆหนึงเข้ามาเราสงสารเขาไม่อยากไห้เขาเสียใจเเต่ทำไมหัวใจกับด้านช้าไปหมด
#เขาเรียกว่ากลัวการเริ่มต้นใหม่หรือป่าว