เริ่มเลยนะครับ ความรักของผมเป็นแบบชายรักชายครับ เมื่อ7ปีที่ผ่านมาทุกอย่าางก็ไปได้ดีนะครับ พอเริ่มเข้าปีที่ 8 เค้าเริ่มพาเราไปเปิดตัวกับที่บ้านเค้าซึ่งที่บ้านเค้าจะเหลือคุณแม่เค้ากับพี่สาว ซึ่งแม่เค้าก็ดูเหมือจะไม่เห็นด้วยกับความรักครั้งนี้เท่าไหร่ครับ เราสองคนพยายามพิจสูจน์ให้แม่เขาเห็นมาตลอดครับว่าเราสองคนรักกันจริงๆ พยายามสร้างทุกอย่างด้วยตัวของเราเอง จนแฟนของผมตัดสินใจซื้อบ้านเป็นของตัวเอง หลังจากซื้อบ้านไม่นานเค้าขอร้องให้มาอยู่ที่บ้านกับเค้า ซึ่งปกติผมก็อยู่คอนโดของผมครับ  ผมตัดสินใจย้ายไปอยู่ที่บ้านกับเค้าครับ ยอมขับรถไปกลับจากที่ทำงานทุกวันวัน วันล่ะไม่ต่ำกว่าชั่วโมงครึ่งรวมรถติดนะครับ เพื่อให้ได้อยู่ใกล้ชิดกัน จนอยู่มาได้หกเดือนครับเค้าบอกว่าจะมีน้องที่ทำงานมาขออยู่ด้วยซึ่งเป็นน้อง  ผช ครับ เพราะน้องเค้าทะเลาะกับแฟนจะขออยู่จนกว่าจะหาที่พักได้ใหม่ ซึ่งผมก็ไม่เคยเอะใจเลยครับว่าเค้าทั้งสองคนจะมีอะไรกันมากกว่าเพื่อนร่วมงานครับ จนวันหนึ่งผมไปแอบบเปิดเจอในโทรศัพท์ของแฟน (ซึ่งปกติผมไม่เคยเชคโทรศัพท์เค้าเพราะไว้ใจ) เจอรูปที่เค้าไปเที่ยวด้วยกันถ่ายรูปนอนก่อนกัน ไลน์หากันตลอดเวลาพักเที่ยงทานข้าวด้วยกัน เปิดเผยกับที่ทำงานว่าคบกัน จนผมจับได้ผมก็ขอเลิกกับเค้าครับ เค้าขอแก้ตัวครับบอกจะเลิกกับน้องคนนั้นจนผ่านไปสามเดือนครับเดินมาบอกผมว่าขอให้ผมย้ายกลับไปอยู่คอนโดได้ไหมแม่เค้าจะจะมาจากต่างจังหวัดจะมาอยู่ด้วยสามเดือน หลังจากที่เค้าบอกให้ผมย้ายออกท่าทีของเค้าก็เปลี่ยนไปครับ จนในวันที่ผมเก็บของออกจากบ้านเค้าเค้าไม่อยู่แม้แต่จะช่วยเก็บของย้ายของกลับคอนโด เป็นการย้ายกลับที่เสียน้ำตาแล้วก็ศักดิ์ศรีของตัวเองเลยครับ ซึ่งแน่นอนครับเหตุผลที่ให้ผมย้ายออกมาจริงๆไม่ใช่แม่เค้าจะมาอยู่ด้วยครับ  แต่เป็นเพราะเค้าต้องการที่จะอยู่กับน้องคนนั้น ผมเคยถามเค้านะครับว่าสาเหตุเพราะอะไรผมทำหน้าที่แฟนของผมไม่ดีตรงไหนเค้าตอบกลับมาแค่เหนื่อยกับความรักที่เป็นไปไม่ได้ความรักที่ครอบครัวเขารับไม่เลย เลยได้แต่สงสัยครับว่าจริงๆแล้วเหตุผลที่เธอเอาครอบครัวมาเป็นข้ออ้าง จริงๆแล้วเธอหมดใจแล้วใช่ไหม  ความรู้สึกของผมเหมือนโลกำลังหยุดหมุนเลยครับ ต้องทำตัวไม่อ่อนให้ใคร  ต้องทำตัวเข้มแข็งว่าเราไม่เค้าก็อยู่ได้ ทั้งที่ผ่านมาสี่เดือนแล้วยังคิดถึงเค้าทุกวัน ในใจได้แต่ถามว่าทำไม  อยากอ่อนแอร์แค่ไหนก็ต้องเข้มแข็งไว้เพราะไม่อยากให้คนรอบตัวเเป็นห่วง