ผมเป็นคนที่อยู่ในกรอบ อะไรที่ผู้ใหญ่แนะนำแล้วเราเห็นว่ามันไม่ได้แย่ เราก็ทำตามหมด จนบางทีเราก็ลืมถามตัวเองว่าแท้จริงแล้วมันจะดีกว่าไหม ถ้าเราเลือกอีกทางที่เราชอบ ผมเป็นคนที่แบกความหวังของคนมากมาย พ่อแม่ผมแยกกันอยู่ พ่อติดเหล้ามาก เวลาเมาชอบขู่จะทำร้ายร่างกายแม่ ผมจึงแยกพ่อกับแม่ออกจากกัน โดยให้แม่ย้ายมาอยู่กับผม พร้อมกับน้องชายที่กำลังจะเข้ามหาลัย ผมมีพี่สาวอีกหนึ่งคน เขาก็พอเอาตัวรอดได้ไปเดือนๆ ไม่มีเงินเก็บอะไร ใช้ชีวิตสนุกสนานตามวัยสาวโสดวัย27 ผมก็ไม่ได้ว่าอะไร เนื่องด้วยรายได้เราสองคนค่อนข้างต่างกัน ผมก็เต็มใจรับภาระทางครอบครัวทั้งหมด เพราะตัวเองได้โอกาสในการเรียนที่มากกว่า
มาถึงตอนนี้ ผมได้ตัดสินใจลาออกจากงานปัจจุบันด้วยเหตุผลที่ว่า "ต้องการเรียนรู้ และเติบโตในสภาพแวดล้อมที่ท้าทาย เจอคนเก่งๆที่เราสามารถแลกเปลี่ยนความรู้ได้" เพราะที่ทำงานปัจจุบันไม่มีโมเมนต์แบบนี้เลยสักนิด ทุกคนชมเรา ทุกคนยอมรับในความสามารถ ปรึกษานู่นนั่นนี่ แต่เรากลับเป็นฝ่ายให้อยู่ตลอด ผ่านมาปีเศษๆ ผมก็ลองวิเคราะห์พัฒนาการของตัวเอง ผลคือแทบจะเป็นศูนย์ เลยเริ่มหาความท้าทายใหม่ๆ จนเจอที่ทำงานใน กทม ที่เราต้องรับผิดชอบในตำแหน่งที่ใหญ่ขึ้น และเป็นส่วนสำคัญของบริษัท เรียกว่าเป็นมือขวาของบอร์ดก็ว่าได้ ผมไม่ลังเล และยื่นใบลาออกทันทีเมื่อต้นเดือนที่ผ่านมา
ความลังเลใจเกิดขึ้น เมื่อตำแหน่งผู้บริหารมาว่างลง ซึ่งเป็นตำแหน่งที่ผมควรได้ใน5ปีข้างหน้าเมื่อคนปัจจุบันเกษียณอายุลง แต่แกมาชิงลาออกไป ตามหลังผมเพียง 4 วัน แน่นอนว่าทุกคนอยากให้ผมรับตำแหน่ง รวมถึงทีมบริหารที่สำนักงานใหญ่ในเยอรมนี แรกๆผมก็ยังยืนหยัดว่าผมจะไป ผมลาออกแล้ว ผมเซ็นต์ที่ใหม่แล้ว แต่ผู้ใหญ่ในบริษัทก็พยายามจะรั้งให้อยู่ต่อ ผมเลยมานั่งคิด นอนคิด ทางบ้านแฟนก็อยากให้เรามีเงินมาแต่งแฟนเร็วๆ (รายได้ที่ใหม่มากกว่าตำแหน่งปัจจุบัน 30% แต่จะน้อยกว่าตำแหน่งที่ยื่นมาอยู่ 50% ได้ ตำแหน่งต่างกัน 3 ขั้นได้) ถ้าผมเข้า กทม แม่ก็คงกลับบ้าน ผมไม่อยากให้แม่อยู่กับพ่อ แต่แม่บอกว่าจะไปอยู่บ้านอีกหลัง ไม่อยากเสียค่าเช่าบ้านหลายที่ ถ้าไม่ได้อยู่กับผม ไม่ได้ทำกับข้าว ซักผ้าให้ผม แกเลือกกลับบ้านดีกว่า (มีบ้านสองหลัง อยู่ห่างกัน 200 กิโลเมตร พ่อยังไม่รู้ว่าแม่จะกลับไปบ้านอีกหลัง ซึ่งคิดว่าไม่น่าจะรู้ในเร็ววัน) แต่ด้วยอายุเพียง 25 ผมยังอยากพัฒนาตัวเอง ยังไม่อยากลงหลักปักฐานในตำแหน่งใหญ่โตโดยที่ยังไม่ได้เรียนรู้อีกหลายๆด้านของสายงาน
ปล. แม่ไม่ได้บังคับอะไร แกก็เสียดายตำแหน่งแต่ก็เข้าใจที่ผมจะเลือกอีกที่
ปล. 2 แฟนผมก็เข้าใจ และสนับสนุนทุกทางเลือก
ลองมองและให้คะแนนหลายๆมุม ใจผม 70% ไปที่ใหม่แล้ว แล้วทุกๆท่าน หากเป็นท่าน จะเลือกทางไหน ยินดีรับฟังทุกความคิดเห็นครับ ขอบคุณทุกท่านล่วงหน้า
เราจะได้ทำตามใจตัวเองกี่ครั้งในชีวิต แล้วควรหยุดตอนไหน
มาถึงตอนนี้ ผมได้ตัดสินใจลาออกจากงานปัจจุบันด้วยเหตุผลที่ว่า "ต้องการเรียนรู้ และเติบโตในสภาพแวดล้อมที่ท้าทาย เจอคนเก่งๆที่เราสามารถแลกเปลี่ยนความรู้ได้" เพราะที่ทำงานปัจจุบันไม่มีโมเมนต์แบบนี้เลยสักนิด ทุกคนชมเรา ทุกคนยอมรับในความสามารถ ปรึกษานู่นนั่นนี่ แต่เรากลับเป็นฝ่ายให้อยู่ตลอด ผ่านมาปีเศษๆ ผมก็ลองวิเคราะห์พัฒนาการของตัวเอง ผลคือแทบจะเป็นศูนย์ เลยเริ่มหาความท้าทายใหม่ๆ จนเจอที่ทำงานใน กทม ที่เราต้องรับผิดชอบในตำแหน่งที่ใหญ่ขึ้น และเป็นส่วนสำคัญของบริษัท เรียกว่าเป็นมือขวาของบอร์ดก็ว่าได้ ผมไม่ลังเล และยื่นใบลาออกทันทีเมื่อต้นเดือนที่ผ่านมา
ความลังเลใจเกิดขึ้น เมื่อตำแหน่งผู้บริหารมาว่างลง ซึ่งเป็นตำแหน่งที่ผมควรได้ใน5ปีข้างหน้าเมื่อคนปัจจุบันเกษียณอายุลง แต่แกมาชิงลาออกไป ตามหลังผมเพียง 4 วัน แน่นอนว่าทุกคนอยากให้ผมรับตำแหน่ง รวมถึงทีมบริหารที่สำนักงานใหญ่ในเยอรมนี แรกๆผมก็ยังยืนหยัดว่าผมจะไป ผมลาออกแล้ว ผมเซ็นต์ที่ใหม่แล้ว แต่ผู้ใหญ่ในบริษัทก็พยายามจะรั้งให้อยู่ต่อ ผมเลยมานั่งคิด นอนคิด ทางบ้านแฟนก็อยากให้เรามีเงินมาแต่งแฟนเร็วๆ (รายได้ที่ใหม่มากกว่าตำแหน่งปัจจุบัน 30% แต่จะน้อยกว่าตำแหน่งที่ยื่นมาอยู่ 50% ได้ ตำแหน่งต่างกัน 3 ขั้นได้) ถ้าผมเข้า กทม แม่ก็คงกลับบ้าน ผมไม่อยากให้แม่อยู่กับพ่อ แต่แม่บอกว่าจะไปอยู่บ้านอีกหลัง ไม่อยากเสียค่าเช่าบ้านหลายที่ ถ้าไม่ได้อยู่กับผม ไม่ได้ทำกับข้าว ซักผ้าให้ผม แกเลือกกลับบ้านดีกว่า (มีบ้านสองหลัง อยู่ห่างกัน 200 กิโลเมตร พ่อยังไม่รู้ว่าแม่จะกลับไปบ้านอีกหลัง ซึ่งคิดว่าไม่น่าจะรู้ในเร็ววัน) แต่ด้วยอายุเพียง 25 ผมยังอยากพัฒนาตัวเอง ยังไม่อยากลงหลักปักฐานในตำแหน่งใหญ่โตโดยที่ยังไม่ได้เรียนรู้อีกหลายๆด้านของสายงาน
ปล. แม่ไม่ได้บังคับอะไร แกก็เสียดายตำแหน่งแต่ก็เข้าใจที่ผมจะเลือกอีกที่
ปล. 2 แฟนผมก็เข้าใจ และสนับสนุนทุกทางเลือก
ลองมองและให้คะแนนหลายๆมุม ใจผม 70% ไปที่ใหม่แล้ว แล้วทุกๆท่าน หากเป็นท่าน จะเลือกทางไหน ยินดีรับฟังทุกความคิดเห็นครับ ขอบคุณทุกท่านล่วงหน้า