เราเรียนได้คะแนนท็อปแต่เวลาทำงานกลุ่ม เพื่อนยังไม่ค่อยสนใจเรา เมินเรา จะให้เพื่อนหันมาฟังทีต้องเรียก แต่เพื่อนอีกคน คะแนนก็ไม่ได้ดีเลย กลางๆ แต่เวลาทำงานกลุ่มจะพูดอะไร เสนอความเห็นอะไร เพื่อนฟัง เพื่อนสนใจตลอด คือไม่ต้องเรียก ออกแรงเลย แค่อ้าปาก เพื่อนก็พร้อมแล้วอะ เราเริ่มคิดว่าเพราะอะไร มันไม่ได้อยู่ที่ความฉลาดหรือความเก่ง มันอยู่ที่สองอย่างที่เราไม่รู้ว่ามันคืออะไร 1.การตัดสินคนตอนเริ่มต้น ตอนเริ่มต้นที่รู้จักกันแรกๆ เราห่วยมากค่ะ ไม่เอาไหน ชอบมาสาย และไม่อ่านหนังสือสอบคะแนนเลยน้อย เพื่อนเลยตัดสินจากตอนนั้นแล้วก็เชื่อคำตัดสินแรกเรื่อยมา
2.บุคลิกเราค่ะ คนที่เพื่อนฟังจะเป็นคนบุคลิกแบบมั่นใจ เด็ดขาด ชัดถ้อยชัดคำ แต่เราจะนุ่มนิ่ม พูดเบาๆ ด้องแด้งๆ ผู้หญิงที่ดูภายนอกเหมือนตุ๊กตายูนิคอร์นอะไรประมาณนั้น มันอาจทำให้มองยังไงก็ดูไม่เก่ง ไม่น่าเชื่อถือ ไม่ฟัง คนแบบนี้ไม่รู้อะไรหนักๆหรอก

ตอนแรกๆที่โดนเราเคยพยายามมากๆให้คนอื่นสนใจเราเวลาทำงานกลุ่ม แต่พยายามมากๆก็เหนื่อยนะคะ เพื่อนก็อึดอัดที่โดนเราลากให้หันมาฟังให้ได้
เราเกรงใจเพื่อน เลยคิดว่า ถ้าไม่มีใครฟัง เราก็อยู่เงียบๆ ฟังคนอื่นอย่างเดียวก็ได้ ตัวเองก็ได้แนวคิดจากคนอื่นด้วย
ถึงจะไม่มีใครมั่นใจในตัวเราเลย แต่เราก็ต้องมั่นใจในตัวเองเข้าไว้ ว่าแล้วก็หมั่นพัฒนาตัวเอง
ไม่มีใครถามอะไรเราก็เหนื่อยที่จะเสนอความเห็น การพยายามเรียกความสนใจมันเหนื่อยมากเลยค่ะ
นั่งฟังเงียบๆดีกว่า

---

เรามาตั่งกระทู้เพราะอยากถามคนมีประสบการณ์ ว่าที่เราตั้งสมมติฐานไว้สองข้อถึงสาเหตุที่เพื่อนไม่สนใจ มันใช่จริงๆหรือเปล่า
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้ใส่ข้อความ