คือเราอยู่มัธยมปีที่4 มีเพื่อนนามสมุติว่าแว่นที่เคยสนิทกันมาก ตอนขึ้นมอ4แรกๆนางก็ทำตัวดีนะทำตัวน่ารักเราไปเล่าให้เพื่อนทุกคนในห้องฟังว่านางคนนี้ทำตัวน่ารักพึ่งพาได้ จนกระทั่งวันหนึ่งมีเพื่อนผู้ชายมาขออยู่ในกลุ่มในกลุ่มจากมี2เป็น4คนจริงๆก็เป็นเืพื่อนสมัยมอ3ก็เล่นด้วยกัน
จนมาเดือนนี้เดือนสิงหาปัญหามันเกิดขึ้นที่นางแว่นงอลเราเพราะอะไรไม่รู้จนสืบไปสืบมารู้ว่านางแว่นงอลที่เราสนใจแต่เพื่อนผู้ชายและสนิทกับคนทั้งห้องจนไม่สนใจนาง ความจริงคือเราอ่ะเป็นผ็หญิงแม่นๆโว๊ยเหมือนทอมก็ว่าได้แต่ก็ไม่ใช่เลยเล่นแต่กับเพื่อนผู้ชายและสนิทกับคนทั้งห้อง  ถามว่าเราลืมนางแว่นไหม
ไม่เลยเราไม่ลืมเราก็คุยกันปกติทุกวัน แต่นางอลและตีตัวออกห่าง เราหมดปัญญาจะง้อแล้วเราเลยไม่สนใจ
แต่ปัญหาอีกอย่างก็คือมีงานกลุ่มชิ้น1ที่เราอยู่กับนางแว่น ตอนนั้นเราอาสาจะเอางานไปทำเพราะคิดว่าตอนเย็นคงไม่มีงานอะไร
แต่ว่ามันมีรายงานกลุ่มด่วนมที่ต้องส่งในวันพรุ่งนี้ เราเลยทำรายงานกลุ่มก่อนทำจนดึกจนถึงตี1เราเลยนอนก่อน
พอเช้าเราก็ไปโรงเรียนปกติ นางว่าถามว่างานที่อาสาจะทำเมื่อวานอยู่ไหนเราบอกยังไม่ทำนางก็ขึ้นเสียงว่าจะทำตอนไหน จะเอาไหมคแนน
ตอนนั้นเราเลือกที่จะไม่ตอบเพราะตอนนั้นเราหัวร้อนมากรายงานที่ทำเมื่อคือก็ไม่ผ่าน แล้วนางแว่นก็บอกเอางานมาจะทำเองนางแว่นเเอางานไปวางไว้ที่โต๊ะแล้วหนีไปเล่นกับเพื่อนคือเรางงมากบอกจะทำไม่ทำ เราเลยเอางานที่วางบนโต๊ะนางมาทำ พอเปลี่ยนคาบเรียนทุกคนไปเรียนหมดเหลือเราคนเดีนวในห้องเราเลยแอบไปขอครูกลับบ้านเพราะเครียด เพื่อนๆไม่มีใครรู้ว่าเรากลับ
เราเครียดมากมีแต่คนเข้าใจเราผิดๆว่าเราไม่แคร์ความรู้สึกนางแว่น แต่ความจริงเราแคร์มากนะโว๊ยเราร้องไห้นอนไม่หลับเครียดมาก
จนทุกวันนี้นั้งข้างกันยังไม่คุยกันเลย
จบกันเพื่อนที่ฉันไว้ใจที่สุด