เมื่อเราอยากถ่ายทอดอารมณ์ออกมาเป็นตัวหนังสือ อยากถามทุกคนว่าเราปกติดีหรือป่าวคะ ขอบคุณสำหรับความคิดเห็นของทุกคนเลยค่ะ

ต้องขอเกริ่นก่อนว่าเราเป็นคนชอบพูดชอบคุยหรือเรียกอีกอย่างนึงว่าอัธยาศัยดีจนเกินไปอะไรทำนองนั้นค่ะ มีความคิดที่ว่าอยากลองเขียนบทความเพราะส่วนตัวเป็นคนที่สนุกกับการที่เราได้เล่าเรื่องราวเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เราได้พบเจอในแต่ละครั้งรวมถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นในชีวิตประจำวันให้กับเพื่อนหรือคนที่รู้จักฟังอยากให้เค้ารู้สึกสนุกไปกับเราด้วย แต่พอเราได้มาทบทวนคำพูดที่เราสื่อออกไปผู้ฟังเค้าไม่เข้าใจในสิ่งที่เราพูดเค้าจับใจความสำคัญไม่ได้ มันเป็นเพราะเราคงอยากจะเล่าทุกอย่างที่อยู่ในหัวของเราเพื่อเป็นการรวบรัดตัดตอนให้เรื่องมันจบเร็วขึ้น เราเลยคิดได้ว่าเราเลือกที่จะแสดงอารมณ์และความรู้สึกผ่านตัวหนังสือได้นี่นาแล้วทำไมเราไม่ลองเริ่มมันเลยมันดีกว่าการแสดงออกมา
เป็นลักษณะคำพูดเพราะคำพูดที่มันผ่านความรู้สึกมันคือตัวตนของเราจริงๆ ดีเทลในหัวเราค่อนข้างเยอะมาก บางครั้งเราเองก็ไม่สามารถเรียบเรียงมันออกมาเป็นคำพูดให้ผู้ฟังจับใจความสำคัญได้ เพราะฉะนั้นนับตั้งแต่นี้จะสื่อสารเป็นคำพูดให้น้อยลงและหันกลับมาเขียนความรู้สึกลงไปเป็นตัวหนังสือแทน เราเป็นคนชอบเล่าเรื่องสนุกๆกับการที่เราได้ไปพบเจอเรื่องราวต่างๆรอบตัวแต่เราจะลืมไปว่าผู้ฟังอาจจะไม่ได้อยากฟังหรือรู้สึกรำคาญในสิ่งที่เราสื่อไปอยู่ก็เป็นได้ เนื่องจากอยากเขียนหนังสือมานานแต่จับใจความเรื่องราวที่จะเขียนออกไปไม่ได้สักที เรามาลองดูสักตั้งเปลี่ยนวิธีคิดใหม่และใส่มันลงไปเป็นตัวหนังสือแทนคำพูดจะดีกว่า ปล.เพื่อนๆพี่ๆน้องๆว่าเราป่วย(ทางจิต)หรือป่าวคะแต่เราไม่ได้อยากตายน๊าาาเรายังสนุกกับการคุยกับมะขิ่นกับจีจี้และอรุณศรีอยู่ทุกวันเลยค๊าาา😂 😂😂
มะขิ่น=แมว
จีจี้=นกเอี้ยง
อรุณศรี=นกเอี้ยง