สวัสดีค่ะ เราชื่อมิฮาเนะ (แฟนตั้งให้) ตั้งแต่ตอนคบกันใหม่ๆเพราะเขาเรียกชื่อที่เป็นภาษไทยยากค่ะ เราอายุ24ค่ะ เท่ากันกับแฟน
เรื่องมันมีอยู่ว่า เราเคยไปทำงานที่ญี่ปุ่นมาค่ะ แล้วเจอแฟนที่นั่นช่วงก่อนที่จะกลับไทยประมาณ 2อาทิตย์ เราเจอกันผ่านเฟสบุ๊คค่ะ
เราอยู่อำเภอเดียวกันแต่ไม่มีเวลาเจอกันเลย มีแต่คุยกันผ่านแชทไลน์เพราะเขาไม่มีเวลา จนพอเรากลับมาไทยได้ประมาณอาทิตย์กว่าๆ
เราเลยตัดสินใจจะกลับไปเที่ยวญี่ปุ่น เพื่อที่จะไปหาเขา เราเลยลองขอที่อยู่และเบอร์ไทรติดต่อของเขา เพื่อที่จะนำไปกรอกตอนเข้าญี่ปุ่น
เขาก็ให้นะคะ มารับที่สนามบินด้วย ตอนนั้นมีความสุขมากค่ะ ไปหาได้15วัน คือต้องบอกก่อนนะคะว่า แฟนทำงานเป็นผู้จัดการร้านแห่งนึ
ในอำเภอที่เราอยู่แหล่ะ ไม่ค่อยได้หยุดเลยด้วย เราไปหาบางทีดึกๆมีลูกน้องโทมา4ทุ่มก็ต้องออกไปดู จนเรากลับมาไทยค่ะ
หลังจากนั้น เราเริ่มทำงานค่ะ ทำที่ไทยนะ เราจะคุยกันทุกวัน ไม่ได้โทนะคะ แชทไลน์ ว่างจริงๆค่อยได้โทร นานๆจะได้ยินเสียงกัน
ทำอยู่แบบนี้ค่ะ พอมีวันหยุดยาวเราก็จะเป็นคนไปหามากว่า 2เดือนไปครั้งทำอยู่อย่างนี้ตลอดๆ เราจ่ายค่าตี๋วเองบ้าง เขาจ่ายให้บ้างค่ะ แต่ค่าอยู่ค่ากินตลอดที่อยู่ญี่ปุ่นเขาออกหมดเลยนะ อยากได้อะไรซื้อให้หมด ตอนนี้คบกันมาจะครบ1ปีแล้วค่ะ
ปัญหาก็คือว่า เราอ่ะเริ่มชินที่ต้องคุยกันทุกวัน คือแชทนะคะไม่ใช่โทรศัพท์ หลังเลิกงานเราจะคุยกันทุกวัน จนถึง4-5ทุ่มเรา ญี่ปุ่นก็เที่ยงคืนถึงตี1แล้วต้องตื่นตี5เพื่อไปทำงานค่ะ
รู้ค่ะว่าเขาเหนื่อยทุกวัน ยิ่งเป็นน่าเทศกาล หรือวันหยุดญี่ปุ่นเขาจะเหนื่อยมากๆเพราะลูกค้าเยอะ ทีนี้พอเราแชทไลน์ก็จะตอบยากๆนานๆตอบครั้ง
ไอ้เราก็ส่งซ้ำไง จนเขาตอบว่าเหนื่อย ขอพักนะ เออ เข้าใจก็ขอแค่ให้บอกอ่ะค่ะ เราไม่ได้อะไรนะ ไม่ชอบที่ต้องหาย ไลน์ไม่อ่านงี้
เป็นอยู่แบบนี้บ่อยค่ะ จนมาถึงวันนึงเราอยากได้นาฬิกาเลยส่งรูปให้แฟนดูว่า สวย อยากได้อ่ะซื้อให้หน่อยสิ ก็อารมณ์อ้อนแฟนอ่ะ
ทีนี้แฟนเลยระเบิดออกมาว่า ที่ทำงานทุกวันนี้เหนื่อยมาก คุณยังจะมาพูดเอาแต่ใจอีก รักผมเพราะแค่อยากได้นั่นนี่หรอ....
เราอึ้งค่ะ นี่แค่อ่านผ่านตัวหนังสือนะ ช๊อคค่ะ น้ำตาไหลอาบแก้ม เราเลยตั้งสติแล้วส่งข้อความกลับไปว่า ใช่สิฉันมันคนไทยไม่ใช่คนญี่ปุ่นนิ แน่นอนอยู่แล้วว่า
เราแตกต่าง วัฒธรรม หรือแม้กระทั่งอยากให้แฟนเอาอกเอาใจ...
เขาอ่านแต่ไม่ตอบค่ะ เราเลยนอนเพื่อที่จะไม่ต้องทะเลาะกันมากกว่าเดิม
ตื่นเช้ามามีไลน์แฟนตอบกลับมาว่า ขอโทษนะ บางทีก็ต้องการพักผ่อน คุณก็เอาปัญหามาให้ผมอีก ทั้งเรื่องของที่ต้องการ เงินผมไม่ค่อยมีแล้ว
แต่ผมก็ตอบไลน์คุณไม่ใช่ไม่ตอบเลย ผมเหนื่อยแล้ว..
เราอ่านแล้ว นาทีนั้นคิดในหัวว่า โดนบอกเลิกแน่ เลยตัดสินใจส่งข้อความไปง้อแฟนค่ะ เราไม่อยากจบแบบนี้ ไม่อยากเลิก
เขาเลยให้เราสัญญาค่ะว่า จะไม่พูดเอาแต่ใจอีก และให้เราสัญา
ใครที่มีแฟนคนญี่ปุ่นหรือว่ามีปัญหาแบบนี้บ้างคะ แนะนำหน่อยค่ะ
เราก็เหนื่อยแต่เราก็รักเขามาก ไม่อยากเลิกค่ะ
ทะเลาะกับแฟน
เรื่องมันมีอยู่ว่า เราเคยไปทำงานที่ญี่ปุ่นมาค่ะ แล้วเจอแฟนที่นั่นช่วงก่อนที่จะกลับไทยประมาณ 2อาทิตย์ เราเจอกันผ่านเฟสบุ๊คค่ะ
เราอยู่อำเภอเดียวกันแต่ไม่มีเวลาเจอกันเลย มีแต่คุยกันผ่านแชทไลน์เพราะเขาไม่มีเวลา จนพอเรากลับมาไทยได้ประมาณอาทิตย์กว่าๆ
เราเลยตัดสินใจจะกลับไปเที่ยวญี่ปุ่น เพื่อที่จะไปหาเขา เราเลยลองขอที่อยู่และเบอร์ไทรติดต่อของเขา เพื่อที่จะนำไปกรอกตอนเข้าญี่ปุ่น
เขาก็ให้นะคะ มารับที่สนามบินด้วย ตอนนั้นมีความสุขมากค่ะ ไปหาได้15วัน คือต้องบอกก่อนนะคะว่า แฟนทำงานเป็นผู้จัดการร้านแห่งนึ
ในอำเภอที่เราอยู่แหล่ะ ไม่ค่อยได้หยุดเลยด้วย เราไปหาบางทีดึกๆมีลูกน้องโทมา4ทุ่มก็ต้องออกไปดู จนเรากลับมาไทยค่ะ
หลังจากนั้น เราเริ่มทำงานค่ะ ทำที่ไทยนะ เราจะคุยกันทุกวัน ไม่ได้โทนะคะ แชทไลน์ ว่างจริงๆค่อยได้โทร นานๆจะได้ยินเสียงกัน
ทำอยู่แบบนี้ค่ะ พอมีวันหยุดยาวเราก็จะเป็นคนไปหามากว่า 2เดือนไปครั้งทำอยู่อย่างนี้ตลอดๆ เราจ่ายค่าตี๋วเองบ้าง เขาจ่ายให้บ้างค่ะ แต่ค่าอยู่ค่ากินตลอดที่อยู่ญี่ปุ่นเขาออกหมดเลยนะ อยากได้อะไรซื้อให้หมด ตอนนี้คบกันมาจะครบ1ปีแล้วค่ะ
ปัญหาก็คือว่า เราอ่ะเริ่มชินที่ต้องคุยกันทุกวัน คือแชทนะคะไม่ใช่โทรศัพท์ หลังเลิกงานเราจะคุยกันทุกวัน จนถึง4-5ทุ่มเรา ญี่ปุ่นก็เที่ยงคืนถึงตี1แล้วต้องตื่นตี5เพื่อไปทำงานค่ะ
รู้ค่ะว่าเขาเหนื่อยทุกวัน ยิ่งเป็นน่าเทศกาล หรือวันหยุดญี่ปุ่นเขาจะเหนื่อยมากๆเพราะลูกค้าเยอะ ทีนี้พอเราแชทไลน์ก็จะตอบยากๆนานๆตอบครั้ง
ไอ้เราก็ส่งซ้ำไง จนเขาตอบว่าเหนื่อย ขอพักนะ เออ เข้าใจก็ขอแค่ให้บอกอ่ะค่ะ เราไม่ได้อะไรนะ ไม่ชอบที่ต้องหาย ไลน์ไม่อ่านงี้
เป็นอยู่แบบนี้บ่อยค่ะ จนมาถึงวันนึงเราอยากได้นาฬิกาเลยส่งรูปให้แฟนดูว่า สวย อยากได้อ่ะซื้อให้หน่อยสิ ก็อารมณ์อ้อนแฟนอ่ะ
ทีนี้แฟนเลยระเบิดออกมาว่า ที่ทำงานทุกวันนี้เหนื่อยมาก คุณยังจะมาพูดเอาแต่ใจอีก รักผมเพราะแค่อยากได้นั่นนี่หรอ....
เราอึ้งค่ะ นี่แค่อ่านผ่านตัวหนังสือนะ ช๊อคค่ะ น้ำตาไหลอาบแก้ม เราเลยตั้งสติแล้วส่งข้อความกลับไปว่า ใช่สิฉันมันคนไทยไม่ใช่คนญี่ปุ่นนิ แน่นอนอยู่แล้วว่า
เราแตกต่าง วัฒธรรม หรือแม้กระทั่งอยากให้แฟนเอาอกเอาใจ...
เขาอ่านแต่ไม่ตอบค่ะ เราเลยนอนเพื่อที่จะไม่ต้องทะเลาะกันมากกว่าเดิม
ตื่นเช้ามามีไลน์แฟนตอบกลับมาว่า ขอโทษนะ บางทีก็ต้องการพักผ่อน คุณก็เอาปัญหามาให้ผมอีก ทั้งเรื่องของที่ต้องการ เงินผมไม่ค่อยมีแล้ว
แต่ผมก็ตอบไลน์คุณไม่ใช่ไม่ตอบเลย ผมเหนื่อยแล้ว..
เราอ่านแล้ว นาทีนั้นคิดในหัวว่า โดนบอกเลิกแน่ เลยตัดสินใจส่งข้อความไปง้อแฟนค่ะ เราไม่อยากจบแบบนี้ ไม่อยากเลิก
เขาเลยให้เราสัญญาค่ะว่า จะไม่พูดเอาแต่ใจอีก และให้เราสัญา
ใครที่มีแฟนคนญี่ปุ่นหรือว่ามีปัญหาแบบนี้บ้างคะ แนะนำหน่อยค่ะ
เราก็เหนื่อยแต่เราก็รักเขามาก ไม่อยากเลิกค่ะ