คือเราเป็นโรคโฟเบียค่ะ
(โรคโฟเบีย = โรคกลัว)
ตอนนี้เราเป็นโรคนี้
bacteriophobia = โรคกลัวแบคทีเรีย
แม่ไม่รู้ว่าเราเป็นโรคโฟเบีย...
แม่บังคับให้เราทำความสะอาดบ้าน
เก่า ล้างจาน จานคนอื่น
และแม่ก็จ้องมองเราตลอดเลย
เราก็เลยจำใจทำ ค่อยๆทำ ไม่กล้าจับเลย สิ่งของของคนอื่น และตอนนี้ไม่ค่อยจับของเต็มไม้เต็มมือ
แม่ก็บอกว่า อย่าทำเป็นขยะแขยง
ไปเป็นลูกจ้างเขา ไม่กลัวโดนว่า รึไง
จะไปเป็นเป็นเจ้านายนายคนจะสั่งคนอื่นยังไง
คือเราก็เงียบแล้วทำต่อไป
เรารู้ว่าแม่เป็นห่วงอนาคตนะ แต่เรารู้สึกเหมือนโดนทรมานอ่ะ
ต่อจากนั้นแม่ก็บอกว่า
ถ้านั้นถือว่าฝึกไปเลย ล้างจานคนอื่นทุกคน ห้ามใส่ถุงมือด้วย
ตอนนั้นรู้สึกแทบใจสลาย
เราเลยบอกแม่ตรงๆไปเลยนะว่า
หนูเป็นโรคกลัวแบคทีเรียนะ
แม่เลยบอกว่า ไม่ใช่ขี้เกียจทำหรือขยะแขยงมากกว่าหรอ
พึ่งผ่านเหตุการณ์มาเลยพิมระบาย
สะหน่อย
เราไม่รู้จะทำยังไงต่อ
เราเป็นโรคโฟเบีย (ขอระบายอารมณ์หน่อยค่า)
(โรคโฟเบีย = โรคกลัว)
ตอนนี้เราเป็นโรคนี้
bacteriophobia = โรคกลัวแบคทีเรีย
แม่ไม่รู้ว่าเราเป็นโรคโฟเบีย...
แม่บังคับให้เราทำความสะอาดบ้าน
เก่า ล้างจาน จานคนอื่น
และแม่ก็จ้องมองเราตลอดเลย
เราก็เลยจำใจทำ ค่อยๆทำ ไม่กล้าจับเลย สิ่งของของคนอื่น และตอนนี้ไม่ค่อยจับของเต็มไม้เต็มมือ
แม่ก็บอกว่า อย่าทำเป็นขยะแขยง
ไปเป็นลูกจ้างเขา ไม่กลัวโดนว่า รึไง
จะไปเป็นเป็นเจ้านายนายคนจะสั่งคนอื่นยังไง
คือเราก็เงียบแล้วทำต่อไป
เรารู้ว่าแม่เป็นห่วงอนาคตนะ แต่เรารู้สึกเหมือนโดนทรมานอ่ะ
ต่อจากนั้นแม่ก็บอกว่า
ถ้านั้นถือว่าฝึกไปเลย ล้างจานคนอื่นทุกคน ห้ามใส่ถุงมือด้วย
ตอนนั้นรู้สึกแทบใจสลาย
เราเลยบอกแม่ตรงๆไปเลยนะว่า
หนูเป็นโรคกลัวแบคทีเรียนะ
แม่เลยบอกว่า ไม่ใช่ขี้เกียจทำหรือขยะแขยงมากกว่าหรอ
พึ่งผ่านเหตุการณ์มาเลยพิมระบาย
สะหน่อย
เราไม่รู้จะทำยังไงต่อ