ลาก่อนเพื่อน

**โลกิยครรโลง** ครรลองห้า ๐ อัจฉริยะนั้น รังเกียจ ทางที่ถูกเหยียบเหยียด ย่ำให้ ดินแดนไป่ถึงเสียด สำรวจ หาเอย ปัจจุบันหาได้ ดุจห้วงใจถวิล ฯ ๐ อัจฉริยะคล้าย ดาวตก ลิขิตเผาผลาญหมก มอดไหม้ ภาสวรส่อ

ฉาก..๓ ๒๑ แม้สหัสแสงกร่นม้วย มวลสลาย ไตรภพผลาญวอดวาย มอดไหม้ พังพินาศกัปมลาย กัลป์จบ จุลเลย บ่เท่าจากน้องไซร้ รุ่มร้อนเกินไถง ฯ ๒๒ ย่างเดือนหกฟากฟ้า ฝนพรำ เรียมหลั่งชลเนตรนำ ท่วมท้น พิรุณพร่างพรม

สวัสดีครับเพื่อนๆ ทุกคน วันนี้อยากชวนมานั่งคุยเรื่อง "ความรู้สึก" แบบลึกซึ้งแต่เข้าใจง่ายกันครับ เนื้อหาชุดนี้สรุปมาจากแนวคิดสำคัญในตำราเล่มหนึ่งที่รวบรวมภูมิปัญญาไว้ได้อย่างน่าสนใจมาก มาลอง

รักหลงไหลรูปโฉมชโลมใจ รักนั้นไซร้เนิ่นนานไม่รู้หาย รักล่วงเลยผ่านกาลสายธารไกล รักแค่ไหนย่อมมีเสื่อมหายมลายไป อารมณ์คนนั้นมักแปรผันเปลี่ยน คอยหมุนเวียนดุจดั่งเทียนที่เล่นไฟ มีจุดติดมอดดับสลับไป คนนั้น