วันนี้มันก็เป็นวันครบรอบ6เดือนที่เราเลิกกัน....
งั้นผมจะเข้าเรื่องเลยแล้วกันนะ...
ช่วงที่ผมเรียนอยู่มอ6 ตอนนั้นผมกำลังจะ จบพอดี ผมได้มาเจอกับผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งเขาเป็นรุ่นพี่ เราเจอกันใน Facebook ผมก็ไม่รู้ว่าเธอชอบผมได้ยังไงเพราะเธอน่ะสวยมาก หลังจากที่เราแอบกดไลท์รูปผัดกันไปผัดกันมา แล้วเราก็ได้เจอกันที่ร้านเหล้าแห่งหนึ่ง เพราะกลับจากร้านเหล้าผมก็ตัดสินใจทักหาเธอแล้วเธอก็บอกมาว่าเธอชอบผม ผมก็แปลกใจไม่คิดว่าเธอจะชอบผมได้ไงว่ะ คิดในใจผมก็ทำเป็นแบบเหมือน แกล้งโง่ไม่รู้ว่าเธอชอบ หลังจากนั้นเราก็เริ่มคุยกันมาสักพัก ผมพยายามตีตัวออกห่างเธอหลายครั้งเพราะผมรู้ว่าเราคงเข้ากันไม่ได้เธอยังกันนางฟ้าผมดิ หมาวัดชัดๆแต่มันก็ไม่เป็นผลผมพยายามเงียบไปเกือบสามวันแต่เธอก็ไม่ท้อแท้ ถึงส่งข้อความหาผมจนวันที่4 ผมก็เริ่มอดใจไม่ไหวหลังจากนั้นผมก็ได้คุยกับเธอเราคุยกันอยู่สักพักผมถามเธอว่าเธอชอบผมเพราะอะไร เธอ:บอกว่าไม่รู้เหมือนกันเห็นเธอรักสุนัขมันก็เผลอไปชอบเองหลังจากนั้นเราก็คุยกันมาเรื่อยๆ ผมก็ยังไม่แน่ใจนะครับว่าผมจะทำได้หรือเปล่าเพราะผมเคยอกหักมาครั้งหนึ่ง ผมพูดกับเธอ ตอนที่ผมจะขอเธอเป็นแฟน ผมบอกเธอว่าผมกลัวความรู้สึกนี้มากกลัวว่าวันหนึ่งผมรักเธอมากๆผมจะกลับไปอยู่จุดๆเดิม จุดที่ผมเกือบก้าวผ่านมันไม่ได้ คือ คำว่า'hurt' เธอบอกว่า: ไม่เป็นไรเธอชอบก็คือชอบรักก็คือรักและจะไม่นอกใจไม่ต้องเป็นห่วง เธอบอกกับผมว่าอย่างนี้ หลังจากที่ผมกับเธอคบกันมาสักพักนึงผมก็ยังไม่ได้รู้สึกว่าผมรักเธอมากเท่าไหร่นะครับเพราะผมเป็นคน ที่รักใครอยาก คบกันจนมาถึงวัน countdown เธอพูดกับผมหลายอย่างว่า: เราก็คบกันมาจะ6-7เดือนแล้ว เธอยังไม่เชื่อมั่นในตัวเราอีกเหรอ. เธอพูดกับผมหลายอย่างมากจนทำให้ผมสะดุ้งทำให้ผม เก็บมาคิดหลายๆอย่าง ผมควรปรับปรุงตัวเองเพื่อเธอแล้วผมก็ทำมันหลังจากวันนั้นที่เธอพูดกับผม ผมเอาใจใส่เธอมากขึ้นผมใส่ใจทุกรายละเอียดของเธอไม่ว่าจะเป็นเรื่องเล็กๆน้อยๆผมให้ความสำคัญกับเธอมากขึ้นทุกวันทุกวันแต่ก่อนผมชอบเที่ยวผมก็เลิก ผมไปเฉพาะกับเธอ เมื่อก่อนไปไหนผมชอบปิดโทรศัพท์ไม่ตอบแชทไม่เปิดเสียงมือถือผมเปลี่ยนทุกอย่างที่เป็นตัวของผมเพื่อคนที่ผมรักผมเริ่มรักเธอมากขึ้นมากขึ้นจนผมไม่รู้ตัวแล้วเธอก็ happy ในสิ่งที่ผมทำให้เธอช่วงเวลานั้นผมมีความสุขมากที่ได้อยู่กับเธอไม่ว่าจะไปไหนกินข้าวทำอะไรดูหนังเราจะอยู่ด้วยกันตลอดเราไม่เคยห่างกันแม้ว่า ผมจะมีธุระสำคัญแค่ไหน ผมก็จะรีบทำมันเพื่อให้เวลากับเธอมากที่สุดเราตัวติดกันสักพัก จนเวลามาถึงสิ้นเดือนมกราเธอเกียมตัวจะไปฝึกงานผมก็ช่วยเธอทุกอย่างเท่าที่ผมจะทำได้ผมให้เวลาเต็มที่อยู่กับเธอช่วยทำโน่น ทำนี่จัดของเก็บของอะไรที่สำคัญสำคัญ เพราะเธอจะไปฝึกงานที่ต่างจังหวัดเธอไปอยู่ประมาณ 3 เดือนเราก็คุยกันเรื่อยๆ เธอกลับมาหาผมบ้าง บางที 2อาทิตย์ครั้งหนึ่งหรือว่าอาทิตย์ละครั้งวันนั้นผมจำได้มันจะเข้าเดือนที่สามที่เธอฝึกงานผมอดคิดถึงเธอไม่ไหวผมตื่นเช้ามาผมขับรถ ZoomerX ซึ่งเป็นรถคู่ใจของผม ผมเก็บของ ใส่กระเป๋าเดินทางผมมีเงินเก็บอยู่แค่ 1300 บาทตอนนั้นผมตัดสินใจขับรถออกจากบ้านเพื่อไปหาเธอที่ต่างจังหวัดเส้นทางมันก็ไม่ไกลเท่าไหร่ 200กิโล แต่มันจะลำบากนิดหนึ่ง เพราะมันเป็นหนทางที่เค้ากำลังก่อสร้างผมขับรถประมาณ 5 ชั่วโมงได้กว่าจะถึงแต่ก็มีความสุขที่ได้ไปหาเธอที่นั่นโดยที่ผมไม่ได้บอกเธอพอผมไปถึงจังหวัดนั้นผมรีบโทรหาเธอผมบอกเธอว่าผมอยู่หน้าที่ทำงานเธอน่ะ ฉันมาหาเธอแล้วน่ะ เธอตกใจแล้วเธอดีใจมาก เมื่อเห็นผมเธอวิ่งเข้ามาเหมือนจะกอดแต่ไม่กอด55 บอกว่าเธอเขีน ผมจำรอยยิ้มของเธอได้เลยวันนั้นผมมีความสุขมากที่เห็นคนที่ผมรักยิ้มแบบมีความสุขที่สุด เธอถามผมว่า มาทำไมไม่บอก ผมตอบไปว่าถ้าบอกก็ไม่ได้มาดิ หลังจากนั้นเราก็ออกไปกินข้าวดูหนังไปเที่ยวในสถานที่ที่ยังไม่เคยไปเธอลางานไปวันหนื่ง มันเป็นวันนึงที่สั้นมาก แล้วมันก็รู้สึกว่านานเหมือนกัน หลังจากนั้นผมก็เดินทางกลับมา ผ่านไปประมาณ 2-3 อาทิตย์เธอก็เสร็จภารกิจของเธอ เธอดีใจมากที่เธอกลับมาอยู่บ้าน ผมร่วมดีใจกับความสำเร็จของเธอครั้งนี้แล้วเธอก็ดีใจที่มีผมอยู่ข้างๆ เรามีความสุขด้วยกันจนถึงเทศกาลสงกรานต์รักมันก็เริ่ม มีสัญญาณที่ไม่ดีนิดๆ แต่มันก็เป็นแค่ปัญหาที่ทะเลาะกันเล็กน้อยเราก็ยังรักกันเหมือนเดิมหลังจากสงกานจบไปเรารักกันมาได้ 1 ปี พอเข้าหนึ่งปีได้ไม่นานเรากลับมาทะเลาะกันอีกครั้งแต่ครั้งนี้ดูเหมือนว่าเธอจะดูจริงจังเธอบอกกับผมว่าเธอเบื่อไม่รู้เป็นเพราะอะไรผมพยายามถามเธอหลายครั้งเธอก็ตอบได้ แค่บอกว่าเบื่อ เราทะเลาะกันเกือบทุกครั้งที่เจอไม่ว่าจะทานข้าวหรือว่าทำอะไร ผมพยายามปรับจูน แต่มันก็ได้ผลแป๊บเดียวแล้วกลับมาทะเลาะกันอีกวกไปวนมาเธอบอกเลิกผมหลายครั้ง แต่ว่าเราก็ยังกลับมาคบกันน่ะเพราะทุกครั้งที่เธอโกรธผมจะเป็นฝ่ายที่ตามง้อไม่ว่าผมจะผิดหรือเธอผิดผมจะยอมเป็นฝ่ายเสียเปรียบให้เธอเสมอ เพราะผมรักเธอมากแล้ว ผมพยายามยื้อ จนมาถึงช่วง countdown อีกปีผมรู้สึกได้เลยว่ามันเริ่มจะไม่ดีแล้วและผมก็ทำตัวเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นทุกครั้งเราเริ่มทะเลาะกันหนักขึ้น แต่ผมก็ยังคิดจะยื้อเธอ จนมาถืงเดือนมกราผม ประสบอุบัติเหตุอีกครั้ง จนทำให้ผมเข้าใจว่าคนที่รักผมจริงคือแม่ของผม เธอไม่เคยมาดูผมแม้แต่ครั้งเดียว ผมก็เริ่มทำใจตั้งแต่ตรงนั้นแล้วจนพอมาถึงวันเกิดเธอปีนี้เดือนกุมภาผมรีบรักษาตัวเองให้หายให้ทันแต่ก่อนจะถึงวันเกิดเธอ เธอบอกเลิกผมอีกคั้ง ผมพยายามตามง้อแล้วก็สำเร็จอีกครั้งผมบอกกับเธอว่าเธอของขัวนปีนี้เราไม่มีอะไรจะให้นะ เราให้ได้แค่รักนะเราสัญญาว่าเราจะไม่มีวันหมดรักเธอ เธอเงียบไปสักพักแล้วเธอก็พิมพ์ตอบกลับผมมาว่าอืมไม่เป็นไรในใจผมคิดว่าเธอจะเข้าใจผมแต่ลืกๆแล้วเธอก็เก็บมันไว้เหมือนกัน ผมรู้สึกน้อยใจตัวเองมาก ที่ปีนี้ผมไม่มีของขวัญให้เธอเลย หลังจากนั้นเราก็เริ่มห่างกันเรื่อยๆไม่เหมือนเมื่อก่อนจนมาถึงสงกานอีกปีมันเป็นวันที่ 12 เมษา วันนั้นเธอไปงานเลี้ยงที่ ออฟฟิศ ด้วยความที่ผมเป็นห่วงผมถามเธอจะกลับกี่โมงจะไปไหนต่อเธอโกหกผมว่าเธอจะกลับแล้วแต่เธอไปดื่มอีกที่หนึ่ง แล้วผมก็บอกกับเธอว่าผมจะออกไปดื่มกับเพื่อนนะถ้าไปไหนบอกด้วยอย่าโกหกนะบังเอิญเราไปที่เดียวกันพอดีผมไปเจอกับเธอในนั้นทั้งๆที่เธอบอกกับผมว่าเธอกลับบ้านแล้วเราทะเลาะกันที่นั่น จนเธอเอ่ยปากบอกเลิกกับผม ด้วยอารมณ์ที่ผมโมโหผมเลยบอกว่าเลิกก็เลิกผมก็ไม่คิดนะว่า คราวนี้เธอจะไปจริงๆ แล้วเราแยกย้ายกันที่ตรงนั้น ผมนั่งร้องไห้กับเพื่อน ผมเมาจนไม่ได้สติวันนั้น ต่อมาวันที่ 16 เมษามันเป็นวันที่ผมเจ็บที่สุดผมบังเอิญไปเจอเธออีกครั้งในสถานที่เล่นน้ำสงกานแห่งหนึ่งซึ่งเธอมากับแฟนใหม่ของเธอวันนั้นผมเจ็บที่สุดผมไม่คิดเลยว่าคนที่บอกผมว่าการนอกใจมันเป็นสิ่งที่เธอเกลียดที่สุด แต่เธอกับทำมันผมร้องไห้. ผมยกมือซ้ายของผมขึ้นมาแล้วชกไปที่เสาเหล็กซึ่งมันเป็นเสา เต็นท์ที่เขากลางไว้เพื่อเล่นน้ำสงกานร์ นิ้วผมหักไปหนึ่งนี้ว ผมเดินออกจากที่นั่นพร้อมกับความเสียใจผมกลับมาบ้านผมนั่งร้องไห้ในห้องนอน 3 วันหลังจากนั้นผมก็เมา ดื่มจนสว่างทุกวันเป็นเวลาราวอาทิตย์หนึ่ง หลังจากนั้นผมเริ่มตั้งสติแล้วผมก็คิดได้การทำแบบนี้มันไม่ได้ทำให้ลืมเธอเลยมันแย่ลงไปทุกวัน ผมเริ่มเปลี่ยนแปลงตัวเองจากการวิ่งทุกครั้งที่ผมเสียใจมากๆผมจะ ออกไปวิ่งให้เหนื่อยที่สุดเพื่อผมจะไม่คิดเรื่องราวเหล่านี้ มันช่วยผมได้อยู่สักพักหลังจากนั้นผมกลับมาคิดถึงเธออีกคั้ง แต่ครั้งนี้มันไม่เหมือนเดิมผมเริ่มเข้าใจอะไรหลายๆอย่างผมเริ่มรู้สึกมีความสุขเมื่อเห็นเธอยิ้มตอนอยู่กับเขาเห็นเธอสบายใจเห็นเธอกลับมาสดใสอีกครั้งผมดีใจทุกครั้งที่ได้เห็นเธอแต่ผมเลือกที่จะไม่แสดงออก ดีใจที่เธอได้คบกับเขาเพราะเขาดูแลเธอได้ทุกอย่าง เค้าให้ในสิ่งที่ผมให้เธอไม่ได้เค้าเข้ากับครอบครัวเธอได้โดยที่เธอไม่ต้องให้เค้าปรับอะไรเค้าพร้อมทุกอย่าง แต่บางครั้งผมก็แอบเสียใจที่ผมรักสาคนที่ผมรักไม่ได้จากนี้ผมอยากบอกกับเธอหลายๆอย่างที่ผมยังไม่เคียได้พูดผมเคารพการตัดสินใจของเธอทุกอย่างผมมีความสุข แม้ลึกๆข้างใน ผมร้องไห้ก็ตาม ผมพอใจ ที่เห็นคนที่ผมรักได้ดีสุดท้ายนี้ผมอยากบอกเธอว่าผมไม่เคยโกรธเธอเลยเธอคืออดีตที่เจ็บที่สุดสำหรับผมและดีที่สุดเช่นกัน... คิดถืงน่ะ รักมากด้วย..🙂
ผมหวังว่าเรื่องราวผมจะเป็นกำลังใจให้คนที่อกหักหรือว่าท้อแท้ในความรักตอนนี้ผมอยากขอให้ทุกคนรักกันมากๆจงรักในตัวตนที่เป็นเขาอย่ารักในตัวตนที่คุณอยากให้เขาเป็น^^
ปัญหาเรื่องผมรักของผม
งั้นผมจะเข้าเรื่องเลยแล้วกันนะ...
ช่วงที่ผมเรียนอยู่มอ6 ตอนนั้นผมกำลังจะ จบพอดี ผมได้มาเจอกับผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งเขาเป็นรุ่นพี่ เราเจอกันใน Facebook ผมก็ไม่รู้ว่าเธอชอบผมได้ยังไงเพราะเธอน่ะสวยมาก หลังจากที่เราแอบกดไลท์รูปผัดกันไปผัดกันมา แล้วเราก็ได้เจอกันที่ร้านเหล้าแห่งหนึ่ง เพราะกลับจากร้านเหล้าผมก็ตัดสินใจทักหาเธอแล้วเธอก็บอกมาว่าเธอชอบผม ผมก็แปลกใจไม่คิดว่าเธอจะชอบผมได้ไงว่ะ คิดในใจผมก็ทำเป็นแบบเหมือน แกล้งโง่ไม่รู้ว่าเธอชอบ หลังจากนั้นเราก็เริ่มคุยกันมาสักพัก ผมพยายามตีตัวออกห่างเธอหลายครั้งเพราะผมรู้ว่าเราคงเข้ากันไม่ได้เธอยังกันนางฟ้าผมดิ หมาวัดชัดๆแต่มันก็ไม่เป็นผลผมพยายามเงียบไปเกือบสามวันแต่เธอก็ไม่ท้อแท้ ถึงส่งข้อความหาผมจนวันที่4 ผมก็เริ่มอดใจไม่ไหวหลังจากนั้นผมก็ได้คุยกับเธอเราคุยกันอยู่สักพักผมถามเธอว่าเธอชอบผมเพราะอะไร เธอ:บอกว่าไม่รู้เหมือนกันเห็นเธอรักสุนัขมันก็เผลอไปชอบเองหลังจากนั้นเราก็คุยกันมาเรื่อยๆ ผมก็ยังไม่แน่ใจนะครับว่าผมจะทำได้หรือเปล่าเพราะผมเคยอกหักมาครั้งหนึ่ง ผมพูดกับเธอ ตอนที่ผมจะขอเธอเป็นแฟน ผมบอกเธอว่าผมกลัวความรู้สึกนี้มากกลัวว่าวันหนึ่งผมรักเธอมากๆผมจะกลับไปอยู่จุดๆเดิม จุดที่ผมเกือบก้าวผ่านมันไม่ได้ คือ คำว่า'hurt' เธอบอกว่า: ไม่เป็นไรเธอชอบก็คือชอบรักก็คือรักและจะไม่นอกใจไม่ต้องเป็นห่วง เธอบอกกับผมว่าอย่างนี้ หลังจากที่ผมกับเธอคบกันมาสักพักนึงผมก็ยังไม่ได้รู้สึกว่าผมรักเธอมากเท่าไหร่นะครับเพราะผมเป็นคน ที่รักใครอยาก คบกันจนมาถึงวัน countdown เธอพูดกับผมหลายอย่างว่า: เราก็คบกันมาจะ6-7เดือนแล้ว เธอยังไม่เชื่อมั่นในตัวเราอีกเหรอ. เธอพูดกับผมหลายอย่างมากจนทำให้ผมสะดุ้งทำให้ผม เก็บมาคิดหลายๆอย่าง ผมควรปรับปรุงตัวเองเพื่อเธอแล้วผมก็ทำมันหลังจากวันนั้นที่เธอพูดกับผม ผมเอาใจใส่เธอมากขึ้นผมใส่ใจทุกรายละเอียดของเธอไม่ว่าจะเป็นเรื่องเล็กๆน้อยๆผมให้ความสำคัญกับเธอมากขึ้นทุกวันทุกวันแต่ก่อนผมชอบเที่ยวผมก็เลิก ผมไปเฉพาะกับเธอ เมื่อก่อนไปไหนผมชอบปิดโทรศัพท์ไม่ตอบแชทไม่เปิดเสียงมือถือผมเปลี่ยนทุกอย่างที่เป็นตัวของผมเพื่อคนที่ผมรักผมเริ่มรักเธอมากขึ้นมากขึ้นจนผมไม่รู้ตัวแล้วเธอก็ happy ในสิ่งที่ผมทำให้เธอช่วงเวลานั้นผมมีความสุขมากที่ได้อยู่กับเธอไม่ว่าจะไปไหนกินข้าวทำอะไรดูหนังเราจะอยู่ด้วยกันตลอดเราไม่เคยห่างกันแม้ว่า ผมจะมีธุระสำคัญแค่ไหน ผมก็จะรีบทำมันเพื่อให้เวลากับเธอมากที่สุดเราตัวติดกันสักพัก จนเวลามาถึงสิ้นเดือนมกราเธอเกียมตัวจะไปฝึกงานผมก็ช่วยเธอทุกอย่างเท่าที่ผมจะทำได้ผมให้เวลาเต็มที่อยู่กับเธอช่วยทำโน่น ทำนี่จัดของเก็บของอะไรที่สำคัญสำคัญ เพราะเธอจะไปฝึกงานที่ต่างจังหวัดเธอไปอยู่ประมาณ 3 เดือนเราก็คุยกันเรื่อยๆ เธอกลับมาหาผมบ้าง บางที 2อาทิตย์ครั้งหนึ่งหรือว่าอาทิตย์ละครั้งวันนั้นผมจำได้มันจะเข้าเดือนที่สามที่เธอฝึกงานผมอดคิดถึงเธอไม่ไหวผมตื่นเช้ามาผมขับรถ ZoomerX ซึ่งเป็นรถคู่ใจของผม ผมเก็บของ ใส่กระเป๋าเดินทางผมมีเงินเก็บอยู่แค่ 1300 บาทตอนนั้นผมตัดสินใจขับรถออกจากบ้านเพื่อไปหาเธอที่ต่างจังหวัดเส้นทางมันก็ไม่ไกลเท่าไหร่ 200กิโล แต่มันจะลำบากนิดหนึ่ง เพราะมันเป็นหนทางที่เค้ากำลังก่อสร้างผมขับรถประมาณ 5 ชั่วโมงได้กว่าจะถึงแต่ก็มีความสุขที่ได้ไปหาเธอที่นั่นโดยที่ผมไม่ได้บอกเธอพอผมไปถึงจังหวัดนั้นผมรีบโทรหาเธอผมบอกเธอว่าผมอยู่หน้าที่ทำงานเธอน่ะ ฉันมาหาเธอแล้วน่ะ เธอตกใจแล้วเธอดีใจมาก เมื่อเห็นผมเธอวิ่งเข้ามาเหมือนจะกอดแต่ไม่กอด55 บอกว่าเธอเขีน ผมจำรอยยิ้มของเธอได้เลยวันนั้นผมมีความสุขมากที่เห็นคนที่ผมรักยิ้มแบบมีความสุขที่สุด เธอถามผมว่า มาทำไมไม่บอก ผมตอบไปว่าถ้าบอกก็ไม่ได้มาดิ หลังจากนั้นเราก็ออกไปกินข้าวดูหนังไปเที่ยวในสถานที่ที่ยังไม่เคยไปเธอลางานไปวันหนื่ง มันเป็นวันนึงที่สั้นมาก แล้วมันก็รู้สึกว่านานเหมือนกัน หลังจากนั้นผมก็เดินทางกลับมา ผ่านไปประมาณ 2-3 อาทิตย์เธอก็เสร็จภารกิจของเธอ เธอดีใจมากที่เธอกลับมาอยู่บ้าน ผมร่วมดีใจกับความสำเร็จของเธอครั้งนี้แล้วเธอก็ดีใจที่มีผมอยู่ข้างๆ เรามีความสุขด้วยกันจนถึงเทศกาลสงกรานต์รักมันก็เริ่ม มีสัญญาณที่ไม่ดีนิดๆ แต่มันก็เป็นแค่ปัญหาที่ทะเลาะกันเล็กน้อยเราก็ยังรักกันเหมือนเดิมหลังจากสงกานจบไปเรารักกันมาได้ 1 ปี พอเข้าหนึ่งปีได้ไม่นานเรากลับมาทะเลาะกันอีกครั้งแต่ครั้งนี้ดูเหมือนว่าเธอจะดูจริงจังเธอบอกกับผมว่าเธอเบื่อไม่รู้เป็นเพราะอะไรผมพยายามถามเธอหลายครั้งเธอก็ตอบได้ แค่บอกว่าเบื่อ เราทะเลาะกันเกือบทุกครั้งที่เจอไม่ว่าจะทานข้าวหรือว่าทำอะไร ผมพยายามปรับจูน แต่มันก็ได้ผลแป๊บเดียวแล้วกลับมาทะเลาะกันอีกวกไปวนมาเธอบอกเลิกผมหลายครั้ง แต่ว่าเราก็ยังกลับมาคบกันน่ะเพราะทุกครั้งที่เธอโกรธผมจะเป็นฝ่ายที่ตามง้อไม่ว่าผมจะผิดหรือเธอผิดผมจะยอมเป็นฝ่ายเสียเปรียบให้เธอเสมอ เพราะผมรักเธอมากแล้ว ผมพยายามยื้อ จนมาถึงช่วง countdown อีกปีผมรู้สึกได้เลยว่ามันเริ่มจะไม่ดีแล้วและผมก็ทำตัวเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นทุกครั้งเราเริ่มทะเลาะกันหนักขึ้น แต่ผมก็ยังคิดจะยื้อเธอ จนมาถืงเดือนมกราผม ประสบอุบัติเหตุอีกครั้ง จนทำให้ผมเข้าใจว่าคนที่รักผมจริงคือแม่ของผม เธอไม่เคยมาดูผมแม้แต่ครั้งเดียว ผมก็เริ่มทำใจตั้งแต่ตรงนั้นแล้วจนพอมาถึงวันเกิดเธอปีนี้เดือนกุมภาผมรีบรักษาตัวเองให้หายให้ทันแต่ก่อนจะถึงวันเกิดเธอ เธอบอกเลิกผมอีกคั้ง ผมพยายามตามง้อแล้วก็สำเร็จอีกครั้งผมบอกกับเธอว่าเธอของขัวนปีนี้เราไม่มีอะไรจะให้นะ เราให้ได้แค่รักนะเราสัญญาว่าเราจะไม่มีวันหมดรักเธอ เธอเงียบไปสักพักแล้วเธอก็พิมพ์ตอบกลับผมมาว่าอืมไม่เป็นไรในใจผมคิดว่าเธอจะเข้าใจผมแต่ลืกๆแล้วเธอก็เก็บมันไว้เหมือนกัน ผมรู้สึกน้อยใจตัวเองมาก ที่ปีนี้ผมไม่มีของขวัญให้เธอเลย หลังจากนั้นเราก็เริ่มห่างกันเรื่อยๆไม่เหมือนเมื่อก่อนจนมาถึงสงกานอีกปีมันเป็นวันที่ 12 เมษา วันนั้นเธอไปงานเลี้ยงที่ ออฟฟิศ ด้วยความที่ผมเป็นห่วงผมถามเธอจะกลับกี่โมงจะไปไหนต่อเธอโกหกผมว่าเธอจะกลับแล้วแต่เธอไปดื่มอีกที่หนึ่ง แล้วผมก็บอกกับเธอว่าผมจะออกไปดื่มกับเพื่อนนะถ้าไปไหนบอกด้วยอย่าโกหกนะบังเอิญเราไปที่เดียวกันพอดีผมไปเจอกับเธอในนั้นทั้งๆที่เธอบอกกับผมว่าเธอกลับบ้านแล้วเราทะเลาะกันที่นั่น จนเธอเอ่ยปากบอกเลิกกับผม ด้วยอารมณ์ที่ผมโมโหผมเลยบอกว่าเลิกก็เลิกผมก็ไม่คิดนะว่า คราวนี้เธอจะไปจริงๆ แล้วเราแยกย้ายกันที่ตรงนั้น ผมนั่งร้องไห้กับเพื่อน ผมเมาจนไม่ได้สติวันนั้น ต่อมาวันที่ 16 เมษามันเป็นวันที่ผมเจ็บที่สุดผมบังเอิญไปเจอเธออีกครั้งในสถานที่เล่นน้ำสงกานแห่งหนึ่งซึ่งเธอมากับแฟนใหม่ของเธอวันนั้นผมเจ็บที่สุดผมไม่คิดเลยว่าคนที่บอกผมว่าการนอกใจมันเป็นสิ่งที่เธอเกลียดที่สุด แต่เธอกับทำมันผมร้องไห้. ผมยกมือซ้ายของผมขึ้นมาแล้วชกไปที่เสาเหล็กซึ่งมันเป็นเสา เต็นท์ที่เขากลางไว้เพื่อเล่นน้ำสงกานร์ นิ้วผมหักไปหนึ่งนี้ว ผมเดินออกจากที่นั่นพร้อมกับความเสียใจผมกลับมาบ้านผมนั่งร้องไห้ในห้องนอน 3 วันหลังจากนั้นผมก็เมา ดื่มจนสว่างทุกวันเป็นเวลาราวอาทิตย์หนึ่ง หลังจากนั้นผมเริ่มตั้งสติแล้วผมก็คิดได้การทำแบบนี้มันไม่ได้ทำให้ลืมเธอเลยมันแย่ลงไปทุกวัน ผมเริ่มเปลี่ยนแปลงตัวเองจากการวิ่งทุกครั้งที่ผมเสียใจมากๆผมจะ ออกไปวิ่งให้เหนื่อยที่สุดเพื่อผมจะไม่คิดเรื่องราวเหล่านี้ มันช่วยผมได้อยู่สักพักหลังจากนั้นผมกลับมาคิดถึงเธออีกคั้ง แต่ครั้งนี้มันไม่เหมือนเดิมผมเริ่มเข้าใจอะไรหลายๆอย่างผมเริ่มรู้สึกมีความสุขเมื่อเห็นเธอยิ้มตอนอยู่กับเขาเห็นเธอสบายใจเห็นเธอกลับมาสดใสอีกครั้งผมดีใจทุกครั้งที่ได้เห็นเธอแต่ผมเลือกที่จะไม่แสดงออก ดีใจที่เธอได้คบกับเขาเพราะเขาดูแลเธอได้ทุกอย่าง เค้าให้ในสิ่งที่ผมให้เธอไม่ได้เค้าเข้ากับครอบครัวเธอได้โดยที่เธอไม่ต้องให้เค้าปรับอะไรเค้าพร้อมทุกอย่าง แต่บางครั้งผมก็แอบเสียใจที่ผมรักสาคนที่ผมรักไม่ได้จากนี้ผมอยากบอกกับเธอหลายๆอย่างที่ผมยังไม่เคียได้พูดผมเคารพการตัดสินใจของเธอทุกอย่างผมมีความสุข แม้ลึกๆข้างใน ผมร้องไห้ก็ตาม ผมพอใจ ที่เห็นคนที่ผมรักได้ดีสุดท้ายนี้ผมอยากบอกเธอว่าผมไม่เคยโกรธเธอเลยเธอคืออดีตที่เจ็บที่สุดสำหรับผมและดีที่สุดเช่นกัน... คิดถืงน่ะ รักมากด้วย..🙂
ผมหวังว่าเรื่องราวผมจะเป็นกำลังใจให้คนที่อกหักหรือว่าท้อแท้ในความรักตอนนี้ผมอยากขอให้ทุกคนรักกันมากๆจงรักในตัวตนที่เป็นเขาอย่ารักในตัวตนที่คุณอยากให้เขาเป็น^^