หนีความคิดตัวเองยังไง

เหนื่อย เหนื่อยเหลือเกิน ทรมาน อยากร้องไห้ ไม่มีความรู้สึกอยากอยู่เลย ไม่รู้สึกถึงการมีตัวตนอยู่ของตัวเองเลยซักนิด เหมือนไม่ต้องมีเราอยู่เลยก็ได้ ไม่ว่าที่ไหนก็ตาม หรือไม่มีเราเลยอาจจะดีกว่าด้วยซ้ำ มันคงดีกว่าจริงๆ เกิดมาเป็นทั้งภาระ ความห่วยแตกของบ้าน ทำอะไรก็ไม่ได้เรื่องซักอย่าง แค่ให้ผ่านไปวันๆจริง ได้แค่ประคองความรู้สึกไปวันๆจริง พอโตหน่อย ก็กลายเป็นความน่ารำคาญ ความกดดัน ความอึดอัดของคนอื่นอีก ไม่ว่าจะสังคมไหนก็ตาม ก็ไม่เคยมีที่ยืนสำหรับเราเลย ต้องเรียกร้องความสนใจตลอด ความรู้สึกพวกนี้ที่สะสมมันคอยบั่นทอนเราเรื่อยๆ ไม่มีแรงอยากทำอะไรให้ดีขึ้นเลย ไม่เลยซักนิด มีความคิดอยากฆ่าตัวตายหลายรอบมากๆ แต่ไม่กล้าทำ เพราะกลัวจะกลายเป็นภาระคนอื่นอีก เราไม่รู้อาการแบบนี้ที่คอยคิดเล็กคิดน้อย กังวล มันเรียกว่าโรคซึมเศร้าได้หรือยัง แต่เรารู้สึกแต่พลังงานลบจริงๆ มันโคตรจะเหนื่อยเลยจริงๆ ทรมานกับความคิดของตัวเองมากๆ เราทำทุกอย่างที่ใครต่อใครบอกว่าทำให้เลิกคิดมากแล้ว แต่สุดท้ายเราก็ยังหนีความคิดตัวเองไม่ได้อยู่ดี เราควรจะทำยังไง