จะว่าไปแล้วคนเราเกิดมา เมื่อตายไปหมดเวร หมดกรรม เนอะ

กลอนสัจธรรม ๕ ประการ (อภิณหปัจจเวกขณ์) อันความแก่นั้นหนาพึงพาพบ มิอาจหลบเลี่ยงพ้นวาระสมัย ความเจ็บไข้รุมเร้าคอยเผาใจ ห้ามอย่างไรก็ไม่อาจจะขาดตอน ความตายนั้นตามติดประชิดใกล้ ไม่มีใครหนีพ้นบทคำสอน

  การนอกใจเปรียบเหมือนพายุที่พัดถล่มความเชื่อใจจนพังทลาย แต่ที่น่าแปลกใจคือ หลายคนแม้จะถูกจับได้ หรือรู้ดีว่าสิ่งที่ทำนั้นผิด กลับยังติดอยู่ใน "กรงขังแห่งความสัมพันธ์ซ้อน" จนเลิกไม่ได้เ

อนุโมทนาจ๊ะ