ลาก่อนเพื่อน

**โลกิยครรโลง** ครรลองห้า ๐ อัจฉริยะนั้น รังเกียจ ทางที่ถูกเหยียบเหยียด ย่ำให้ ดินแดนไป่ถึงเสียด สำรวจ หาเอย ปัจจุบันหาได้ ดุจห้วงใจถวิล ฯ ๐ อัจฉริยะคล้าย ดาวตก ลิขิตเผาผลาญหมก มอดไหม้ ภาสวรส่อ

ฉาก..๓ ๒๑ แม้สหัสแสงกร่นม้วย มวลสลาย ไตรภพผลาญวอดวาย มอดไหม้ พังพินาศกัปมลาย กัลป์จบ จุลเลย บ่เท่าจากน้องไซร้ รุ่มร้อนเกินไถง ฯ ๒๒ ย่างเดือนหกฟากฟ้า ฝนพรำ เรียมหลั่งชลเนตรนำ ท่วมท้น พิรุณพร่างพรม

บ่ายวันนี้อากาศร้อนระอุ แสงแดดแผดเผาจนแทบจะหาที่หลบกำบังไม่ได้ ผมนั่งมองไอแดดที่เต้นระยิบระยับอยู่บนถนนพลางตั้งคำถามกับตัวเองว่า "นอกจากดวงอาทิตย์ที่อยู่ห่างออกไปหลายล้านไมล์แล้ว มีอะไรอีกไหมที่ก

สวัสดีครับสมาชิกนักกลอน ปกติผมจะเน้นอ่านกระทู้อย่างเดียว แทบจะไม่ได้ตั้งของตัวเองเลย พอดีเมื่อไม่นานมานี้มีโอกาสได้แต่งโคลงจากความบังเอิญ เลยแวะเอามาฝากไว้ให้ร่วมสนุกกัน ที่มาของโคลงนี้ จะบอกว่ามาจา

https://www.youtube.com/watch?v=5l0qJCjAcGI บุญของแผ่นดินไทย พ่อหลวงบันดาลให้ ที่ในยุ้งฉางมีข้าว น้ำรินดินดีใครเล่า ทุกข์ใดเหินไปบรรเทา ด้วยพระบาท เกือบศตวรรษ ธ นำไทยทั้งชาติ พ้นภัย แผ่นดินถิ่นเมืองท

รักหลงไหลรูปโฉมชโลมใจ รักนั้นไซร้เนิ่นนานไม่รู้หาย รักล่วงเลยผ่านกาลสายธารไกล รักแค่ไหนย่อมมีเสื่อมหายมลายไป อารมณ์คนนั้นมักแปรผันเปลี่ยน คอยหมุนเวียนดุจดั่งเทียนที่เล่นไฟ มีจุดติดมอดดับสลับไป คนนั้น