มีข้อความอยากบอกกับคนรักเก่าที่ผมยังรัก แต่เขาคงไม่เห็น ไม่อยากรู้จักผมอีกแล้วDF

ผมได้เจอคนๆนึงที่อยู่ในตัวกรุงเทพ ตัวผมนั้นอยู่นนท์ไม่ไกลกันมาก แต่ผมเป็นคนล้าหลังละมั้ง ตอนคบกันผมอึดอัดนะที่เขาโตกว่า แต่เขาป่วยเป็นโรคหัวใจกับซึมเศร้า ผมไม่รู้นะว่าอาการพวกนั้นเป็นอย่างไรแต่ผมอยากจะมอบความรักให้เเละก็รักจริงๆ ถึงแม้เขาจะแปลกๆ ตีตัวออกห่างสังคมไปไหนเจอกันมีแต่เรื่องตลอด แบบเจอครั้งแรกที่ รพ. เจอคนทำกระเป๋าสตางค์ตกไว้ที่เก้าอี้ ต้องโทรตามเอง ร้านอาหารที่เกิดเหตุไม่ตาม สุดท้าย ไปนัดรอเจอเจ้าของทำใก้เวลาหมดไป1วัน และผมกลับบ้าน แต่ตอนนี่เลิกกันจะ1ปีกว่าๆ ผมคบคนมามากมายจนทำให้รู้ว่ารักเขาจริงๆ ก่อนเลิกผมนอกใจเพราะเขาไม่สนใจผม กลับดึก เล่นเกมก่อนทุกหาผม ผมน้อยใจ หงุดหงิดเลยหาคนคุยจนไปชอบกัน เลยเลิกกันไป เเต่ทุกวันที่ผ่านมา ผมส่องเขาทุกวันในเฟซบุ๊คทำให้มีกำลังใจในทุกวันนะ แต่ตอนนี้เขาหายไปสักพักละไม่รู้ว่าบล็อกหรืออะไร แต่ที่อยากสื่อคงคบกัน ผมเกลียดเองนะที่เด็กกว่าไม่ค่อยมีเงินไปหาเขา วันเกิดผม ชวนเขามาที่บ้าน ผมยังอายเลย ผมอายนะที่ฐานะทางบ้านต่างกัน คบกันผมต้องวางฟอร์ม ทำอะไรหลายๆอย่างเช่นซื้อเสื้อผ้าใหม่ก่อนไปหาเขา มีครั้งนึงซื้อกางเกงยีนแบบขาด พี่เขาบอกกางเกงเก่าละหรอ เห็นมันขาดๆ ผมอึ้ง หน้าชาไปเลย เลยบอกไม่รู้สิ 5555 แต่ยังไงมันยาวเกินไป เอาเป็นว่าผมคิดถึงพี่นะครับ P'Doung Franz