#ตามหัวข้อเลยค่ะ
#ยาวหน่อยนะคะอยากระบุรายละเอียดหน่อยเพราะมันซับซ้อนมากๆ
เรื่องมีอยู่ว่าเราคบกับผชคนนึง เราดีนะคะ เป็นผชที่ไม่เหมือนผชคนอื่น เหล้าไม่กิน บุหรี่ไม่สูบ เราคล้ายๆเราตรงที่ค่อนข้างโลกส่วนตัวสูง
แต่เราจะติดเฟรนลี่ ส่วนเขาจะนิ่งกับทุกคนไม่มีเพื่อน เป็นลูกที่แม่เลี้ยงมาอย่างคุณหนู ทีแรกเราก็ไม่ได้อะไรค่ะ เราปกติคบผญมาตลอด8ปี เขาเป็นแฟนผชคนแรกค่ะ เราเลยไม่เคยคิดถึงเรื่อง ครอบครัวเขาจะรับเราได้รึเปล่า
เราฐานะพอมีพอกิน ส่วนนิสัยเรารู้ว่าตัวเองเป็นยังไง เรากับผู้ใหญ่เราจะมีมารยาทมากๆ เพราะเราจะทำอะไรคือคิดทุกอย่าง(เป็นโรคคนคิดมาก) ตั้งแต่วันแรกที่เราก้าวเข้าไปที่บ้านเขา ทุกอย่างก็ดูปกติค่ะ บ้านเขามีกันอยู่6คน แต่ที่เราคุยด้วยประจำคือคุณยายเขาค่ะ ช่วงแรกแม่เขายายเขาดีกับเรามากๆ พูดดีด้วยมากๆ แต่พอลับหลังเรา ทั้งดูถูก หาว่าเราคนอีสานบ้าง จนบ้าง สลัมบ้าง ทั้งๆที่เขาไม่รู้ด้วยซ้ำไปว่าเราคนเหนือ=_= พูดอีสานก็ไม่เป็น ด่าเราว่าเรา เราโอเคค่ะ แต่มาสะดุดตรงที่ลามถึงพ่อแม่เรา เราโกรธค่ะ โกรธมาก เราเลยจะย้ายออกจากบ้านเขา (เราแค่ไปพักบ้านเขาเพราะเรากำลังย้ายหอแฟนและแม่เขาให้เรามาพักบ้านเขาก่อน) ซึ่งแฟนก็ห้ามค่ะ แต่เราขัดใจแฟนมาก เขาเป็นคนที่ไม่มีความเป็นผู้นำ ใครพูดอะไรคือเออออห่อหมกไปซะทุกอย่าง เราตั้งใจว่ายังไงก็จะเลิก เราจะกลับบ้านไปหาพ่อเพราะช่วงนั้นพ่ออยากให้กลับบ้านบ้าง เลยตัดสินใจกลับบ้าน แฟนเราก็หนีตามมาด้วย ซึ่งเราไม่ได้อยากให้เขามาเราไม่อยากผิดใจกับแม่เขา แต่เขาก็หนีมาเราก็โอเคอะไรจะเป็นก็ให้มันเป็นไป จนผ่านมาได้ปีกว่าๆ แม่เขาก็ทักมา บอกว่าอยากให้มาช่วยงานที่บ้าน ไม่อยากให้แฟนเราทำงานลำบาก แฟนเราเขาก็ไม่ได้อยากไปหรอกค่ะ แต่เราเห็นใจยายเห็นใจแม่เขา เลยกล่อมแฟนให้กลับ พอมาอยู่ช่วงแรกก็เหมือนเดิมค่ะแม่เขาก็ดีคนในบ้านก็ดี เราก็รู้สึกผิดที่ทำให้แฟนหนีตามเราไป ถึงกลับมา พออยู่ไปสักพัก เราต้องเจอกับคำดูถูก คำเหยียด สีหน้าเหยียดๆ เสียงกระซิบนินทา เขาไม่พูดต่อหน้าเรานะคะ เราก็ยอมรับว่าเป็นคนไม่ยอมคนจริงๆ ปากจัดจริงๆ แต่ตั้งแต่ก้าวเข้ามาในบ้านนี้ เราไม่เคยพูดอะไรที่ไม่ดีเลย คอยแต่จะยุให้แฟนบอกรักแม่ ช่วยยายทำนู่นนี่ เพราะแฟนเป็นคนที่ไม่สนิทกับแม่เขาเลย รักรึเปล่าเราก็ไม่รู้ เราเหนื่อยค่ะ แต่ก็ยอม เพราะรักแฟนมาก แต่พอนานเข้า แฟนเราก็เริ่มเปลี่ยน ตะคอกใส่เราบ้าง เริ่มโมโหแล้วทำร้ายเราบ้าง อาจจะไม่รุนแรง แต่เราจำฝังใจ หนักสุดคือเราทนกับครอบครัวเขาไม่ไหว อยากเลิก เพราะเราก็เบื่อแฟนที่เอาแต่มองเราในแง่ร้าย ทั้งๆที่เราทนมาตลอด แต่พอวันนึงเราทนไม่ไหวแล้วเริ่มคุยกับแฟน เขาก็เอาแต่ว่าเราคิดมาก เราคิดไปเอง ซึ่งก่อนจะกลับมาเราเคยตกลงกับเขาไปแล้วว่า "แกรู้ใช่มั้ยว่าเราเป็นคนไม่พูดถ้าเราไม่สุดจะทนจริงๆ ถ้าเราพูดแสดงว่าเราไม่ทนแล้วนะ ถึงเวลานั้นถ้าแกไม่ปกป้องอะไรเราเลย เราขอเลิก เราไม่ขอทน" เขาก็ตกลง แต่พอถึงเวลาจริงๆ เขาทำไม่ได้ หนักสุดคือเขาบีบคอเรา เพื่อไม่ให้เราไป เราอึ้งมาก เรามองเขาเปลี่ยนไป เราคิดในใจตลอดว่าเราไม่สามารถอยู่กับเขาได้ ทุกวันนี้ แค่มองหน้าเขา มองหน้าคนในครอบครัวเขา เราเบื่อมาก เราอยากไปให้ไกลจากครอบครัวนี้ เราเบื่อที่ต้องมาเจอคำดูถูก เขาอาจจะไม่ได้ด่าเราตรงๆ แต่การที่เขาพูดทุกวัน มันก็อดคิดไม่ได้ เบื่อที่ต้องมาทนนั่งร้องไห้ แฟนไม่สนใจ ไม่เคยเข้าใจ เอาแต่บังคับเรา เขาก็ดีนะคะ เขายังเป็นคนดีและรักเรามากๆ แต่เราก็มองเขาเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ แค่เขาทำอะไรนิดหน่อยเรากลับเอามาฝังใจ จำทุกคำพูด การกระทำ ลำพังแค่เรื่องครอบครัวเราทนได้ แต่นี่เราเหมือนตัวคนเดียวสู้อยู่คนเดียว เราเหนื่อย แต่ยังไงเขาก็ไม่ยอมเลิก... เราต้องทำยังไงดีคะ เรารักเขามาก ยิ่งคิดถึงวันแรกที่เราเป็นคนไปจีบ ไปรักเขา มันเจ็บและจุก เรายอมรับว่าทนไม่ได้หรอกถ้าเราจะเลิกแต่อย่างน้อยก็ดีกว่าทนอยู่แบบนี้ เราไม่รู้จะทำยังไงจริงๆค่ะ หรือเราคิดไปเองจริงๆ
#ขอบคุณที่อ่านจนจบนะคะ
#เราอาจจะบ่นยาวไปหน่อย
#ขอโทษด้วยนะคะ
เราเลือกจะเลิกกับเขาเราผิดหรอ?
#ยาวหน่อยนะคะอยากระบุรายละเอียดหน่อยเพราะมันซับซ้อนมากๆ
เรื่องมีอยู่ว่าเราคบกับผชคนนึง เราดีนะคะ เป็นผชที่ไม่เหมือนผชคนอื่น เหล้าไม่กิน บุหรี่ไม่สูบ เราคล้ายๆเราตรงที่ค่อนข้างโลกส่วนตัวสูง
แต่เราจะติดเฟรนลี่ ส่วนเขาจะนิ่งกับทุกคนไม่มีเพื่อน เป็นลูกที่แม่เลี้ยงมาอย่างคุณหนู ทีแรกเราก็ไม่ได้อะไรค่ะ เราปกติคบผญมาตลอด8ปี เขาเป็นแฟนผชคนแรกค่ะ เราเลยไม่เคยคิดถึงเรื่อง ครอบครัวเขาจะรับเราได้รึเปล่า
เราฐานะพอมีพอกิน ส่วนนิสัยเรารู้ว่าตัวเองเป็นยังไง เรากับผู้ใหญ่เราจะมีมารยาทมากๆ เพราะเราจะทำอะไรคือคิดทุกอย่าง(เป็นโรคคนคิดมาก) ตั้งแต่วันแรกที่เราก้าวเข้าไปที่บ้านเขา ทุกอย่างก็ดูปกติค่ะ บ้านเขามีกันอยู่6คน แต่ที่เราคุยด้วยประจำคือคุณยายเขาค่ะ ช่วงแรกแม่เขายายเขาดีกับเรามากๆ พูดดีด้วยมากๆ แต่พอลับหลังเรา ทั้งดูถูก หาว่าเราคนอีสานบ้าง จนบ้าง สลัมบ้าง ทั้งๆที่เขาไม่รู้ด้วยซ้ำไปว่าเราคนเหนือ=_= พูดอีสานก็ไม่เป็น ด่าเราว่าเรา เราโอเคค่ะ แต่มาสะดุดตรงที่ลามถึงพ่อแม่เรา เราโกรธค่ะ โกรธมาก เราเลยจะย้ายออกจากบ้านเขา (เราแค่ไปพักบ้านเขาเพราะเรากำลังย้ายหอแฟนและแม่เขาให้เรามาพักบ้านเขาก่อน) ซึ่งแฟนก็ห้ามค่ะ แต่เราขัดใจแฟนมาก เขาเป็นคนที่ไม่มีความเป็นผู้นำ ใครพูดอะไรคือเออออห่อหมกไปซะทุกอย่าง เราตั้งใจว่ายังไงก็จะเลิก เราจะกลับบ้านไปหาพ่อเพราะช่วงนั้นพ่ออยากให้กลับบ้านบ้าง เลยตัดสินใจกลับบ้าน แฟนเราก็หนีตามมาด้วย ซึ่งเราไม่ได้อยากให้เขามาเราไม่อยากผิดใจกับแม่เขา แต่เขาก็หนีมาเราก็โอเคอะไรจะเป็นก็ให้มันเป็นไป จนผ่านมาได้ปีกว่าๆ แม่เขาก็ทักมา บอกว่าอยากให้มาช่วยงานที่บ้าน ไม่อยากให้แฟนเราทำงานลำบาก แฟนเราเขาก็ไม่ได้อยากไปหรอกค่ะ แต่เราเห็นใจยายเห็นใจแม่เขา เลยกล่อมแฟนให้กลับ พอมาอยู่ช่วงแรกก็เหมือนเดิมค่ะแม่เขาก็ดีคนในบ้านก็ดี เราก็รู้สึกผิดที่ทำให้แฟนหนีตามเราไป ถึงกลับมา พออยู่ไปสักพัก เราต้องเจอกับคำดูถูก คำเหยียด สีหน้าเหยียดๆ เสียงกระซิบนินทา เขาไม่พูดต่อหน้าเรานะคะ เราก็ยอมรับว่าเป็นคนไม่ยอมคนจริงๆ ปากจัดจริงๆ แต่ตั้งแต่ก้าวเข้ามาในบ้านนี้ เราไม่เคยพูดอะไรที่ไม่ดีเลย คอยแต่จะยุให้แฟนบอกรักแม่ ช่วยยายทำนู่นนี่ เพราะแฟนเป็นคนที่ไม่สนิทกับแม่เขาเลย รักรึเปล่าเราก็ไม่รู้ เราเหนื่อยค่ะ แต่ก็ยอม เพราะรักแฟนมาก แต่พอนานเข้า แฟนเราก็เริ่มเปลี่ยน ตะคอกใส่เราบ้าง เริ่มโมโหแล้วทำร้ายเราบ้าง อาจจะไม่รุนแรง แต่เราจำฝังใจ หนักสุดคือเราทนกับครอบครัวเขาไม่ไหว อยากเลิก เพราะเราก็เบื่อแฟนที่เอาแต่มองเราในแง่ร้าย ทั้งๆที่เราทนมาตลอด แต่พอวันนึงเราทนไม่ไหวแล้วเริ่มคุยกับแฟน เขาก็เอาแต่ว่าเราคิดมาก เราคิดไปเอง ซึ่งก่อนจะกลับมาเราเคยตกลงกับเขาไปแล้วว่า "แกรู้ใช่มั้ยว่าเราเป็นคนไม่พูดถ้าเราไม่สุดจะทนจริงๆ ถ้าเราพูดแสดงว่าเราไม่ทนแล้วนะ ถึงเวลานั้นถ้าแกไม่ปกป้องอะไรเราเลย เราขอเลิก เราไม่ขอทน" เขาก็ตกลง แต่พอถึงเวลาจริงๆ เขาทำไม่ได้ หนักสุดคือเขาบีบคอเรา เพื่อไม่ให้เราไป เราอึ้งมาก เรามองเขาเปลี่ยนไป เราคิดในใจตลอดว่าเราไม่สามารถอยู่กับเขาได้ ทุกวันนี้ แค่มองหน้าเขา มองหน้าคนในครอบครัวเขา เราเบื่อมาก เราอยากไปให้ไกลจากครอบครัวนี้ เราเบื่อที่ต้องมาเจอคำดูถูก เขาอาจจะไม่ได้ด่าเราตรงๆ แต่การที่เขาพูดทุกวัน มันก็อดคิดไม่ได้ เบื่อที่ต้องมาทนนั่งร้องไห้ แฟนไม่สนใจ ไม่เคยเข้าใจ เอาแต่บังคับเรา เขาก็ดีนะคะ เขายังเป็นคนดีและรักเรามากๆ แต่เราก็มองเขาเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ แค่เขาทำอะไรนิดหน่อยเรากลับเอามาฝังใจ จำทุกคำพูด การกระทำ ลำพังแค่เรื่องครอบครัวเราทนได้ แต่นี่เราเหมือนตัวคนเดียวสู้อยู่คนเดียว เราเหนื่อย แต่ยังไงเขาก็ไม่ยอมเลิก... เราต้องทำยังไงดีคะ เรารักเขามาก ยิ่งคิดถึงวันแรกที่เราเป็นคนไปจีบ ไปรักเขา มันเจ็บและจุก เรายอมรับว่าทนไม่ได้หรอกถ้าเราจะเลิกแต่อย่างน้อยก็ดีกว่าทนอยู่แบบนี้ เราไม่รู้จะทำยังไงจริงๆค่ะ หรือเราคิดไปเองจริงๆ
#ขอบคุณที่อ่านจนจบนะคะ
#เราอาจจะบ่นยาวไปหน่อย
#ขอโทษด้วยนะคะ