สวัสดีครับ ขอบอกก่อนนะครับว่าการตั้งกระทู้ครั้งนี้เป็นครั้งแรกของผมเลย
เริ่มเลยนะครับ
ผมได้คบกับผู้ญคนนึงเป็นเวลา5ปี ผมกับแฟนคบกัน เจอกันทุกวัน คือตั้งแต่สมัยเรียนมหาลัยก็อยู่มหาลัยเดียวกัน ตั้งแต่มีผู้ญคนนี่เข้ามา ได้ทำชีวิตของผมเปลื่ยนไปจากคนที่ไม่เอาไหน กินเหล้า เที่ยวไปวัน คุยกับผู้ญเรื่อย จนมาหยุดที่เค้าคนนี้ เรื่องการเรียนก็เรียนๆเล่นๆ จนเค้ามาช่วยปรับความคิดของผม ให้ผมตั้งใจเรียนจนเรียนจบ เรื่องงานก็ช่วยหางานจนผมได้ทำงานที่บริษัทเอกชนแห่งนึง เค้าดีกับผมมาตลอดไม่นอกใจ นอกกาย ไม่เจ้าชู้ แต่ส่วนในชีวิตคู่ผมจะเป็นคนที่คอยปรับตัวอยู่ฝ่ายเดียวทั้งอารม นิสัย แต่ทางฝ่ายแฟนผมเค้าไม่ได้ปรับอะไรเลย นิสัยขี้โมโห (โมโหร้ายมาก ถ้าโมโหนี่คือทุกๆอย่างพังหมด) เอาแต่ใจมากๆ เชื่อแต่ความคิดของตัวเอง คือเราเตือนอะไรไม่ฟังสักอย่าง เวลาทะเลาะกัน ผมจะเป็นฝ่ายง้อเค้าตลอด นี่ขณะที่พิมพ์อยู่เค้าก็ทะเลาะกับผมอยู่ซึ่งการทะเลาะครั้งนี้คือผมตื่นสายไปรับเค้าไม่ทันเลยเป็นปัญหา ซึ่งปกติวันไหนที่ผมหยุดงานผมจะไปรับเค้าที่บ้านแล้วไปส่งที่ทำงาน ผมรู้สึกว่าตลอดเวลาที่คบกัน ผมคอยแต่จะตามเค้าอยู่ฝ่ายเดียว ไม่เคยมีแบบคนละครึ่งทาง บางครั้งผมรู้สึกเหนื่อย รู้สึกท้อ แต่ที่ผมยังยอมผู้ญคนนี้เพราะผมรักเค้ามากๆ ผใอยากให้เค้านึกถึงใจของผมบ้าง เหมือนเค้าให้ผมไปอยู่ในโลกของเค้า แต่เค้าไม่มาอยู่ในโลกของผมบ้าง ผมยอมเค้าทุกๆอย่างๆ แบบที่คนๆนึงจะยอมได้ หรือว่าผมคิดไปเองว่าเค้ายังรักผม แต่จริงๆแล้วเค้าไม่ได้รักผมกันแน่ ผมควรต้องทำยังไงต่อควรหยุดหรือไปต่อดี ผมมีแพลนจะแต่งงานแต่ผมยังไม่ได้บอกเค้าเลย
ผมพิมพ์ไม่ค่อยรู้เรื่องต้องขอโทดด้วยครับ