กระทู้นี้เป็นกระทู้แรกของผมครับ เมื่อ2เดือนที่แล้วแฟนผมขอเลิกเขาบอกว่าจะกลับไปหางานทำแถวบ้านที่ตจว.อยู่กทม.ละเหนื่อยมีค่าห้อง ค่านั่นนี่ ผมงงว่าอยู่กทม.เหนื่อย แต่อยู่ไหนมันก็เหนื่อยนะ เขาบอกอยู่บ้านสบายใจกว่าอยู่ตรงนี้ ผมก็งงว่าอยู่ด้วยกันไม่ดีหรือยังไง เขาก็ไม่ตอบ บอกแค่อยากกลับไปอยู่บ้าน ผมพยายามตื้อและยื้อทุกอย่างเพราะคบกันมาหลายปี แต่ไม่เป็นผลครับ เขายืนยันจะไปลาออกแล้วกลับไปอยู่บ้านท่าเดียว ผมก็เลยทำใจครับ ขนของออกจากห้องเพราะนั่นห้องเช่าเขาถึงจะหารค่าห้องกัน แต่ชื่อเขา ผมก็ขนของไปอยู่กับเพื่อนสักพักและหาที่อยู่ใกล้ ตอนนั้นก็มีแอบร้องไห้ เสียใจอยู่ครับ ไม่ทันตั้งตัวเลยแต่ไม่โพสลงเฟสเพราะไม่อยากอายคนอื่น จน1เดือนไล่หลังผมก็เห็นว่าเขายังไม่ลาออกจากงานเลย แถมดูอินเลิฟมากและเปิดตัวคนใหม่ในที่สุด ผมก็เข้าใจละว่าคงอยากให้ผมไป เพื่อนๆผมก็ถามว่าไม่ทำไรสักหน่อย ไม่ไปถาม ไปด่า ไปโพสประจานเขาหรือเอาคืนไรงี้บ้างหรอ ซึ่งผมก็ไม่รู้จะทำไปทำไมครับ เพราะมันไม่ได้อะไรหรอก ใจเขาไม่อยู่กับเราแล้ว ทำไปก็เหมือนเราขี้แพ้แล้วพาลมากกว่า บางทีผมอาจมีข้อบกพร่องก็ได้ โทษตัวเองและปล่อยเขาไป แล้วกลับมาดูแลตัวเองครับ 😊

ตอนนี้ก็ผ่านไป2เดือนกว่าแล้ว ผมก็โอเคขึ้นมากครับ กินอิ่ม นอนหลับ มีเวลาดูแลตัวเอง ออกกำลังกาย รอคนที่ใช่ต่อไป ที่ผมมาตั้งกระทู้เพราะอยากระบายครับและอยากแชร์มุมมองว่าบางครั้งถึงเขาโกหกเราก็ปล่อยเขาไปดีกว่า ไม่ต้องไปทำร้ายเขาหรอก เพราะมันอาจทำให้คุณค่าของตัวเราลดลงไปก็ได้

 กระทู้ผมอาจไม่น่าสนใจมากแต่ก็ขอบคุณที่อ่านนะครับ 😉