ความรักที่ให้ไป ถูกต้องแล้วเหรอ ?

ที่ตัดสินใจตั้งกระทู้นี้ขึ้นมา เพื่อเราจะได้รู้ว่า เราไม่ได้รู้สึกแย่คนเดียวบนโลกใบนี้

เราขอตั้งนามแฝงของเราว่า “แมวน้อย” นะ

ใช่ค่ะ เราเป็นผู้หญิงธรรมดาทั่วไป ที่เข้าสู่วัยทำงานและต้องการความรักที่จริงใจจากใครสักคน คนที่พร้อมจะอยู่เคียงข้างในทุกๆวัน

และแล้วเราได้เจอเขา คนที่ฉันหลงรักรอยยิ้มของเขาตั้งแต่วันแรกจนถึงวันนี้ แล้วเราก็ได้ตัดสินใจคบกับเขา โดยไม่สนใจคนรอบข้างว่าจะมองเรายังไง เราต่างกันแทบจะทุกอย่าง อายุเขาน้อยกว่าเรา5ปี การศึกษาเขาน้อยกว่าเรา ตำแหน่งงานที่เขาเป็นลูกน้องเรา หรืออะไรต่างๆที่คนอื่นเขาพูด แต่เราเลือกที่จะไม่สนใจคำพูดของคนเหล่านั้น เรารู้ดีว่า เราสามารถมองข้ามและผ่านเรื่องทุกอย่างไปได้ เพราะว่า “เรารักกันมากพอ” 

......เราตัดสินใจคบกันมาจะเข้าปีที่3 แล้ว มีทะเลาะกันบ้าง ส่วนมากเราจะเป็นฝ่ายที่ทำให้แย่มาโดยตลอด
จนวันหนึ่ง เขาขอจบความสัมพันธ์กับเราทุกอย่าง สิ่งที่เราทำได้ ณ เวลานั้น คือ รีบอ้อนวอน กอดเขาไว้ ยื้อให้เขาอยู่กับเรา ก้มกราบแบบขาดสติ

อ่านแล้วเป็นยังไงกันบ้าง ชีวิตเรามันน่าสมเพชใช่ไหม ใช่ เราก็สมเพชตัวเองเหมือนกัน

—————นั่นคือจุดเริ่มต้นของเรื่องราวต่อจากนี้————-