คือตอนนี้แม่เหมือนกับน้อยใจที่ไปรำคาญแม่อะครับ คือบางครั้งเวลาไปห้างด้วยกันแม่จะชอบให้เราไปลองกาง ชุด หรือ รองเท้าบ่อยๆอะครับ
ทั้งที่เราก็บอกไม่ต้องการนะครับแต่เขาก็จะบังคับ ให้เราเอา เป็นแบบนี้มาเปนปี มีอยุ่ครั้งนึง
ผมพูดไปแบบ”แม่เห็นของลดไม่ได้เลยอะ ซื้อตลอด”
แม่เราก็บอกว่า “ก็ซื้อให้ลูกนะสิ”
ผม “ก็แม่บังคับให้ซื้อนิ “
แม่ “แม่อยากเหนลูกแต่งตัวดีๆนิ”
คือปกติผมก็เปนพวกที่แบบ ที่บ้านมีไรก็ใส่ไม่ค่อยชอบซื้อของใหม่
เป็นปกติอยุ่แล้วอะครับ เวลาลองชุดก็อารมแบบ แสดงความรำคาญตลอด
เพราะว่า เราเองก็คือไม่ได้อยากได้อยุ่แล้ว ปกติที่ซื้อไป สุดท้ายอยุ่ไม่กี่ครั้ง
คือ ตอนนี้ผมเพิ่งย้ายเข้าหอมาเพราะว่าเข้ามหาลัย เวลาเข้าหอก็ต้องซื้อของใช่ไหมครับ
เราก็บอกว่าจะซื้อเอง และ เอาไปที่จะเตรียม เอง สรุปคือแม่เตรียมของไปเยอะ
เราก็บอกแม่ไปว่า ของบางอย่างเดียวผมซื้อที่โน้นก็ได้ไม่ต้องเตรียม
แม่ก็บอก เอาๆไปเลยจะไปซื้อที่นู้นทำไม
ตอนขึ้นหอมาแม่ก็จะทำความสะอาดให้ แต่เราไม่ยอม แต่แม่ก็ทำจนเสรจ
คือตอนนั้นกลัวแม่เหนื่อย + อยากจะทำอะไรเองบ้าง เลยขัดใจนิดๆ
จนสัปดาที่ 2 หลังกลับไปรอบแรกกลับมาหอ ครั้งที่ 2 แม่ก็ยังจะมาถูอีก
คือไอเราก็อยากทำอะไรๆเองมั้งกะห้องตัวเอง
เลยบอกแม่ไปว่า “แม่บอกแค่จะลองน้ำถูพื้นไม่ใช่หรอครับ “
ด้วยความที่คือเริ่มเบื่อ ขัดใจบ่อยขึ้น เราก็ยิ่งแสดงอาการมากขึ้น
เลยถามย้ำไปหลายครั้งอยุ่ จนกลับบ้านไปรอบที่ 3
ผ่านมา 3 อาทิตหลังเข้าหอ ผมก็เอาแค่เสื้อผ้าบางตัวกลับบ้านไปซัก
คืนก่อนกลับมาตอนแรก ผมเหนแค่เสื้อ กะ กางเกง นศ ที่จะเอาไปเพิ่ม แต่พอเช้ามามี
อย่างอื่นไปด้วย คือด้วยความที่รอบ แรก กะ รอบสอง ขนไปเยอะ
เสื้อใสตู้เหลือบานเลย เราก็เลยบอก” เสื้อเต็มตู้อยุ่เลยไม่ต้อง กะ ของ
ในห้องมันเยอะอยุ่แล้วไม่ต้องเอาไป”
แม่เราก็ยังยืนยันให้เอาไปเกินค่อยเอาลงมา
เราก็แบบขึ้นห้องไปเก็บของเก็บแค่บางอย่าง เสื่อผ้าทั้งหมด ส่วนที่เหลือ
คือผมถือมาคืนหมดเลยด้วยความที่ คือไม่ได้อยากได้อยุ่แล้ว และมันไม่
มีที่จริงๆ + ขก จัดใหม่
วันก่อนจะมาหอ ก็เหมือนข้างบนเลยครับเวลาไปห้างให้ลองชุด ใหม่
ผมก็เดินเล่นอยุ่ แม่ก็โทรมาบอกว่า “มาหาแม่หน่อยที่ super sport“
คือเหมือนเราก็เดาได้อยุ่แล้ว แต่ถามไปงั้นๆ “ไปทำอะไรครับ”
แม่ “ดูกางเกงให้พ่อ”
ผม”จริงหรอครับ ที่บ้านมีเต็มเลยนะ”
แม่ “มาดูให้แม่ก่อน”
คือเราก็เดินไปหานะ พอไปถึง
แม่ “ลองตัวนี้ให้แม่หน่อย”
ผม “ไหนบอกว่าซื้อให้พ่อนิครับ”
แม่ “มันเปนรุ่นใหม่ ลองหน่อย”
แต่คราวนี้คือผมไม่ลอง ปฎิเสธแบบสุดขีดแบบคือแสดงสีหน้าชัดเจนแบบ ซื้อไป
ทำไมมีอยุ่เต็มตู้แล้ว แต่ก็ซื้อจนได้ จากเหตุการณ์นี่แหละครับ ทำให้วันต่อมาผม
ที่เคืองแบบเต็มที่ พอเกบของที่หอเสรจ รอบนี้ไม่ให้ขึ้นหอด้วยครับ ให้พ่อช่วยถือ
ของมาเก็บนิดหน่อย ส่วนที่คืนได้ปกติจะเก็บไว้บ้างแต่รอบนี้คืนหมดเลย คือสีหน้าเรา
แม่ก็คงรู้ อยุ่แล้วว่ารำคาญมากๆแล้วตั้งแต่เมื่อวาน พอคืนเสรจ ลาตามปกติ
กลับขึ้นห้องมาเหมือนไม่มีอะไร แต่ แม่ตัดพ้อ ว่า “ถ้าห่วงจนรำคาญ แม่ขอโทษและจะไม่ทำ
อะไรที่มันรำคาญแล้ว ”
อะไรแบบนี้อะครับ คือผมรู้ว่าแม่รัก แต่คือบางครั้งก็แบบ อึดอัด อยากทำอะไรด้วยตัวเอง
บางครั้ง แต่อาการคือไปเองจริงๆอะครับ ผมไม่รุ้ว่าแม่ งอน หรือ โกรธ และก็
ไม่รุ้จะเข้าไปคุยยังไงด้วยอะครับ ผมควรทำยังไงดี
ถ้ายาวไปหรือ พิมอะไรงง ผมขอโทษด้วยครับ คือผมก็แบบระบายด้วยส่วนหนึ่งเพราะไม่เคยบอกใครเลย
แต่ตอนนี้คือไม่รุ้ตำทำยังไงจริงๆ ขอบคุณครับ
ไม่รุ้ว่าแม่น้อยใจหรือโกรธ หลังเราไปแสดงอาการรำคาญใส่ และ ควรทำยังไงต่อ
ทั้งที่เราก็บอกไม่ต้องการนะครับแต่เขาก็จะบังคับ ให้เราเอา เป็นแบบนี้มาเปนปี มีอยุ่ครั้งนึง
ผมพูดไปแบบ”แม่เห็นของลดไม่ได้เลยอะ ซื้อตลอด”
แม่เราก็บอกว่า “ก็ซื้อให้ลูกนะสิ”
ผม “ก็แม่บังคับให้ซื้อนิ “
แม่ “แม่อยากเหนลูกแต่งตัวดีๆนิ”
คือปกติผมก็เปนพวกที่แบบ ที่บ้านมีไรก็ใส่ไม่ค่อยชอบซื้อของใหม่
เป็นปกติอยุ่แล้วอะครับ เวลาลองชุดก็อารมแบบ แสดงความรำคาญตลอด
เพราะว่า เราเองก็คือไม่ได้อยากได้อยุ่แล้ว ปกติที่ซื้อไป สุดท้ายอยุ่ไม่กี่ครั้ง
คือ ตอนนี้ผมเพิ่งย้ายเข้าหอมาเพราะว่าเข้ามหาลัย เวลาเข้าหอก็ต้องซื้อของใช่ไหมครับ
เราก็บอกว่าจะซื้อเอง และ เอาไปที่จะเตรียม เอง สรุปคือแม่เตรียมของไปเยอะ
เราก็บอกแม่ไปว่า ของบางอย่างเดียวผมซื้อที่โน้นก็ได้ไม่ต้องเตรียม
แม่ก็บอก เอาๆไปเลยจะไปซื้อที่นู้นทำไม
ตอนขึ้นหอมาแม่ก็จะทำความสะอาดให้ แต่เราไม่ยอม แต่แม่ก็ทำจนเสรจ
คือตอนนั้นกลัวแม่เหนื่อย + อยากจะทำอะไรเองบ้าง เลยขัดใจนิดๆ
จนสัปดาที่ 2 หลังกลับไปรอบแรกกลับมาหอ ครั้งที่ 2 แม่ก็ยังจะมาถูอีก
คือไอเราก็อยากทำอะไรๆเองมั้งกะห้องตัวเอง
เลยบอกแม่ไปว่า “แม่บอกแค่จะลองน้ำถูพื้นไม่ใช่หรอครับ “
ด้วยความที่คือเริ่มเบื่อ ขัดใจบ่อยขึ้น เราก็ยิ่งแสดงอาการมากขึ้น
เลยถามย้ำไปหลายครั้งอยุ่ จนกลับบ้านไปรอบที่ 3
ผ่านมา 3 อาทิตหลังเข้าหอ ผมก็เอาแค่เสื้อผ้าบางตัวกลับบ้านไปซัก
คืนก่อนกลับมาตอนแรก ผมเหนแค่เสื้อ กะ กางเกง นศ ที่จะเอาไปเพิ่ม แต่พอเช้ามามี
อย่างอื่นไปด้วย คือด้วยความที่รอบ แรก กะ รอบสอง ขนไปเยอะ
เสื้อใสตู้เหลือบานเลย เราก็เลยบอก” เสื้อเต็มตู้อยุ่เลยไม่ต้อง กะ ของ
ในห้องมันเยอะอยุ่แล้วไม่ต้องเอาไป”
แม่เราก็ยังยืนยันให้เอาไปเกินค่อยเอาลงมา
เราก็แบบขึ้นห้องไปเก็บของเก็บแค่บางอย่าง เสื่อผ้าทั้งหมด ส่วนที่เหลือ
คือผมถือมาคืนหมดเลยด้วยความที่ คือไม่ได้อยากได้อยุ่แล้ว และมันไม่
มีที่จริงๆ + ขก จัดใหม่
วันก่อนจะมาหอ ก็เหมือนข้างบนเลยครับเวลาไปห้างให้ลองชุด ใหม่
ผมก็เดินเล่นอยุ่ แม่ก็โทรมาบอกว่า “มาหาแม่หน่อยที่ super sport“
คือเหมือนเราก็เดาได้อยุ่แล้ว แต่ถามไปงั้นๆ “ไปทำอะไรครับ”
แม่ “ดูกางเกงให้พ่อ”
ผม”จริงหรอครับ ที่บ้านมีเต็มเลยนะ”
แม่ “มาดูให้แม่ก่อน”
คือเราก็เดินไปหานะ พอไปถึง
แม่ “ลองตัวนี้ให้แม่หน่อย”
ผม “ไหนบอกว่าซื้อให้พ่อนิครับ”
แม่ “มันเปนรุ่นใหม่ ลองหน่อย”
แต่คราวนี้คือผมไม่ลอง ปฎิเสธแบบสุดขีดแบบคือแสดงสีหน้าชัดเจนแบบ ซื้อไป
ทำไมมีอยุ่เต็มตู้แล้ว แต่ก็ซื้อจนได้ จากเหตุการณ์นี่แหละครับ ทำให้วันต่อมาผม
ที่เคืองแบบเต็มที่ พอเกบของที่หอเสรจ รอบนี้ไม่ให้ขึ้นหอด้วยครับ ให้พ่อช่วยถือ
ของมาเก็บนิดหน่อย ส่วนที่คืนได้ปกติจะเก็บไว้บ้างแต่รอบนี้คืนหมดเลย คือสีหน้าเรา
แม่ก็คงรู้ อยุ่แล้วว่ารำคาญมากๆแล้วตั้งแต่เมื่อวาน พอคืนเสรจ ลาตามปกติ
กลับขึ้นห้องมาเหมือนไม่มีอะไร แต่ แม่ตัดพ้อ ว่า “ถ้าห่วงจนรำคาญ แม่ขอโทษและจะไม่ทำ
อะไรที่มันรำคาญแล้ว ”
อะไรแบบนี้อะครับ คือผมรู้ว่าแม่รัก แต่คือบางครั้งก็แบบ อึดอัด อยากทำอะไรด้วยตัวเอง
บางครั้ง แต่อาการคือไปเองจริงๆอะครับ ผมไม่รุ้ว่าแม่ งอน หรือ โกรธ และก็
ไม่รุ้จะเข้าไปคุยยังไงด้วยอะครับ ผมควรทำยังไงดี
ถ้ายาวไปหรือ พิมอะไรงง ผมขอโทษด้วยครับ คือผมก็แบบระบายด้วยส่วนหนึ่งเพราะไม่เคยบอกใครเลย
แต่ตอนนี้คือไม่รุ้ตำทำยังไงจริงๆ ขอบคุณครับ