สวัสดีค่ะ ก่อนอื่นขอแนะนำตัวก่อนล่ะกันนะคะ ดิฉันชื่อ จูน อายุ 23 ปี จบจากคณะบริหาร จากมหาลัยอันดับต้นๆของประเทศแห่งหนึ่ง ดิฉันเป็นลูกสาวคนโตของเจ้าของธุรกิจแห่งหนึ่งค่ะ กระทู้นี้ที่ดิฉันอยากจะสร้างขึ้นมาเพื่อ อยากเล่าความประทับใจและความรู้สึกเกี่ยวกับความรักของดิฉัน ไม่ได้มีเจตนาโอ้อวดแต่เพียงใด แต่ดิฉันอยากจะมาเล่าว่า "ความรักของดิฉัน กว่าจะมาถึงวันนี้มันเรียกว่า พรหมลิขิตจริงๆค่ะ" ความรักครั้งแรกของดิฉันต้องย้อนไปสมัยประถมเลยค่ะ (หลายคนคงสงสัยว่า สมัยประถมมีความรักแล้วหรอ) ต้องบอกก่อนว่ามันอาจจะไม่ได้เป็นความรักเหมือนสมัยนี้ เป็นความรักแบบกุ๊กกิ๊กๆ คนที่ดิฉันพูดถึงชื่อว่า "นิว" นิวเป็นคนที่เทคแคร์ดูแลดิฉันดีมาก ดิฉันพยายามทำความรู้จักนิวให้มากขึ้น ยิ่งรู้จักนิวมากเท่าไหร่ มันเหมือนว่าดิฉันเริ่มหลงรักนิวเข้าไปทุกที เขาเป็นที่รักของทุกคน ซึ่งมันก็ไม่แปลกที่คนรอบข้างจะชอบเขา เราสองคนนั่งใกล้กัน ทานข้าวเที่ยงด้วยกันตลอด เล่นด้วยกันประจำ เป็นแบบนี้เป็นระยะเวลา 3 ปี ดิฉันต้องออกจากโรงเรียน เนื่องจากที่บ้านขยายธุรกิจ จึงจำเป็นต้องย้ายบ้าน เราได้ร่ำลากัน
จูน : ถ้าเราเป็นเนื้อคู่กันจริงๆ เราคงได้พบกันใหม่นะ ดูแลรักษาสุขภาพดีๆนะ (ลืมบอกไปค่ะ นิวเป็นโรคหัวใจด้วยนะ)
นิว : ได้สิ เช่นกันนะ นิวจะรอถึงวันนั้นะ วันที่เราจะได้เจอกันอีกครั้ง (นี่คือบทสนทนาสุดท้ายที่ได้คุยกับนิว ณ ตอนนั้น)
และที่สำคัญสมัยนั้นมันยังไม่มีสื่อโซเชี่ยลอะไรมากมาย แถมโทรศัพท์มือถือก็ราคาแพง มันก็จะติดต่อกันยากกว่าสมัยนี้มาก ซึ่งดิฉันก็ดำเนินชีวิตต่อไปเรื่อยๆ ดิฉันก็มีคนรัก มีแฟนตามประสาวัยรุ่น แต่รู้สึกว่า มันไม่ใช่สิ่งที่ดิฉันต้องการ เอาเข้าจริงๆ ดิฉันเป็นดาวคณะ มีฐานะมั่นคง เป็นเจ้าของธุรกิจใหญ่โต (ไม่ได้ต้องการจะโอ้อวดสรรพคุณของดิฉันนะคะ แต่มันจำเป็น เพราะ มันเกี่ยวข้องกับความรักของดิฉัน) ดังนั้นก็จะมีผู้ชายเข้ามาหาฉันบ่อยๆ ไม่ว่าด้วยความรักหรือเหตุผลใดๆ ดิฉันก็รู้สึกว่า มันไม่ใช่สิ่งที่ฉันเฝ้ารอ ผู้ชายรวยแค่ไหน หล่อเพียงใด เพรียบพร้อมยังไง มันก็ยังไม่ใช่สำหรับฉันสักที
จนวันหนึ่งดิฉันได้ติดต่อกับเพื่อนสมัยประถมคนหนึ่งได้ ฉันตื่นเต้นมาก เพราะ มันอาจจะเป็นช่องทางเดียวที่ดิฉันได้เจอกับนิวอีกครั้ง ก่อนหน้านี้ดิฉันได้ให้ลูกน้องของพ่อหรือนักสืบตามหานิวให้ แต่ก็ไม่พบวี่แววของนิวมากเท่าไหร่ ตอนนั้นฉันคิดว่าเราจะไม่ได้เจอกันแล้ว แต่เหมือนฟ้าจะเห็นแก่ความรักของดิฉัน ดิฉันก็ได้สอบถามเพื่อนไปว่า
จูน : พลอยเจอนิวบ้างไหม
พลอย : เจออยู่นะ เนี่ย! เรากำลังจะไปบ้านนิวพอดี ไปด้วยกันไหมจูน(เห็นว่าวันนั้นนิวชวนเพื่อนๆไปบ้านเพื่อเลี้ยงรุ่นกัน)
จูน : จูนติดงานน่ะสิ เสียดายจัง งั้นฝากบอกนิวได้ไหมว่า "จูนมีเรื่องคุยกับนิว" และฝากไลน์กับเบอร์ไปให้นิวหน่อย
พลอย : ฮั่นแน่! จะไปขอคืนดีกับนิวล่ะสิ แต่เห็นว่าช่วงนี้นิวกำลังจีบพยาบาลอยู่นะ ถ้าจะทำอะไรก็ให้รีบทำนะ ก่อนจะสายเกินไป
จูน : ได้ๆ จูนฝากพลอยด้วยนะ
พลอย : เดี๋ยวพลอยส่ง contact ของนิวให้นะ
เมื่อพลอยส่ง contact ของนิวมาให้ ดิฉันก็บันทึกไว้ แต่ยังไม่ได้ทักอะไรไป พอดีติดงานด้วย ช่วงค่ำเมื่อดิฉันเสร็จงาน ก็เลยตัดสินใจโทรหานิวไป
นิว : สวัสดีครับ (เสียงของนิวไม่เปลี่ยนไปมากเท่าไหร่)
จูน : สวัสดีค่ะ
นิว : ไม่ทราบว่าจะเรียนสายกับใครครับ (คิดในใจ พลอยคงยังไม่ได้ส่ง contact ของจูนให้นิวไปแน่ๆ
จูน : เออออออออออ คือ (ดิฉันไม่ได้พูดอะไรมาก)
นิว : .ใช่ จูนหรือเปล่า (โห คำพูดเพียงไม่กี่คำของฉัน เขาจำได้ด้วยหรอ)
จูน : ใช่ๆ นิวรู้ได้ไง เราพูดไม่กี่คำเองนะ
นิว : ก็พอดีวันนี้พลอยให้ contact กับนิวมาคนนึงแล้วบอกว่านิวจะต้องดีใจ นิวก็เลยเดาว่าเป็นจูน
จูน : ฮั่นแน่! คิดถึงล่ะสิ
นิว : คิดถึงสิ ไม่ได้เจอคุณหนูจูนมา 13 ปี
แล้วเราก็คุยกันไปเรื่อยๆ ตามประสาคนไม่ได้คุยกันนาน เท่าที่คุยกับนิวเขาก็สรุปได้ว่า นิวเรียนจบคณะอักษรศาสตร์ จากมหาลัยรัฐชื่อดังแห่งหนึ่ง นิวสบายดี เรื่องโรคหัวใจก็ยังไม่น่าเป็นห่วง แล้ว.....
จูน : เรากลับมาคุยกันต่อได้ไหม?
นิว : เออออออ เราจากกันไปนานมาก เราคุยๆกันไปก่อนดีกว่าไหม นิสัยของเราก็น่าจะเปลี่ยนไปตั้งแต่ตอนนั้น อีกอย่างเรากลัวว่า จูนจะทิ้งนิวไปอีก แผลวันนั้นมันยังติดตาอยู่เลยอะจูน
จูน : จูนทำนิวเจ็บขนาดนั้นเลยหรอ
นิว : มันไม่ถึงขนาดนั้นอะจูน มันเหมือนกลัวๆว่า มันจะฉายหนังม้วนเดิม จนนิวต้องมาเจ็บอะไรซ้ำ
จูน : มีแฟนยัง?
นิว : ก็มีคนคุยอยู่คนนึง ก็จีบๆอยู่
จูน : ตอนนี้จูนเรียนจบแล้วนะ กำลังศึกษางานธุรกิจของพ่อกับแม่อยู่ จูนจะไม่ไปไหนแล้ว
นิว : นิวเข้าใจนะ แต่นิวขอโฟกัสที่เขาก่อนนะ ถ้ามันเกิดเหตุอะไรขึ้นมาจริงๆ เราค่อยมาว่ากัน
โปรดติดตามต่อนะคะ ว่า นิวกับจูนจะมีเหตุอะไรต่อ แต่รับรองค่ะว่า พรหมลิขิตของจูนครั้งนี้สนุกแน่นอนค่ะ
พรหมลิขิตและความรักของ(ฉัน)คุณหนูจูน
จูน : ถ้าเราเป็นเนื้อคู่กันจริงๆ เราคงได้พบกันใหม่นะ ดูแลรักษาสุขภาพดีๆนะ (ลืมบอกไปค่ะ นิวเป็นโรคหัวใจด้วยนะ)
นิว : ได้สิ เช่นกันนะ นิวจะรอถึงวันนั้นะ วันที่เราจะได้เจอกันอีกครั้ง (นี่คือบทสนทนาสุดท้ายที่ได้คุยกับนิว ณ ตอนนั้น)
และที่สำคัญสมัยนั้นมันยังไม่มีสื่อโซเชี่ยลอะไรมากมาย แถมโทรศัพท์มือถือก็ราคาแพง มันก็จะติดต่อกันยากกว่าสมัยนี้มาก ซึ่งดิฉันก็ดำเนินชีวิตต่อไปเรื่อยๆ ดิฉันก็มีคนรัก มีแฟนตามประสาวัยรุ่น แต่รู้สึกว่า มันไม่ใช่สิ่งที่ดิฉันต้องการ เอาเข้าจริงๆ ดิฉันเป็นดาวคณะ มีฐานะมั่นคง เป็นเจ้าของธุรกิจใหญ่โต (ไม่ได้ต้องการจะโอ้อวดสรรพคุณของดิฉันนะคะ แต่มันจำเป็น เพราะ มันเกี่ยวข้องกับความรักของดิฉัน) ดังนั้นก็จะมีผู้ชายเข้ามาหาฉันบ่อยๆ ไม่ว่าด้วยความรักหรือเหตุผลใดๆ ดิฉันก็รู้สึกว่า มันไม่ใช่สิ่งที่ฉันเฝ้ารอ ผู้ชายรวยแค่ไหน หล่อเพียงใด เพรียบพร้อมยังไง มันก็ยังไม่ใช่สำหรับฉันสักที
จนวันหนึ่งดิฉันได้ติดต่อกับเพื่อนสมัยประถมคนหนึ่งได้ ฉันตื่นเต้นมาก เพราะ มันอาจจะเป็นช่องทางเดียวที่ดิฉันได้เจอกับนิวอีกครั้ง ก่อนหน้านี้ดิฉันได้ให้ลูกน้องของพ่อหรือนักสืบตามหานิวให้ แต่ก็ไม่พบวี่แววของนิวมากเท่าไหร่ ตอนนั้นฉันคิดว่าเราจะไม่ได้เจอกันแล้ว แต่เหมือนฟ้าจะเห็นแก่ความรักของดิฉัน ดิฉันก็ได้สอบถามเพื่อนไปว่า
จูน : พลอยเจอนิวบ้างไหม
พลอย : เจออยู่นะ เนี่ย! เรากำลังจะไปบ้านนิวพอดี ไปด้วยกันไหมจูน(เห็นว่าวันนั้นนิวชวนเพื่อนๆไปบ้านเพื่อเลี้ยงรุ่นกัน)
จูน : จูนติดงานน่ะสิ เสียดายจัง งั้นฝากบอกนิวได้ไหมว่า "จูนมีเรื่องคุยกับนิว" และฝากไลน์กับเบอร์ไปให้นิวหน่อย
พลอย : ฮั่นแน่! จะไปขอคืนดีกับนิวล่ะสิ แต่เห็นว่าช่วงนี้นิวกำลังจีบพยาบาลอยู่นะ ถ้าจะทำอะไรก็ให้รีบทำนะ ก่อนจะสายเกินไป
จูน : ได้ๆ จูนฝากพลอยด้วยนะ
พลอย : เดี๋ยวพลอยส่ง contact ของนิวให้นะ
เมื่อพลอยส่ง contact ของนิวมาให้ ดิฉันก็บันทึกไว้ แต่ยังไม่ได้ทักอะไรไป พอดีติดงานด้วย ช่วงค่ำเมื่อดิฉันเสร็จงาน ก็เลยตัดสินใจโทรหานิวไป
นิว : สวัสดีครับ (เสียงของนิวไม่เปลี่ยนไปมากเท่าไหร่)
จูน : สวัสดีค่ะ
นิว : ไม่ทราบว่าจะเรียนสายกับใครครับ (คิดในใจ พลอยคงยังไม่ได้ส่ง contact ของจูนให้นิวไปแน่ๆ
จูน : เออออออออออ คือ (ดิฉันไม่ได้พูดอะไรมาก)
นิว : .ใช่ จูนหรือเปล่า (โห คำพูดเพียงไม่กี่คำของฉัน เขาจำได้ด้วยหรอ)
จูน : ใช่ๆ นิวรู้ได้ไง เราพูดไม่กี่คำเองนะ
นิว : ก็พอดีวันนี้พลอยให้ contact กับนิวมาคนนึงแล้วบอกว่านิวจะต้องดีใจ นิวก็เลยเดาว่าเป็นจูน
จูน : ฮั่นแน่! คิดถึงล่ะสิ
นิว : คิดถึงสิ ไม่ได้เจอคุณหนูจูนมา 13 ปี
แล้วเราก็คุยกันไปเรื่อยๆ ตามประสาคนไม่ได้คุยกันนาน เท่าที่คุยกับนิวเขาก็สรุปได้ว่า นิวเรียนจบคณะอักษรศาสตร์ จากมหาลัยรัฐชื่อดังแห่งหนึ่ง นิวสบายดี เรื่องโรคหัวใจก็ยังไม่น่าเป็นห่วง แล้ว.....
จูน : เรากลับมาคุยกันต่อได้ไหม?
นิว : เออออออ เราจากกันไปนานมาก เราคุยๆกันไปก่อนดีกว่าไหม นิสัยของเราก็น่าจะเปลี่ยนไปตั้งแต่ตอนนั้น อีกอย่างเรากลัวว่า จูนจะทิ้งนิวไปอีก แผลวันนั้นมันยังติดตาอยู่เลยอะจูน
จูน : จูนทำนิวเจ็บขนาดนั้นเลยหรอ
นิว : มันไม่ถึงขนาดนั้นอะจูน มันเหมือนกลัวๆว่า มันจะฉายหนังม้วนเดิม จนนิวต้องมาเจ็บอะไรซ้ำ
จูน : มีแฟนยัง?
นิว : ก็มีคนคุยอยู่คนนึง ก็จีบๆอยู่
จูน : ตอนนี้จูนเรียนจบแล้วนะ กำลังศึกษางานธุรกิจของพ่อกับแม่อยู่ จูนจะไม่ไปไหนแล้ว
นิว : นิวเข้าใจนะ แต่นิวขอโฟกัสที่เขาก่อนนะ ถ้ามันเกิดเหตุอะไรขึ้นมาจริงๆ เราค่อยมาว่ากัน
โปรดติดตามต่อนะคะ ว่า นิวกับจูนจะมีเหตุอะไรต่อ แต่รับรองค่ะว่า พรหมลิขิตของจูนครั้งนี้สนุกแน่นอนค่ะ