..เกือบ5ปีแล้ว ที่ผมเลิกกับคนที่ผมรักมากและไม่เคยจะลืม เธอได้เลย....
ผมเป็นคน จ.พังงา จบปวส.ได้ไปเรียนต่อที่มหาลัยที่ จ.สุพรรณบุรี ตอนนั้นผมเรียน อยู่ปี2 วิศวะ (เทียบโอน)
เตี้ยยุ ปี 1 บช. ผมเรียกเธอว่า..เตี้ย เตี้ยเป็นเด็กเดิมบาง สุพรรณบุรี ขี้อายมาก งอแง ชอบร้องไห้ ตัวเล็กๆแต่น่ารัก..
พวกผมนั้งแซวกลุ่มน้องเขาทุกวัน เพราะทางเข้า ม.อยู่ข้างคณะของผม มันเป็นเรื่องปกติทุกวันของเด็กช่าง วันทั้งวันจะนั้งแซว นศ.เข้า-ออก ม. โดนด่ากันบ้าง มีเรื่องกันบ้างเป็นปกติ
เตี้ยเป็นคนเงียบเหมือนเป็นคนซึมๆ ไม่ค่อยยิ้ม มีเพื่อนสนิทยุคนนึง ชื่อนุ่น(เบิ้ม)ผมชอบน้องเขา ผมทักไปคุยแรกๆไม่เคยจะตอบ.. แต่ผมทักไปหาทุกๆวัน.. มีแต่ อืม,อือ
ผมเลยถาม.. เบิ้ม เบิ้มบอกเล็กมันอกหักตอน ม.ปลาย ก่อนเข้า ม. ที่ผ่านมา..#เบิ้มบอกเล็กมันรู้นะ ว่าพี่ชอบมัน..
ผมพยามทักคุยกับน้องเขาทุกวัน คอยให้กำลังใจทุกๆเวลาที่ว่าง นั้งคอยน้องเขาเลิกเรียนทุกๆวัน แต่ไม่กล้าที่จะเข้าไปคุยกับน้องเขาหรอก รู้ดีว่าหน้าตาไม่ค่อยดี หนวดเครารุงรัง.. บางครั้งเมื่อน้องเขาเดินมา ผมเดินเข้าไปจะคุยด้วย แต่.! น้องพยายามเดินหนีตลอด
เกือบจะ3เดือนที่ผมชอบน้องเขา แต่น้องเขาไม่สนใจ จนผมเริ่มกลับมาคิดทบทวนว่าจะพอดีไหม.. วันนั้น !! 4โมงเย็นหลังเลิกเรียน น้องเขาเดินออกจาก ม. ผมตัดสินใจวิ่งเข้าไปถามน้องเขาต่อหน้า.. ว่า #พี่ชอบเองนะ..(คุยกับพี่บ้างจะได้ไหม หรือเองให้พี่พอแค่นี้) เตี้ยพูดกลับว่า.. #แน่ใจหรือว่าจะชอบคนแบบนี้..
ผมบอกไปว่า ถ้าไม่ชอบ คงไม่โทรไปคุยคนเดียว ทุกวันหรอก.. หลังจากวันนั้นเตี้ยก็เริ่มคุยด้วยบ้าง จนเราได้คุยกันจิงๆ ผมเลยขอน้องเขาเป็นแฟน เตี้ยมีปัญหาหลายๆเรื่องทั้งเรื่องที่บ้าน เรื่องเรียน.. เออลืมบอกไป.! เตี้ยเป็นโรคไตด้วย เลยเป็นคนที่ซึมมาก ผมรักเขามากๆ ไปส่งบ้านบ่อยๆ ที่บ้านเตี้ยเขาดีกับผมมาก จากนั้นเราย้ายมาอยู่ พักด้วยกัน เมื่อสิ้นปี 56 ผมมีโอกาสพาเตี้ยไปเที่ยวบ้านผมที่ จ.พังงา ผมบอกเปิดหูเปิดตาบ้าง
เวลาผ่านมา.. จน ผมเรียนปีสุดท้าย ปี4 อะไรก็เริ่มเปลี่ยน..เริ่มมีคำถาม หากเรียนจบกลับพังงาไหม..หากใช้ชีวิตด้วยกัน..จะอยู่สุพรรณหรืออยู่ใต้ #แต่เตี้ยบอกว่าเตี้ยมีแค่แม่คนเดียว ทิ้งแกไปไม่ได้..
เราเริ่มทะเลาะกันบ่อย ผมพยามพูดอธิบายให้น้องเขาเข้าใจ ว่ามันยังมาไม่ถึงอย่าไปคิดก่อนถึงเวลาค่อยมานั้งคุยกัน.. ผมบอกเธอว่าเราคบกันมาก็หลายปี ถึงผมเรียนจบผมก็หางานทำใกล้ๆเขาได้ ผมอยู่สุพรรณได้.. เพื่อเราจะได้ไม่ห่างกันไกลเกิน.. จนกว่าเตี้ยเรียนจบ
แต่.! ทุกอย่างเริ่มเฉยชา จนผมไม่รู้ว่าต้องไปต่อยังไงดี เราเริ่มห่างกันคุยกันน้อยลง เตี้ยเริ่มกลับบ้านบ่อยๆ เวลาอยู่ด้วยกันเริ่มน้อยลง..
ก่อนผมเรียนจบ 2เดือน.. วันนั้นเราอยู่ด้วยที่ห้อง เราคุยเปิดใจกันตรงๆไม่ได้ทะเลาะกัน เตี้ยร้องไห้บอกขอโทษนะพี่ เราห่างกันดีกว่า อีก 2 เดือนพี่ก็จบแล้ว พี่ก็กลับ พังงาครอบครัวพี่อยู่ใต้ ครอบครัวพี่คงเสียใจหากพี่เรียนจบ แต่ทิ้งครอบครัวที่พังงามาอยู่กับเล็กที่นี้..
ผมพยายามอธิบาย.. ว่ามันไม่ใช่เหตุผลเลยนะ ขนาดคนที่ไม่ใช่ประเทศเดียวกันยังใช้ชีวิตกันได้รักกันได้..แต่! เราจะเลิกกันเพราะเรื่องแบบนี้..ทำไมวะ!! มันรักกันมันคบกันไม่ได้ไง..
#คำพูดสุดท้าย..!! รักพี่แบงค์มากนะ ขอบคุณที่คอยเตือนเรื่องกินยาทุกๆวัน ดูแลกันตลอด.. ขอบคุณที่สอนให้แข้มแข็ง..
และขอบคุณดูแลเล็กคนนี้ ทำให้ยิ้มได้ทำให้รู้ว่าการร้องไห้ไม่ใช่ทางออก #รักพี่นะ..
หลังจากนั้นเตี้ยก็ไม่มาเรียนอีก เบิ้มบอกว่าที่บ้านมีปัญหา.. ผมพยามติดต่อโทรคุยด้วยแต่เตี้ยไม่คุยด้วย ไปหาที่บ้านก็หลบหน้ากัน เราเลยไม่ได้ติดต่อกันอีก..ผ่านมา2เดือน อีก3วันถึงเวลาที่ต้องกลับพังงา
อยู่ๆ..เตี้ยก็มาที่ห้องและร้องไห้ ถามผมว่า..จะไปจริงๆแล้วใช่ไหม!! ผมตอบอะไรไม่ถูก และถามผมว่ากลับวันไหน ผมบอกว่าอีก4วัน เล็กอยู่ด้วยจนพี่กลับได้ไหม..#ขอกอดอีกครั้งได้ไหม ก่อนจะจากกันจริงๆ
ผมยืนยิ้มทั้งน้ำตา แล้วตอบไปว่า.. !
#จะกอดตลอดไปก็ได้ .......................
จากวันนั้นจนถึงวันนี้.. เกือบ 5ปี ที่ผมยังจำเรื่องราวที่ผ่านมา จนเริ่มใหม่กับใครไม่ได้เลย
#จนไม่กล้าที่จะเริ่มใหม่กับใคร กลัวการจากลา จนไม่กล้ารักใครเลยตอนนี้...///
(เป็นเรื่องราวที่เล่าสู่กันฟัง ) ว่ามันไม่ใช่นิยาย หรือเรื่องที่แต่งขึ้น.. ผมเชื่อว่าหลายๆคนคงจะเจอเรื่องราวคล้ายกันๆ มันคือความทรงจำ ที่ยากจะลืม...(หลายคนเลือกที่จะลืม.. แต่อีกหลายๆคน ยังเลือกที่จะจำ)
...ความทรงจำ ที่จำจนไม่ลืม
ขอบคุณครับ///
#ความทรงจำ.. ที่จำจนไม่ลืม
ผมเป็นคน จ.พังงา จบปวส.ได้ไปเรียนต่อที่มหาลัยที่ จ.สุพรรณบุรี ตอนนั้นผมเรียน อยู่ปี2 วิศวะ (เทียบโอน)
เตี้ยยุ ปี 1 บช. ผมเรียกเธอว่า..เตี้ย เตี้ยเป็นเด็กเดิมบาง สุพรรณบุรี ขี้อายมาก งอแง ชอบร้องไห้ ตัวเล็กๆแต่น่ารัก..
พวกผมนั้งแซวกลุ่มน้องเขาทุกวัน เพราะทางเข้า ม.อยู่ข้างคณะของผม มันเป็นเรื่องปกติทุกวันของเด็กช่าง วันทั้งวันจะนั้งแซว นศ.เข้า-ออก ม. โดนด่ากันบ้าง มีเรื่องกันบ้างเป็นปกติ
เตี้ยเป็นคนเงียบเหมือนเป็นคนซึมๆ ไม่ค่อยยิ้ม มีเพื่อนสนิทยุคนนึง ชื่อนุ่น(เบิ้ม)ผมชอบน้องเขา ผมทักไปคุยแรกๆไม่เคยจะตอบ.. แต่ผมทักไปหาทุกๆวัน.. มีแต่ อืม,อือ
ผมเลยถาม.. เบิ้ม เบิ้มบอกเล็กมันอกหักตอน ม.ปลาย ก่อนเข้า ม. ที่ผ่านมา..#เบิ้มบอกเล็กมันรู้นะ ว่าพี่ชอบมัน..
ผมพยามทักคุยกับน้องเขาทุกวัน คอยให้กำลังใจทุกๆเวลาที่ว่าง นั้งคอยน้องเขาเลิกเรียนทุกๆวัน แต่ไม่กล้าที่จะเข้าไปคุยกับน้องเขาหรอก รู้ดีว่าหน้าตาไม่ค่อยดี หนวดเครารุงรัง.. บางครั้งเมื่อน้องเขาเดินมา ผมเดินเข้าไปจะคุยด้วย แต่.! น้องพยายามเดินหนีตลอด
เกือบจะ3เดือนที่ผมชอบน้องเขา แต่น้องเขาไม่สนใจ จนผมเริ่มกลับมาคิดทบทวนว่าจะพอดีไหม.. วันนั้น !! 4โมงเย็นหลังเลิกเรียน น้องเขาเดินออกจาก ม. ผมตัดสินใจวิ่งเข้าไปถามน้องเขาต่อหน้า.. ว่า #พี่ชอบเองนะ..(คุยกับพี่บ้างจะได้ไหม หรือเองให้พี่พอแค่นี้) เตี้ยพูดกลับว่า.. #แน่ใจหรือว่าจะชอบคนแบบนี้..
ผมบอกไปว่า ถ้าไม่ชอบ คงไม่โทรไปคุยคนเดียว ทุกวันหรอก.. หลังจากวันนั้นเตี้ยก็เริ่มคุยด้วยบ้าง จนเราได้คุยกันจิงๆ ผมเลยขอน้องเขาเป็นแฟน เตี้ยมีปัญหาหลายๆเรื่องทั้งเรื่องที่บ้าน เรื่องเรียน.. เออลืมบอกไป.! เตี้ยเป็นโรคไตด้วย เลยเป็นคนที่ซึมมาก ผมรักเขามากๆ ไปส่งบ้านบ่อยๆ ที่บ้านเตี้ยเขาดีกับผมมาก จากนั้นเราย้ายมาอยู่ พักด้วยกัน เมื่อสิ้นปี 56 ผมมีโอกาสพาเตี้ยไปเที่ยวบ้านผมที่ จ.พังงา ผมบอกเปิดหูเปิดตาบ้าง
เวลาผ่านมา.. จน ผมเรียนปีสุดท้าย ปี4 อะไรก็เริ่มเปลี่ยน..เริ่มมีคำถาม หากเรียนจบกลับพังงาไหม..หากใช้ชีวิตด้วยกัน..จะอยู่สุพรรณหรืออยู่ใต้ #แต่เตี้ยบอกว่าเตี้ยมีแค่แม่คนเดียว ทิ้งแกไปไม่ได้..
เราเริ่มทะเลาะกันบ่อย ผมพยามพูดอธิบายให้น้องเขาเข้าใจ ว่ามันยังมาไม่ถึงอย่าไปคิดก่อนถึงเวลาค่อยมานั้งคุยกัน.. ผมบอกเธอว่าเราคบกันมาก็หลายปี ถึงผมเรียนจบผมก็หางานทำใกล้ๆเขาได้ ผมอยู่สุพรรณได้.. เพื่อเราจะได้ไม่ห่างกันไกลเกิน.. จนกว่าเตี้ยเรียนจบ
แต่.! ทุกอย่างเริ่มเฉยชา จนผมไม่รู้ว่าต้องไปต่อยังไงดี เราเริ่มห่างกันคุยกันน้อยลง เตี้ยเริ่มกลับบ้านบ่อยๆ เวลาอยู่ด้วยกันเริ่มน้อยลง..
ก่อนผมเรียนจบ 2เดือน.. วันนั้นเราอยู่ด้วยที่ห้อง เราคุยเปิดใจกันตรงๆไม่ได้ทะเลาะกัน เตี้ยร้องไห้บอกขอโทษนะพี่ เราห่างกันดีกว่า อีก 2 เดือนพี่ก็จบแล้ว พี่ก็กลับ พังงาครอบครัวพี่อยู่ใต้ ครอบครัวพี่คงเสียใจหากพี่เรียนจบ แต่ทิ้งครอบครัวที่พังงามาอยู่กับเล็กที่นี้..
ผมพยายามอธิบาย.. ว่ามันไม่ใช่เหตุผลเลยนะ ขนาดคนที่ไม่ใช่ประเทศเดียวกันยังใช้ชีวิตกันได้รักกันได้..แต่! เราจะเลิกกันเพราะเรื่องแบบนี้..ทำไมวะ!! มันรักกันมันคบกันไม่ได้ไง..
#คำพูดสุดท้าย..!! รักพี่แบงค์มากนะ ขอบคุณที่คอยเตือนเรื่องกินยาทุกๆวัน ดูแลกันตลอด.. ขอบคุณที่สอนให้แข้มแข็ง..
และขอบคุณดูแลเล็กคนนี้ ทำให้ยิ้มได้ทำให้รู้ว่าการร้องไห้ไม่ใช่ทางออก #รักพี่นะ..
หลังจากนั้นเตี้ยก็ไม่มาเรียนอีก เบิ้มบอกว่าที่บ้านมีปัญหา.. ผมพยามติดต่อโทรคุยด้วยแต่เตี้ยไม่คุยด้วย ไปหาที่บ้านก็หลบหน้ากัน เราเลยไม่ได้ติดต่อกันอีก..ผ่านมา2เดือน อีก3วันถึงเวลาที่ต้องกลับพังงา
อยู่ๆ..เตี้ยก็มาที่ห้องและร้องไห้ ถามผมว่า..จะไปจริงๆแล้วใช่ไหม!! ผมตอบอะไรไม่ถูก และถามผมว่ากลับวันไหน ผมบอกว่าอีก4วัน เล็กอยู่ด้วยจนพี่กลับได้ไหม..#ขอกอดอีกครั้งได้ไหม ก่อนจะจากกันจริงๆ
ผมยืนยิ้มทั้งน้ำตา แล้วตอบไปว่า.. !
#จะกอดตลอดไปก็ได้ .......................
จากวันนั้นจนถึงวันนี้.. เกือบ 5ปี ที่ผมยังจำเรื่องราวที่ผ่านมา จนเริ่มใหม่กับใครไม่ได้เลย
#จนไม่กล้าที่จะเริ่มใหม่กับใคร กลัวการจากลา จนไม่กล้ารักใครเลยตอนนี้...///
(เป็นเรื่องราวที่เล่าสู่กันฟัง ) ว่ามันไม่ใช่นิยาย หรือเรื่องที่แต่งขึ้น.. ผมเชื่อว่าหลายๆคนคงจะเจอเรื่องราวคล้ายกันๆ มันคือความทรงจำ ที่ยากจะลืม...(หลายคนเลือกที่จะลืม.. แต่อีกหลายๆคน ยังเลือกที่จะจำ)
...ความทรงจำ ที่จำจนไม่ลืม
ขอบคุณครับ///